Backup

Het kwam bin­nen in de cat­e­gorie opmerkin­gen zoals “wil jij nog een kop­je koffie? of “ga je mee lunchen?”, maar als snel bleek dit een totaal ver­keerde intake. Staande achter de bureaus­toel van mijn col­le­ga keek ik over zijn schoud­er mee naar de getal­len­reeks op het com­put­er­scherm. Bij elke refresh van de gegevens zagen we ver­bi­js­terd toe hoe opnieuw enkele rijen artikel­gegevens voorzien waren van dezelfde benam­ing. Zijn con­sta­ter­ing van even daar­voor was juist geweest: “Hé, het lijkt wel of alle artike­len ineens dezelfde omschri­jv­ing hebben.” Langza­am maar uiterst effec­tief werd onze data­base om zeep geholpen.

Lat­er, toen bleek dat de oorza­ak was gele­gen in een hand­matig opges­tart maar foutief opgesteld script, moesten er snel ver­schil­lende scenario’s wor­den geanaly­seerd welke het sys­teem kon­den her­stellen. De meest rigoureuze was natu­urlijk het terugzetten van de back­up van eerder die ocht­end. Dat zou wel beteke­nen dat alle trans­ac­ties van zowat de gehele dag ver­loren zouden gaan. Vooral­snog werd dit sce­nario gepar­keerd en gekeken naar vari­anten met min­der impact voor de gebruik­ers. Ter­wi­jl het team verder zocht naar betere opties, dwaalden mijn gedacht­en af naar de voorde­len van een back­up in ‘het echte lev­en’. Hoe plezierig zou het zijn om af en toe de mogelijkheid te hebben om een­maal gemaak­te fouten teni­et te doen door een back­up terug te zetten van vóór het fatale moment.

Slechts heel even kon ik geni­eten van het gelukza­lige gevoel dat deze gedachte mij gaf. Toen sloeg twi­jfel toe over prak­tis­che zak­en als de ben­odigde opslag­ca­paciteit voor al die back­ups en de juiste aan­vraag­pro­ce­dures. Laat staan over de filosofisch get­inte kwest­ie met betrekking tot de opgedane ken­nis. Zou die behouden bli­jven om je te behoe­den dezelfde fout opnieuw te mak­en? Of is nu juist het ken­merk van het terugzetten van een back­up dat alle trans­ac­ties (lees: ken­nis) ver­loren zouden gaan? In het laat­ste geval zou het dus ook niet merk­baar moeten zijn wan­neer de back­up geïn­stalleerd zou zijn. In principe kon je dus ontel­bare keren dezelfde fout opnieuw mak­en (in ver­schil­lende vari­anten) vooraleer je via de juiste keuze een stap verder kon zetten. Vanaf de buitenkant bezien zou het een lev­ensweg van hort­en en stoten zijn, maar bin­nenin beleefd kreeg je daar niets van mee. Een gegeven zoals ook ver­w­erkt in de film Ground­hog Day met Bill Mur­ray. Wat uitein­delijk tot de teleurstel­lende maar tevens ook wel gerust­stel­lende con­clusie lei­d­de dat ook deze dag me weer niet tot orig­inele inzicht­en had gebracht.

Tijd om me met het team te con­cen­tr­eren op andere alter­natieven om ons sys­teem te ont­doen van de foutieve omschri­jvin­gen. Of zouden we zojuist al een ver­keerd uit­gepak­te poging hebben gedaan…?

~ ~ ~

2 Comments

maar ik hou van mijn fouten, ze zijn een deel van mij, van hoe ik ben, dus voor mij hoeft t niet, die back up, wel heel veel opslag­ca­paciteit, zodat niks ver­geten wordt!

FIjn blog!

Geef een reactie