Boodschappenlijstje — Paracetamol

Ze lag op de bank. De dicht­getrokken gordi­j­nen hield­en het overvloedi­ge daglicht voor­lop­ig buiten. Eerst moest die knal­lende hoofd­pi­jn zakken. Door toegeknepen ogen keek ze naar het pla­fond. Niet dat ze iets zag. Een koel washand­je op haar voorhoofd gaf enigszins ver­licht­ing. Het zou nog lang duren voor­dat de parac­eta­mol effect had.

In het donker was ze zich volop bewust hoe het gebonk in haar hoofd met een bepaalde regel­maat aanz­wol om dan weer weg te trekken. Op de momenten dat het iet­wat rustiger was bin­nen in haar schedel liet ze haar gedacht­en de vri­je loop. Denken deed even geen pijn, mits ze leuke gebeurtenis­sen voor de geest haalde.

Als vanzelf ging ze terug naar die geweldige voor­jaarsvakantie eerder dit jaar in Alanya. Geheel tegen haar gewoonte had ze in een opwelling een all-in verbli­jf geboekt. Voor haarzelf. Zon­der vriendin­nen. Weg van de druk­te op kan­toor alsook de daar­bij horende hoofd­pi­jn aan ’t eind van iedere werkdag. En geheel tegen haar principes wierp ze zichzelf al na enkele dagen in de armen van een lokale bad­meester. In één oogop­slag tot over de oren ver­liefd op deze sto­ere man hoewel ze over­al om zich heen grote neon­let­ters zag die aan­gaven wat een cliché dit was. Maar ze sloot haar ogen en liet zich meevo­eren naar intieme restau­ran­t­jes waar ze aller­lei voor haar onbek­ende gerecht­en aten. Van daaruit lei­d­de hij haar over voor toeris­ten ver­bor­gen paad­jes door de duinen naar geheime liefde­splekken aan het strand. En wan­neer de ocht­end aan­brak trokken ze zich terug op haar hotelka­mer alwaar hij haar alti­jd een uit­ge­brei­de mas­sage gaf voor­dat ze verder gin­gen met het verken­nen van elka­n­ders lichaam. Ze beleefde de tijd van haar lev­en. Zon­der hoofd­pi­jn.

Terug in Ned­er­land had ze geen enkele moeite zijn vaardi­ge han­den en harde lijf voor de geest te halen om zich ook in alle een­za­amheid aan hem over te geven. Het werd een dagelijkse rou­tine om op deze manier alle opge­bouwde stress genotvol te lat­en verd­wi­j­nen. De hoofd­pi­jn die ze anders zo vaak had na een dag hard werken bleef weg. Langzaa­maan gaf ze zich hele­maal bloot aan hem. Ze kende geen enkele schaamte meer. Haar liefde werd almaar sterk­er.

Nadat een nieuwe golf gedre­un weggeëbd was keek ze naar de tafel. Nu haar ogen gewend waren ger­aakt aan het duis­ter, kon ze de stapel reis­brochures weer onder­schei­den. Een felle pijn­scheut recht tussen haar ogen deed haar ker­mend dubbelvouwen. Luid kre­unde ze zijn naam. Wat een vol­gende pijn­scheut veroorza­ak­te. Haar geliefde kon haar hoofd­pi­jn niet meer weghouden. Hij was de veroorza­k­er gewor­den. Zo maar, totaal onverwachts was er een bericht van hem bin­nengekomen dat hij haar hele­maal niet meer wilde zien dit jaar. Nooit meer. Ter­wi­jl ze volop bezig was een zo goed­koop mogelijk maar zeer lang­durig verbli­jf in Alanya te zoeken. Het had haar in een staat van com­plete ontred­der­ing gebracht. Niet lang daar­na diende zich haar oude vijand, de hoofd­pi­jn weer aan.

Toen ze voelde dat het medici­jn begon te werken kwam ze wat tot rust. Het duurde kort voor­dat ze in een diepe droom­loze slaap viel. Toen ze wakker werd was haar hoofd­pi­jn verd­we­nen. Ze voelde zich als her­boren en vol energie. In het schemer­duis­ter van de woonkamer kon ze net zien op de klok dat het tegen sluit­ingsti­jd van de winkels liep. Wilde ze nog bood­schap­pen in huis hebben dan zou ze moeten opschi­eten. Aan tafel gezeten staarde ze onder het lam­plicht naar het lege brief­je. De stapel fold­ers had ze aan de kant geschoven. Geen trip naar Turk­i­je, zo had ze zich al voorgenomen. Diep in haar hart was ze blij nu haar vakantiegeliefde de knoop had doorge­hakt en hun relatie had beëindigd. Hoe had hij ooit kun­nen beant­wo­or­den aan het ideaal­beeld dat zij in de afgelopen maan­den van hem had opge­bouwd. Het zou niet eerlijk zijn geweest naar hem toe. Ze had er vrede mee. De mooie en nieuwe ervarin­gen had ze inmid­dels al een plaats gegeven in haar lev­en. Vele exo­tis­che gerecht­en had ze leren berei­den. Zijn liefdesspel had ze tot in haar vinger­top­pen eigen gemaakt. Waar had ze hem nu eigen­lijk nog voor nodig?

Ze begon te schri­jven. Geen vakantie boeken, maar vakantieboeken. Om te lezen luierend in haar hang­mat achter in de tuin. Wat te drinken en natu­urlijk aller­lei ingrediën­ten voor een heer­lijk avond­maal.
En voor de zek­er­heid zak­doek­jes en parac­eta­mol, mocht het haar toch nog wat teveel aan­gri­jpen, nu het nog vers was.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets