Boodschappenlijstje — Misverstand

Flui­tend staat Sjef door de pan­nen te roeren. Hij is in zijn nop­jes. Wat een toe­val dat hij op het juiste moment op de juiste web­site met het juiste recept was ges­tu­it. Ein­delijk lacht het lev­en hem toe. En hoe sim­pel was het geweest om zijn lev­en kleur te geven. Van inhoud te voorzien. De lethargie te door­breken. Hij kan er soms nog ver­baasd om zijn. Maar hij is daar niet te vaak mee bezig. Sjef houdt niet meer zo van omk­ijken. De toekomst begint van­daag. Alles wat je overkomt heb je zelf in de hand. Dat was de essen­tie zoals hij het geleerd had. Slechts één mas­ter­class had hij nodig gehad om het te begri­jpen en direct toe te passen op zijn eigen pathetis­che lev­en­t­je. Allereerst was hij op zichzelf gaan wonen. Weg bij zijn dom­i­nante moed­er.

Daar­na had hij zich een hob­by aan­geleerd: koken. Als laat­ste had hij de stoute schoe­nen aangetrokken en een lid­maatschap aangevraagd bij een dat­ingsite. Tij­dens de reg­is­tratie voor de cha­tru­imte had hij even­t­jes geaarzeld bij het aan­mak­en van een gebruik­er­snaam. Hij wist dat zijn naam nogal als oubol­lig overk­wam, maar om nu een nep­naam te verzin­nen, dat ging hem te ver. Ineens wist hij het! Een humor­volle link naar zijn kookhob­by, dat zou het wor­den. Hij moest er zelf om lachen toen hij het voor zich op het scherm zag. Het duurde niet lang voor­dat hij een match had.

[Keuken­meid] Expert aan­wezig die wel raad weet met gem­ber en spaanse peper?
[Meester­Sjef] Zek­er weten!
[Keuken­meid] Om mis­ver­standen te voorkomen graag indi­catie wat je ermee gaat doen?
[Meester­Sjef] Mos­se­len ver­wen­nen!
[Keuken­meid] 😉
[Meester­Sjef] 🙂
[Keuken­meid] Mag ik dan je keuken schoon­mak­en…
[Meester­Sjef] Zek­er weten!

Licht­jes hij­gend zit ze in de auto. Nog steeds kan ze niet geloven iemand gevon­den te hebben die haar passie deelt en daar onom­won­den voor uitkomt. En hoe makke­lijk het was gegaan. Won­der­baar­lijk. Al die tijd was ze nooit verder gekomen om haar fan­tasie ergens anders dan thuis uit te lev­en. In haar een­t­je. Sinds ze bij toe­val op een web­site terecht gekomen was die de onortho­doxe toepass­ing van gem­ber in detail beschreven had, was ze gaan exper­i­menteren. Het was hemels. Het was een logis­che stap geweest in haar zoek­tocht naar extreme vor­men van genot.

Gaan­deweg raak­te ze er aan ver­slaafd. Maar gaan­deweg sloop er ook iets van onbe­ha­gen in. Ze voelde dat er iets ont­brak. Ze voelde dat het tijd werd naar buiten te tre­den. Te gaan delen. Zich te geven. Over­lev­eren. Tij­dens het verzin­nen van een gebruik­er­snaam voor de cha­tru­imte had ze even getwi­jfeld. Uitein­delijk had ze gekozen voor een gematigde naam. Ze wilde niet meteen als te extreem overkomen. Toen haar meester gekozen had en plaats en tijd vast­gesteld had, kon ze niet meer terug. Nu was het dan zover. Met knikkende knieën stak ze de straat over. Voor de zek­er­heid had ze zelf toch ook maar de basisat­tribut­en aangeschaft. Met tril­lende vingers belde ze aan. Hopelijk zou ze hem niet teleurstellen.

~ ~ ~

2 Comments

Geef een reactie