Reacties 4

Het leven de zee

Er stond bij­na geen stro­ming. Rug­ge­lings gele­gen op het vlot keek hij naar de wol­ken. Het viel zo niet uit te maken wel­ke kant hij op ging. Net als bij twee naast elkaar gepar­keer­de trei­nen waar­van er een­tje gaat rij­den. Altijd in het begin de ver­war­ring wel­ke trein nu eigen­lijk ver­trok. Die waar jij in zat? Of stond je toch stil en trok die ande­re trein lang­zaam op. Ver­lies van tijd en ruim­te. Plus een mis­se­lijk makend gevoel. Zoals nu. Moei­zaam kwam hij over­eind.
Hij keek om zich heen. Zover hij kon zien dre­ven er vlot­ten met daar­op in de mees­te geval­len twee of meer per­so­nen. Maar niet vaak een per­soon alleen. Zoals hij. Waar­lijk, het leven viel hem zwaar.

~ ~ ~

Ook gepu­bli­ceerd op www.120w.nl

~ ~ ~

4 reacties

  1. Maar die alles ver­zwel­gen­de zee, kan ook zo ver­koe­lend wer­ken, uit­da­gend bij­na…

    Je laat weer veel vra­gen open, maar het beeld dat je schrijft is zo hel­der!

Schrijf een reactie