#borrelblogpraat

Ha!”
“Hoi.”
“Dus je leeft nog?”
“Euh, jaze­ker… Hoe­zo?”
“Je blogt toch?”
“Ja. Vol­op.”
“Van­daar. Blog­gen is dood. Zeg­gen ze.”
“Ze zeg­gen zoveel.”
“Dat blijkt. Maar je blogt dus nog.”
“Zoals ik net al zei, ja.”
“Oh. Waar­over dan eigen­lijk?”
“Goh. Tja. Waar­over. Over van alles eigen­lijk.”
“Hmm.”
“Ikkeuh… Ik pro­beer op mijn eigen manier vorm te geven aan de din­gen die ik om me heen zie gebeu­ren. Zeg maar. Soms in fic­tie, dan weer eens een infor­ma­tief blog. Over zaken die ik zie op tv. Of lees in de krant. Wat me raakt. Waar men­sen het over heb­ben op het werk. Of op twit­ter.”
“Dus jij zit ook op twit­ter?”
“Ja. Hoe­zo?”
“Nee, zomaar. Ik heb daar niks mee. Om te lezen hoe ande­re men­sen inte­res­sant doen en hun menin­gen ven­ti­le­ren.”
“…!?”
“Ik zit al de hele dag op het werk ach­ter de com­pu­ter, en om dan ’s avonds ook nog ach­ter dat ding te krui­pen. Alleen maar om geïr­ri­teerd te raken. Nee.”
“Tja.”
“Dan lees ik lie­ver een goed boek!”
“Dat kan. Dat staat ieder­een vrij. Boe­ken waar­over?”
“Goh. Tja. Waar­over. Over van alles eigen­lijk.”
“Hmm.”
“Ikkeuh… Ik lees boe­ken van schrij­vers die op hun eigen manier vorm geven aan de din­gen die om hen heen gebeu­ren. Zeg maar. Soms fic­tie, dan weer eens een infor­ma­tief boek. Over zaken die ik zie op tv. Of lees in de krant. Wat me raakt. Waar men­sen het over heb­ben op het werk. Of bij het kof­fie­au­to­maat.”
“Dus jij staat ook te ouwe­hoe­ren bij het kof­fie­au­to­maat?”
“Ja. Hoe­zo?”
“Nee, zomaar. Ik heb daar niks mee. Om te horen hoe ande­re men­sen inte­res­sant doen en hun menin­gen ven­ti­le­ren.”
“…!?”

~ ~ ~