Verloren tijd

Men wilde vier klokken in de projectruimte hebben. Eentje om aan te geven wat de tijd op onze locatie is. Twee om te laten zien hoe laat het is in de twee fabrieken in de VS. En een vierde met de tijd op de thuisbasis van onze implementatiepartners uit India.

Een simpele opdracht die desondanks meer voeten in aarde had dan vooraf verwacht.

‘As we blog’ hangen ze er nog steeds niet. Of beter, niet meer. Ze hebben er minder dan een dag gehangen. Daarna werd het geheel (de klokken waren op een soortement plank gemonteerd) weer verwijderd. Het was geen gezicht, zo lelijk. Maar daarover misschien ooit meer in een ander blog.

Wat mij bijbleef was dat een van mijn collega’s aangaf dat ook nog eens de verkeerde klokken waren besteld.  Deze hadden 12-uurs notatie terwijl het volgens hem natuurlijk 24-uurs notatie moest zijn. Het duurde een tijdje voordat het kwartje bij mij viel en in de tussentijd ging de collega verder met te vertellen dat hij trouwens ook geen klok met wijzers prefereerde. Want dat moest hij altijd vertalen naar het digitale.

Stomverbaasd keek ik hem aan. Voor mij gaat het juist het tegenovergestelde op. Het kost me ‘s ochtends steevast enkele minuten om uit de rode cijferbrij op mijn wekkerradio te herleiden wat de bijbehorende wijzerstand is. En dan gaan de alarmbellen pas echt rinkelen!

Nu de batterij van mijn polshorloge leeg is, ervaar ik dat leven in een ‘vreemde tijd’ nog meer. Het is alsof je in het buitenland bent en de plaatselijke taal slechts ten dele begrijpt. Constant bezig met de vertaalslag waardoor je het gevoel hebt achter de feiten aan te lopen. Je verliest de grip op de tijd. Totdat je helemaal niet meer weet hoe laat het is:

But to be no longer circumscribed and defined by his father was like finding that all the clocks wherever he looked had stopped, and all the watches, and that there was no way of knowing what time it was.
[p. 107, The human stain, Philip Roth]

In één treffende zin omschreven hoe de hoofdpersoon de dood van zijn alomtegenwoordige vader ervaart.

Er valt niets meer te vertalen. Er is niemand die voor je spreekt. Je staat er nu geheel alleen voor. Je moet je eigen tijd gaan maken. Jouw tijd is gekomen.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *