Reacties 2

Boodschappenlijstje — Misverstand

Flui­tend staat Sjef door de pan­nen te roe­ren. Hij is in zijn nop­jes. Wat een toe­val dat hij op het juis­te moment op de juis­te web­si­te met het juis­te recept was gestuit. Ein­de­lijk lacht het leven hem toe. En hoe sim­pel was het geweest om zijn leven kleur te geven. Van inhoud te voor­zien. De lethar­gie te door­bre­ken. Hij kan er soms nog ver­baasd om zijn. Maar hij is daar niet te vaak mee bezig. Sjef houdt niet meer zo van omkij­ken. De toe­komst begint van­daag. Alles wat je over­komt heb je zelf in de hand. Dat was de essen­tie zoals hij het geleerd had. Slechts één mas­ter­class had hij nodig gehad om het te begrij­pen en direct toe te pas­sen op zijn eigen pathe­ti­sche leven­tje. Aller­eerst was hij op zich­zelf gaan wonen. Weg bij zijn domi­nan­te moe­der.

Daar­na had hij zich een hob­by aan­ge­leerd: koken. Als laat­ste had hij de stou­te schoe­nen aan­ge­trok­ken en een lid­maat­schap aan­ge­vraagd bij een dating­site. Tij­dens de regi­stra­tie voor de chat­ruim­te had hij even­tjes geaar­zeld bij het aan­ma­ken van een gebrui­kers­naam. Hij wist dat zijn naam nog­al als oubol­lig over­kwam, maar om nu een nep­naam te ver­zin­nen, dat ging hem te ver. Ineens wist hij het! Een humor­vol­le link naar zijn kook­hob­by, dat zou het wor­den. Hij moest er zelf om lachen toen hij het voor zich op het scherm zag. Het duur­de niet lang voor­dat hij een match had.

[Keu­ken­meid] Expert aan­we­zig die wel raad weet met gem­ber en spaan­se peper?
[Mees­terS­jef] Zeker weten!
[Keu­ken­meid] Om mis­ver­stan­den te voor­ko­men graag indi­ca­tie wat je ermee gaat doen?
[Mees­terS­jef] Mos­se­len ver­wen­nen!
[Keu­ken­meid] 😉
[Mees­terS­jef] 🙂
[Keu­ken­meid] Mag ik dan je keu­ken schoon­ma­ken…
[Mees­terS­jef] Zeker weten!

Licht­jes hij­gend zit ze in de auto. Nog steeds kan ze niet gelo­ven iemand gevon­den te heb­ben die haar pas­sie deelt en daar onom­won­den voor uit­komt. En hoe mak­ke­lijk het was gegaan. Won­der­baar­lijk. Al die tijd was ze nooit ver­der geko­men om haar fan­ta­sie ergens anders dan thuis uit te leven. In haar een­tje. Sinds ze bij toe­val op een web­si­te terecht geko­men was die de onor­tho­doxe toe­pas­sing van gem­ber in detail beschre­ven had, was ze gaan expe­ri­men­te­ren. Het was hemels. Het was een logi­sche stap geweest in haar zoek­tocht naar extre­me vor­men van genot.

Gaan­de­weg raak­te ze er aan ver­slaafd. Maar gaan­de­weg sloop er ook iets van onbe­ha­gen in. Ze voel­de dat er iets ont­brak. Ze voel­de dat het tijd werd naar bui­ten te tre­den. Te gaan delen. Zich te geven. Over­le­ve­ren. Tij­dens het ver­zin­nen van een gebrui­kers­naam voor de chat­ruim­te had ze even getwij­feld. Uit­ein­de­lijk had ze geko­zen voor een gema­tig­de naam. Ze wil­de niet met­een als te extreem over­ko­men. Toen haar mees­ter geko­zen had en plaats en tijd vast­ge­steld had, kon ze niet meer terug. Nu was het dan zover. Met knik­ken­de knie­ën stak ze de straat over. Voor de zeker­heid had ze zelf toch ook maar de basis­at­tri­bu­ten aan­ge­schaft. Met tril­len­de vin­gers bel­de ze aan. Hope­lijk zou ze hem niet teleur­stel­len.

~ ~ ~

0

2 reacties

Schrijf een reactie