Tussen de muziek – NSJ2011 zaterdag 9 juli

14.30 uur:
Ruim op tijd ben ik bij Ahoy. De auto staat zo goed als op het festivalterrein geparkeerd. Het is nog niet druk en ik besluit om voor een lunch te gaan in winkelcentrum Zuidplein. In de gelijknamige brasserie word ik geholpen door een energieke vrouw op leeftijd.

Moederlijk geeft ze me een klap op de schouder wanneer ik verontschuldigend verklaar uit Brabant te komen bij mijn tweede poging om een broodje te bestellen. “Ach jongen, we hebben allemaal onze gebreken,” voegt ze er aan toe. De warme brie met noten is er niet minder smakelijk om.

15.30 uur:
Op het plein voor Ahoy speelt een drumband bestaande uit louter jongeren. Hun enthousiasme werkt aanstekelijk en na het optreden delen ze folders uit. “Ja, dat kunnen ze goed. Muziek maken.” Uitspraak van een dikbuikige man op fiets die naast mij staat. De muzikanten zijn donkergekleurd, hijzelf is voorzien van een roodgekleurde witte huid. Het foldertje pakt hij aan voordat hij weer verder fietst om het daarna van zich weg te werpen.

16.30 uur:
De poorten gaan open. Vlotjes gaat de doorstroming. Na de scan van het ticket staat er een haag van security personeel. Een vrouw voor mij stelt zich min of meer uitdagend met gespreide benen en armen op bij een fors gebouwde beveiliger. Ze doet een verzoek om gefouilleerd te worden. Haar vriendinnen kijken toe. De man lacht en pakt haar tas die hij uitgebreid binnenste buiten keert.

17.00 uur:
Ik ben van plan om naar het optreden van Sergio Mendes te gaan, maar blijf hangen in de Maas-zaal waar de band van Amadou & Mariam op het punt staat te beginnen. Ik neem me voor om een aantal nummers te blijven en dan door te lopen voor het concert van Sergio Mendes. Voor ik het weet zijn we ruim een uur verder en sta ik nog steeds in de Maas-zaal.

19.00 uur:
In dezelfde zaal is hierna het concert van Kytecrash, de gelegenheidscombi van Colin ‘Kyteman’ Benders en Eric Vloeimans. Ik ga wat te drinken halen en zoek een plek uit dicht bij het podium. Men is volop bezig met de soundcheck. Zowel Colin als Eric zijn geconcentreerd bezig. Naast mij staat een stel waarvan de vrouw wil weten wie van de twee Kytecrash is. Ze hebben niets met NSJ, maar bezoeken het festival dit jaar vanwege Prince.

Ze zijn niet de enigen. Later, tijdens het concert vertrekken ze al na een kwartiertje. In totaal hadden ze al minimaal vijfentwintig optredens van Prince bezocht. Er was er niet eentje tegengevallen, verzekerden ze me beiden. En allemaal waren ze anders. Nooit hetzelfde. Wat goed uitkwam, want ze hielden van verrassingen en experimenteren in de muziek. Blijkbaar was dit optreden hen te saai en/of voorspelbaar.

Quote van de avond kwam trouwens van een vrouw achter mij die teleurgesteld uitriep dat Vloeimans van broek gewisseld had. Dat vond ze jammer, want die gele broek, ‘die stond ‘m goed!’

20.15 uur:
Na Kytecrash haast ik me naar de Congo-tent waar Otis Taylor al begonnen is met zijn rauwe blues-sessie. Er staan stoeltjes opgesteld die allemaal al bezet zijn. Rondom staat het vol met publiek. Ik wring me naar voren om beter zicht te krijgen op de muzikanten. Otis zelf biedt een helpende hand door onverwacht backstage te gaan om wat later plotseling aan de zijkant van de tent naar binnen te wandelen spelend op zijn mondharmonica. Iedereen draait zich om en probeert zo dicht mogelijk bij de man te komen.

Ik maak van de gelegenheid gebruik om een plaatsje te bemachtigen bij het podium. In de band speelt een lenige violiste die er schik in heeft haar benen tijdens het spelen hoog in de lucht te gooien. Of flink met haar billen te schudden. Nogal onconventioneel. Na het optreden haal ik wat te eten en zoek een leeg tafeltje op. Al snel komt er een groepje van vier (twee vrouwen, twee mannen) aanschuiven. De mannen zijn onder de indruk geraakt van de violiste. Luidop bespreken ze hoe geweldig het wel niet moet zijn om zo’n soepele meid in bed te hebben. De vrouwen zuigen onverstoorbaar aan hun cocktails.

22.00 uur:
Na het eten twijfel ik welke artiest nu op te zoeken. Uiteindelijk kies ik voor John Scofield maar vergis me in de zaal. Wanneer ik een mooie zitplaats in (opnieuw) de Congo-tent heb gevonden blijkt dat daar Roy Ayers, Pete Rock & The Robert Glasper Expirement optreden.

Voor mij totaal onbekend maar ik blijf zitten waar ik zit (de vermoeidheid begint toe te slaan). Tijdens de soundcheck gaat de vrouw die naast mij zit naar het podium en begroet uiterst joviaal naar wat later Robert Glasper blijkt te zijn. Haar schoonzoon maakt een foto van hen beiden. Ze blijken elkaar van vroeger te kennen. Opgegroeid in dezelfde wijk, zo hoor ik haar later vertellen tegen een groepje jaloerse fans wanneer ze weer heeft plaatsgenomen. Op bezoek bij haar dochter die nu in Nederland woont, besloot ze ook het jazz-festival te bezoeken. Vooral vanwege haar held Roy Ayers, en groot was haar verrassing toen die bleek op te treden met Robert Glasper. Haar avond kan niet meer stuk. Luidkeels zingt ze alle liedjes mee. Tekstvast en met heldere stem.

Het optreden begon veel te laat omdat de saxofonist/toetsenist van Robert Glasper eerst geen geluid uit een keyboard kreeg, en er vervolgens geen reserve instrument voorhanden was. Toen de band noodgedwongen met spelen begon, stond hij erbij met een blik die kon doden. De roadies hadden zich al schielijk teruggetrokken. Na het eerste nummer kwam de 70-jarige Roy Ayers op met in zijn handen het bewuste keyboard. Er werd veel gelachen en op schouders geslagen, maar mij werd niet geheel duidelijk of de saxofonist/toetsenist het grapje kon waarderen. Als het al een grapje was.

23.30 uur:
Op de tweede ring, die voor deze gelegenheid toegankelijk is gemaakt voor het publiek zie ik een spring in ‘t veld op het podium uit haar dak gaan: Selah Sue. De Maas-zaal is bomvol. Voor mij staat een lesbisch stel elkaar van top tot teen af te likken. Af en toe kijken ze elkaar in de ogen en fluisteren hoeveel ze van elkaar houden. Ik krijg honger en scoor een hamburger.

00.00 uur:
Het concert van Candy Dulfer is al begonnen. Ook hier is het dringen tot in de verste uithoeken van de zaal. Met een cola maak ik het mezelf gemakkelijk achter in de zaal. Op de schermen is het optreden goed te volgen. Maar ik heb meer oog voor het vele volk wat voorbij komt gelopen. Velen zijn op weg naar de zaal waar Prince rond 01.00 uur zijn opwachting zal maken. Er wordt over niets anders gesproken.

Op de tribune achter mij zit een man zich te ergeren aan het vele rumoer. Om de zoveel tijd laat hij een geërgerd ‘sssttt’ horen. Het maakt geen indruk. Hooguit op de man naast hem, die telkens als antwoord “Ja ja, nou weten we het wel” geeft. Tijd om naar huis te gaan.

De mensen van North Sea Jazz from nrc.nl on Vimeo.

Alle foto’s heb ik zelf gemaakt. Alle observaties heb ik zelf gedaan. Alle gevolgtrekkingen heb ik zelf getrokken.
Een verslag van zondag 10 juli staat hier.
Bezoek de speciale website van NRC en Radio6 voor uitgebreide sfeerimpressies van North Sea Jazz en prachtige foto’s.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *