Gang maar

Met een touw ste­vig ron­dom mijn mid­del geknoopt, laat ik me afza­kken door een nauwe buis. Voor­dat ik onder het straatop­per­vlak verd­wi­jn kijk ik een laat­ste keer om me heen. Over­al aan­schouw ik het­zelfde: egoïsme, hypocrisie, machtsmis­bruik, cor­rup­tie, onver­schil­ligheid. Iedereen heeft zichzelf cen­traal gesteld en eist respect. Er wordt niet meer gegeven, slechts genomen. Wat dijn is, zal mijn zijn. Delen is voor losers, ver­menigvuldigen voor­be­houden voor de win­ners. They take it all. And more. En daarom houd ik het voor gezien. Ik verd­wi­jn. Ik ga onder­gronds.

Met achter­lat­ing van alles wat ik ooit aan tast­baar bez­it heb bezeten, begeef ik me slechts met mijn herin­ner­in­gen aan goede en hoop op betere tij­den naar mijn lotgenoten. Samen met hen zal ik leren over­leven. Samen met hen ga ik leren delen. Zij zullen me leren mezelf weg te cijfer­en. Niet alti­jd eerst aan mezelf te denken. Zij zullen me wijzen op het grote geluk dat te vin­den is in de kleine din­gen.

Dit is mijn droom. Zo is het aan mij geopen­baard. De teke­nen waren duidelijk, hoewel alleen voor mijzelf te zien. Mijn droom kon ik met nie­mand delen. Het grote geluk in de tekens kon ik aan nie­mand lat­en zien. Maar het is daarom niet min­der waar. Ik heb mijn toekomst gezien en die was niet hier­boven. En nu dat ik alles kwi­jt ben en mijn fam­i­lie zich daarom van mij heeft afge­keerd kan ik zon­der berouw afdalen naar het paradi­js. Hap­py days are here again!

De door­gang lijkt oneindig. Al het straa­tru­mo­er is allang verd­we­nen. Er heerst hier slechts doo­dse stilte. Zal mijn touw lang genoeg zijn om de bodem te bereiken? Heb ik er wel goed aan gedaan dit alles in mijn een­t­je uit te voeren? Waar komt deze twi­jfel opeens van­daan? Juist nu moet ik sterk zijn!

Gelukkig! Vaste grond onder mijn voeten. Maar waarom is het hier nog steeds zo donker? Is dit mijn droom? Of heb ik een nacht­mer­rie?

Het enige tast­bare zijn de vochtige wan­den om me heen en dit touw waar­van ik geen afs­tand kan doen.

Dit touw ron­dom mijn mid­del.

Ron­dom mijn…
nek!

Ben ik
dood?

=======

Gang maar

Nou, neem mij dan. Een touw ron­dom me mid­del,
een grensli­jn voor van boven en vanon­der.
Want wat ik voe­len kan, ach, ’t is nauwelijks
bizon­der.
Maar dan het denken, hè, dat is en bli­jft een won­der!

Uiterst wantrouwig ben ik, voor die wereld met z’n
fid­dle
van lekker toch! en neem het er maar van,
en Pakken jon­gens wat je pakken kan.
Na ons de zond­vloed, dus wat wil je anders, dan?

Daarom bind ik een touw ron­dom mijn mid­del.
Men gaat zijn gang maar, ik bli­jf nuchteren en waak.
Mijn slaap is die van de recht­vaardi­gen, en vaak
speel ik het pand­ver­beuren, doch ook steeds beter
schaak.

Van­daar dat touw, ron­dom het mid­del…

Heere Heeres­ma (1932–2011)
uit: Hoge noot (1984)

~ ~ ~

Door de titel en the­ma van het gedicht van de deze week overleden Heere Heeres­ma moest ik denken aan de doc­u­men­taire Dark Days over dak­lozen die onder­gronds woon­den in een ver­lat­en stuk metro van New York. De film is geheel in zwart wit opgenomen en neemt je mee door het claus­tro­fo­bis­che duis­tere gan­gen­s­telsel. Alsof de dak­lozen in een soort voor­por­taal van de hel woon­den. Het blog kwam toen vanzelf.
De doc­u­men­taire is hier te bek­ijken (in drie delen).

~ ~ ~

  • Er zijn van die momenten dat je inder­daad zo zou willen afdalen naar een beter iets. Maar of het ook echt beter is? Hele­maal de angst om er achter te komen dat dat­gene waar je naar zocht nog erg­er is dan het lev­en zelf.

  • Met achter­lat­ing van alles wat ik ooit aan tast­baar bez­it heb bezeten, begeef ik me slechts met mijn herin­ner­in­gen aan goede en hoop op betere tij­den naar mijn lotgenoten.’

    .. wat een pracht stuk..

  • Als je afdaalt om het antwo­ord bij jezelf te vin­den, zal het touw om je mid­del zit­ten. Dan zal je die antwo­or­den ook vin­den en kan je jezelf weer omhoog lei­den.
    Daal je af om het antwo­ord bij anderen te halen, ja dan vind je het touw om je nek.
    Alle antwo­or­den zit­ten in jezelf. Alleen hebben we vaak niet de berei­d­heid om ze te horen. Omdat ze anders zijn dan we willen horen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets