Boodschappenlijstje — 18+

Willem-Jan kon zich niet herin­neren ooit zo’n hevig orgasme te hebben gehad. Hij had er zelfs bij geschree­uwd. Iets wat hem nooit mogelijk had geleken. Vrouwen, ja, die gilden tij­dens het klaarkomen. Althans dat had hij gezien, of beter, geho­ord op ettelijke pornofilms. Maar man­nen. Die hield­en het bij onder­drukt gegrom of wat gekre­un. Hijzelf niet uit­ge­zon­derd. Daar­bij speelde ook wel mee dat de laat­ste jaren de omstandighe­den zodanig waren dat hij de meeste keren in heimelijke afzon­der­ing zijn hoogtepunt in stilte onderg­ing. Meestal lag zijn vrouw al in bed en maak­te hij gebruik van de vele sekssites op inter­net om in zijn studeerkamer aan zijn gerief te komen.

Met het gelu­id van de pc op mute en voor de volle hon­derd pro­cent gespitst op het niet wor­den betrapt was het een won­der te noe­men dat het hem een enkele keer luk­te om een beschei­den zaad­loz­ing te pro­duc­eren. Het plicht­matige en van alle fan­tasie gespeende karak­ter van de zeldzame gele­gen­heden dat hij zijn vrouw mocht besti­j­gen was verder ook niet echt bevorder­lijk ter com­pen­satie. Met de ogen strak dicht­geknepen om het doo­dse witte lijf van zijn vrouw maar niet te hoeven zien haalde hij geforceerd de uiterst berei­d­willige dames van inter­net voor de geest om zich richt­ing een cli­max te werken. Het gelu­id dat hij daar­bij uitte was eerder een uit­drukking van oplucht­ing dan van genot. Zijzelf hield het bij een beschaafd zucht­je. Alsof het laat­ste rest­je oude lucht uit een lekke fiets­band verd­ween. Willem-Jan draaide zich daar­na alti­jd meteen op zijn zij. Weg van haar te week gewor­den lichaam waar hij totaal geen vat meer op had. Vaak trok hij de lak­ens over zijn oren om maar niet te horen hoe zij met mis­pri­jzend gemom­pel bezig was het sper­ma tussen haar borsten weg te poet­sen. Inwendig vervloek­te hij haar hierom. Het voelde als een verned­er­ing.

Wat een con­trast met wat hem zojuist was overkomen. En dat met een hem totaal onbek­ende vrouw. Een­t­je die hij vóór de dag van van­daag nog nooit ont­moet had. Alleen maar omdat hij eerder die ocht­end getu­ige was geweest hoe zij een brief­je liet vallen was hij met haar in con­tact gekomen. Met zijn echtgenote was hij bezig de weke­lijkse bood­schap­pen te doen in de plaat­selijke super­markt. Als gewoon­lijk stond zij weer uren te dubben bij de vleeswaren ter­wi­jl hij ongeduldig met het winkelka­r­ret­je was doorgelopen naar de zuiv­el. Daar zag hij haar staan. Een vrouw recht­streeks weggelopen uit de web­sites die hij ’s avonds tot in de late uurt­jes afschuimde. Met open mond bleef hij haar aanstaren zon­der dat zij het in de gat­en leek te hebben. Tot­dat ze zich plots omdraaide en hem recht in de ogen aan­keek. Willem-Jan dacht dat hij door de grond zak­te. Hij wist dat hij tot ver achter zijn oren dieprood kleurde. Zon­der gêne bracht de vrouw langza­am de spuit­bus sla­groom die ze in haar hand hield naar de mond en deed alsof ze de inhoud in haar keel spoot. Zon­der haar blik van hem af te wen­den lik­te ze daar­na haar lip­pen schoon. Hij voelde hoe een opkomende erec­tie bekneld raak­te in zijn broek maar durfde zich niet te bewe­gen. Bang dat de betover­ing zou wor­den ver­bro­ken. Tot­dat plots alsnog de schrille stem van zijn echtgenote aan de sit­u­atie een einde maak­te. De vrouw legde met een glim­lach naar Willem-Jan de spuit­bus in haar winkel­mand­je. Hier­na haalde ze een brief­je uit haar jaszak wat ze hem toewierp. Voor­dat zijn echtgenote ver­scheen had Willem-Jan het brief­je opger­aapt en opge­bor­gen. De vrouw was verd­we­nen.

Op het brief­je stond het vol­gende: 2x komkom­mer, aard­beien, sla­groom, vloeibare choco­lade, bat­ter­i­jen AA en een half­je wit­brood.

Het was geschreven op wat schi­jn­baar een blaad­je uit een aan­teken­ing­blok­je was. Bove­naan stond een bedri­jf­s­l­o­go en adres. Lat­er die dag was Willem-Jan opnieuw naar de winkel gegaan en alles op het lijst­je aangeschaft. Plus nog een flesje mas­sage-olie. Verder durfde hij niet te gaan hoe graag hij ook een passend mas­sage-appa­raat had willen kopen voor bij de bat­ter­i­jen. Daar­na had hij zorgvuldig zon­der dat zijn echtgenote het zou merken kleine beet­jes van haar slaapt­ablet­ten verdeeld over alles wat zij die dag aan eten en drank naar bin­nen werk­te. Vroeg in de avond viel ze in slaap op de bank. Willem-Jan sprong snel onder de douche en kleed­de zich om. Te voet liep hij naar het adres wat hij uit zijn hoofd had geleerd. Met bonk­end hart belde hij om negen uur bij haar aan. Hij dacht bij­na flauw te vallen toen ze de voordeur opende. “Weet iemand dat je hier bent?” vroeg ze als eerste.

Willem-Jan kwam langza­am weer bij zin­nen. De erg­ste naschokken van zijn orgasme waren weggeza­kt. Hij begon het koud te kri­j­gen. Nu de opwind­ing uit zijn lichaam was weggevloeid werd hij zich bewust van de onge­makke­lijke houd­ing waarin hij lag. Met de benen hoog opgetrokken en een komkom­mer in zijn achter­ste was het moeil­ijk te ontspan­nen. Helaas kon hij er zelf weinig aan veran­deren, geboeid als dat hij was. Moeiza­am kon hij zijn hoofd een beet­je draaien. Vanu­it zijn ooghoeken zag hij de vrouw achterovergele­und tegen de muur van de kamer staan. Smake­lijk at ze enkele aard­beien die ze telkens door een schaalt­je haalde voor­dat ze ze in haar mond stak. Willem-Jan wist dat dit geen sla­groom was. Hij kreeg kramp in zijn nek en keek weer omhoog. Aan het pla­fond waren grote hak­en, katrollen en aller­lei kabels beves­tigd. Het besef van tijd was hij com­pleet kwi­jt­ger­aakt. Miss­chien was zijn echtgenote onder­tussen alweer wakker en op zoek naar hem. Maar zoals hij al bij de deur gezegd had, wist nie­mand waar hij was. Willem-Jan ging ervan uit dat hij voor­lop­ig niet gevon­den zou wor­den. Maar ergens diep, diep van bin­nen, vond hij dat ook niet erg. Het was wel goed zo. Hij had alleen miss­chien wat min­der grote komkom­mers moeten kopen.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets