Boodschappenlijstje — Vakantie

Bij­na dreigde het mis te gaan. Tij­dens het ver­lat­en van het pomp­sta­tion waar ze zojuist haar tank geheel gevuld had met diesel, stak ze ono­plet­tend de boven­ste cd in de spel­er. Al bij de eerste klanken van het num­mer schoten de tra­nen haar in de ogen. Nog voor­dat de zang­stem van Jon Allen een zoveel­ste keer haar hart zou ver­schrompe­len had ze de cabrio abrupt aan de kant gezet en de cd-spel­er met een klap uit­gezet.

Met diezelfde klap was ze een jaar terug. Een laat­ste ver­wens­ing had ze hem toeges­lingerd, daar­na had ze haar gereed­staande kof­fer opgepakt en was vertrokken nadat ze deur met alle kracht die in haar zat achter zich had dicht­ge­wor­pen.
Ze wist dat de buren ongetwi­jfeld nieuws­gierig door de ramen zouden gluren. Hon­gerig naar sen­satie. En er mor­gen schande over zouden spreken in de buurt­su­per. Maar diezelfde buren had­den een oog­je dichtgedaan toen haar dier­bare echtgenoot bezoek aan huis ontv­ing ter­wi­jl zij naar de sportschool was. Tenslotte was hij er een­t­je van hier. En was zij slechts import. Nou, ze kon­den haar rug op. Nooit had ze zich thuis gevoeld in dit dorp. Ze ging terug naar huis.

Ze staarde voor zich uit. Langsrazend ver­keer deed haar haren alsnog wap­peren in de wind. Af en toe klonk er een clax­on vanu­it een passerende wagen. Niet dat ze het merk­te. Ze was weer thuis. Waar haar oud­ers niet ston­den te sprin­gen om haar onder­dak te bieden. De bit­ter­heid was nog lang niet verd­we­nen na haar plot­selinge onaangekondigde huwelijk en gelijk­ti­jdi­ge vertrek naar de provin­cie. Natu­urlijk was ze welkom om de nacht door te bren­gen maar al de vol­gende ocht­end lag de krant opzichtig openges­la­gen bij de adver­ten­tiepag­i­na met huur­wonin­gen. Dezelfde dag had ze haar kof­fer weer opgepakt en een hotelka­mer betrokken. Alleen met haar ver­dri­et. En alleen Jon Allen om haar te troost­en. Wat had ze gehuild die eerste weken. Ver­schei­dene keren had ze haar echtgenoot gebeld omdat ze hem miste, maar zijn stem bracht alti­jd weer de beelden terug van hem in bed met zijn vroegere jeugdliefde. Elke keer eindigde zo’n gesprek dan in een flinke ruzie. Nadat hij bij een zoveel­ste lijm­poging probeerde alle schuld bij haar neer te leggen had ze het genoeg gevon­den. Hij had defin­i­tief afgedaan. Dit hoofd­stuk diende afges­loten te wor­den. Hier­na had ze haar oude lev­en weer opgepakt. Zon­der al teveel moeite had ze haar baan bij het medi­a­bu­reau weer terug. Een won­ing was daar­na snel gevon­den.

Nu, enkele maan­den na dit defin­i­tieve besluit was ze toe aan een welver­di­ende vakantie. Een reis naar Zwit­ser­land zou het gaan wor­den, met ver­schil­lende camp­ing­plaat­sen al geboekt. Lekker op haar gemak er naar toe rij­den, onder­weg geni­etend van de wis­se­lende land­schap­pen en de vele indrukken. Hele­maal open­stellen voor de over­weldigende natu­ur waar ze vroeger ook zo van onder indruk was. ’s Ocht­ends vroeg op pad voor een tocht door de bergen, om lat­er op de dag een klein rustiek stad­je op te zoeken voor een heer­lijk din­er op ter­ras. Ze had er zin in. En geen zin in melan­cholie van­wege Jon. Onrustig rom­melde ze in haar hand­schoe­nen­vak op zoek naar een cd met vrolijke vakantiemuziek. Bove­naan lag een noti­tieblok­je wat ze gis­ter nog aangeschaft had om haar gevoe­lens en gedacht­es tij­dens deze reis te beschri­jven. Iets wat ze vroeger ook alti­jd op vakantie had gedaan. Ze vloek­te bin­nens­monds toen ze de enige aan­teken­ing zag. ‘Iets lekkers’, als reminder om wat zoetigheid voor onder­weg te kopen. Ver­geten. Onder het blok­je lag een cd van Wolf­moth­er. Dat zou beter zijn. In een impuls zocht ze naar het num­mer ‘Woman’ en druk­te op play. Onmid­del­lijk dre­unde de aanzwellende gitaar­muziek uit de gelu­idsin­stal­latie. Met hernieuwde energie duwde ze haar zon­nebril ste­viger op haar neus, keek in het achter­ruitk­ijk­spiegelt­je en stoof met volle vaart de snel­weg op.

Enkele kilo­me­ters verder par­keerde ze opnieuw op de vlucht­strook. Het boven­ste blaad­je van het noti­tieblok­je scheurde ze af om er daar­na een prop­je van te mak­en. Lachend keek ze de lifter aan die plaat­snam op de pas­sagiersstoel.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets