Dondersteeg

Alsof de duiv­el je op de hie­len zit, zo hard ren je door de ver­lat­en strat­en. De echo van je voet­stap­pen wordt ges­mo­ord door de ges­taag val­lende regen. Nat­te slierten haar in je ogen belem­meren het zicht. Slechts een kwest­ie van tijd voor­dat je zult stru­ike­len over een loszit­tende stoeptegel of ander­szins hin­der­lijk obstakel. Maar je moet door. De belan­gen zijn te groot.

Dan doet een oorver­dovende knal je abrupt stil­staan. Hap­pend naar adem zie je hoe de hemel langza­am rood kleurt. Geen goed teken. Een besluit is snel genomen. Met bonzend hart keer je op je schre­den terug tot bij die smalle steeg waar je zojuist zo res­olu­ut aan voor­bij bent gerend. Je weet ook wel waarom.
Echter de tij­den zijn aan het veran­deren. Je zult wel moeten wil je niet ver­liezen.

Onder ver­wens­ing van alles waar je een hekel aan hebt zet je opnieuw aan voor een lange spurt. Het is opge­houden met rege­nen. Bij de eerste de beste flinke plas glij je half uit en zwikt je enkel dubbel. Grom­mend van de pijn zak je op de grond. Een blik­sem­schicht zet de steeg van voor tot achter in een fel­geel schi­jnsel. Voor­dat je je ogen afschermt zie je nog net hoe een zold­er­raam wordt openge­gooid. Het valt moeil­ijk te ver­staan wat er je toegeschree­uwd wordt wan­neer een vol­gende serie don­der­sla­gen de stad doet ram­me­len. Ter­wi­jl het duidelijk wordt dat je je enkel eerder gebro­ken lijkt te hebben dan verzwikt gaan op ver­schil­lende plekken nu de licht­en aan en wor­den ramen geopend. Een zwak gehuil klinkt uit meerdere kelen. De scherpe pijn­scheuten ver­bi­j­tend strompel je gebo­gen verder. Een gebro­ken enkel is wel de min­ste van je zor­gen. Je bent in Don­der­steeg!

~ ~ ~

Ook gepub­liceerd op www.dondersteeg.nl [inmid­dels ter ziele gegaan]

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets