Tussen de muziek – NSJ2011 zondag 10 juli

13.00 uur:
Een uur voor­dat de poort­jes open­gaan arri­veer ik bij Ahoy. Mijn par­keer­plaats van gis­ter onder de let­ter B is nog vrij. Opnieuw een déjà-vu gevoel. Eer­der ook al onder­weg bij de afslag Andelst. Gis­ter ging ik daar op de rem omdat ik mijn toe­gangs­kaart­je was ver­ge­ten, van­daag moest de rem er op van­we­ge een over­ste­ken­de moe­der­eend met kui­ken­tjes. In bei­de geval­len zat ik plots­klaps op de afrit. Boven­aan het via­duct geko­men kon ik nu naar bene­den en door­rij­den rich­ting Rot­ter­dam.

13.30 uur:
Dit­maal geen trom­mel­groep om de wacht­tijd op te vro­lij­ken, maar een blaas­band die voor­na­me­lijk Hon­gaar­se zigeu­ner­mu­ziek speelt. Er is nog niet veel publiek op het plein en de band houdt het snel voor gezien. De front­man die met een sterk Bel­gisch accent spreekt, bedankt ons en geeft aan over een half uur een nieuw optre­den te ver­zor­gen. Hope­lijk met meer toe­schou­wers. Al die tijd heeft er een jon­ge vrouw naast mij op de grond geze­ten, drif­tig tik­kend op haar mobiel­tje. Wan­neer de band niet ver­der speelt, springt ze op en begint luid te applau­dis­se­ren. Geluk­za­lig kijkt ze naar mij om uit­voe­rig uit de doe­ken te doen hoe intens deze muziek wel niet is. Wat het los­maakt bij je. Hoe het je terug­voert naar je oor­sprong. Als ik een reac­tie wil geven ziet ze dat er een nieuw bericht op haar mobiel is bin­nen­ge­ko­men. Zon­der ver­der nog iets te zeg­gen laat ze zich op de grond zak­ken om weer in haar vir­tu­e­le soci­al media wereld te ver­dwij­nen.

14.30 uur:
Voor de poort­jes sta ik in de rij te wach­ten tot ze open­gaan. Ach­ter mij staat een hip gekle­de oude­re vrouw op en neer te hup­pe­len. Ik vraag haar of ze al voor­pret heeft voor wat er alle­maal te wach­ten staat van­daag. Ook, zegt ze, maar voor­na­me­lijk moet ze naar het toi­let. Na een auto­rit van­uit Fries­land kan ze het nu bij­na niet meer ophou­den. Wan­neer ik haar wil ver­tel­len dat ze dan beter na de poort­jes een stuk­je door kan lopen rich­ting Maas-zaal, onder­breekt ze me. Als trouw NSJ-bezoek­ster is ook zij op de hoog­te van een aan­tal toi­let­ten waar je niet een uur in de rij hoeft te staan. Spe­ci­aal voor het optre­den van Tom Jones heeft ze een extra­va­gan­te slip mee­ge­no­men die ze op het podi­um wil gooi­en. Dat komt nu goed uit, mocht ze per onge­luk in haar broek plas­sen. Ze durft niet te hard te lachen om haar eigen grap­je.

15.15 uur:
Ik sta voor­aan in afwach­ting van Kyte­man. Naast me een man die ik gis­ter ook al een paar keer meen te heb­ben gezien. Hij heeft het­zelf­de. Als twee oude vrien­den die elkaar al jaren ken­nen raken we in een gea­ni­meerd gesprek over onze geza­men­lij­ke lief­de voor muziek. Kort voor­dat het con­cert begint ver­trouwt hij me toe dat hij nor­maal altijd met zijn doch­ter gaat. Die kan er dit jaar helaas niet bij zijn. Als ik in zijn ogen kijk durf ik niet naar de reden te vra­gen. “Je kunt het niet delen, he. Hoe je het ervaart. Wat het met je doet. De muziek. Daar­om praat ik nu tegen ieder­een aan. Dat deed ik anders nooit. Dan had ik genoeg aan mijn doch­ter.” Hij heeft een rug­zak bij zich die voor zijn voe­ten op de grond staat, tegen het hek­werk. Tij­dens het con­cert haalt hij er een blik­je Grolsch uit.

 

Kyte­man Jam­ses­si­on — NSJ2011 from Peter Pel­le­naars on Vimeo.

17.15 uur:
Na de Jam­ses­si­ons van Kyte­man kon­digt hou­se­spea­ker Ray­man de exen­trie­ke Dr John aan als de vol­gen­de artiest. De zaal loopt lang­zaam leeg en ik haal een brood­je been­ham. Wan­neer ik op mijn gemak terug wan­del is er nog vol­doen­de ruim­te voor­aan bij het podi­um. Ik instal­leer me tus­sen een groep­je van vier scho­lie­ren aan de rech­ter­kant en twee vrien­den  met kaart­jes voor Prin­ce aan de lin­ker­kant. De scho­lie­ren zijn ver­wik­keld in een dis­cus­sie over Mark Zuc­ker­berg en de begin­ja­ren van Facebook. Ze vra­gen of ik de film The Soci­al Net­work heb gezien en wan­neer ik een beves­ti­gend ant­woord geef mag ik als scheids­rech­ter fun­ge­ren in hun dis­puut. Omdat ik ‘er uit zie als­of ik er ver­stand van heb’. Wan­neer The Lower 911 opkomt, ofte­wel de band van Dr John, hoor ik een van de man­nen links van me zeg­gen dat hij het maar een vreem­de bege­lei­ding vindt voor Dr Dre. Zijn vriend schiet in de lach.

18.30 uur:
Het optre­den van Dr John woon ik niet tot het ein­de toe bij. Ik wil ruim op tijd aan­we­zig zijn in de Con­go-tent waar Black Dub een optre­den geeft. Hier­door krijg ik nog een half uur­tje mee van Mavis Sta­p­les. Ze weet van geen ophou­den en men moet haar er op wij­zen dat de vol­gen­de groep al klaar staat. Een poging om die groep aan te kon­di­gen slaagt maar half omdat Mavis hun naam ver­ge­ten is. Wan­neer haar de juis­te naam inge­fluis­terd wordt ver­zucht ze dat ze in ieder geval nog wist dat het ‘some­thing black’ was. Ik geloof niet dat ze ooit gehoord had van Black Dub of Daniel Lanois.

19.30 uur:
Ook deze keer lukt het me weer een stoel te bemach­ti­gen op de eer­ste rij. De man naast mij geze­ten blijkt een Engels­man te zijn. Hij komt uit Ports­mouth. Wan­neer ik hem ver­tel over mijn bezoek onlangs aan Bog­nor ‘Boring’ Regis kan ik niet meer stuk. Hij blijkt al jaren naar het fes­ti­val te komen en logeert dan bij Neder­land­se vrien­den die hij heeft leren ken­nen in Peru. Op vakan­tie aldaar wil­de hij de voet­bal­wed­strijd Neder­land-Schot­land zien. De eni­ge ande­re per­soon in de hotel­bar was een Neder­lan­der. De vriend­schap was onder het genot van enke­le bier­tjes snel geslo­ten. Vol trots laat hij me zijn oran­je t-shirt zien. Vorig jaar gekocht toen de fina­le van het WK gespeeld werd op de laat­ste dag van North Sea Jazz. Hij was voor Neder­land. Ook hij had nog nooit gehoord van Black Dub. Wel van Bri­an Bla­de op drums en Daniel Lanois. Niet van Trixie Whit­ley. Hij hoopt dat het niet te fun­ky gaat wor­den, maar dat er een goe­de groo­ve is. Want dan gaat hij de cd kopen. Hal­ver­we­ge het con­cert pakt hij me met bei­de han­den bij de schou­ders en schudt me hevig door elkaar. Van dicht­bij bezweert hij me dat hij ver­kocht is. En ver­liefd op Trixie Whit­ley.
Hij ook al…

21.15 uur:
Na afloop van Black Dub ben ik uit­ge­hon­gerd. Met een bord vol schuif ik aan bij een groep­je oude­re jon­ge­ren. Het zijn door­ge­win­ter­de jazz-ken­ners die de ene na de ande­re anec­do­te ver­tel­len. Ik geniet van de ver­ha­len en het eten. Wan­neer ik aan­stal­ten maken om op te stap­pen bedank ik hen voor het enter­tain­ment. De oud­ste uit de groep heeft nog een goed advies: “Als jij nou ook elk jaar trouw het fes­ti­val blijft bezoe­ken jon­gen, dan kun je later ook ster­ke ver­ha­len aan je klein­kin­de­ren ver­tel­len.” Ik bedank hen nog­maals en baan me een weg naar de zaal waar Gotan Pro­ject op gaat tre­den.

22.30 uur:
Het laat­ste con­cert van de avond waar ik naar toe ga is dat van het Bran­ford Mar­sa­lis Quar­tet. Het is al afge­la­den vol, maar bij toe­val krijg ik een zit­plaats aan­ge­bo­den op de tri­bu­ne ach­ter in de zaal. Ook nu weer een erva­ren NSJ-bezoe­ker naast mij. Al sinds 1980 is hij elk jaar op het fes­ti­val te vin­den. Hoe­wel erg kri­tisch is de edi­tie van 2011 hem niet tegen geval­len. Wel is het anders gelo­pen dan hij inge­schat had. De vrij­dag, waar hij hoge ver­wach­tin­gen van had, viel tegen. De zater­dag en zon­dag waren top. Nu is hij benieuwd naar Bran­ford Mar­sa­lis, want die had er in zijn ogen/oren vorig jaar een pot­je van gemaakt. Of ik dat ook vond? Ik moet beken­nen dat het mijn eer­ste ken­nis­ma­king met Bran­ford is. Vol onge­loof staart hij me enke­le minu­ten zwij­gend aan. Na afloop van het con­cert feli­ci­teert hij me. Een bete­re ken­nis­ma­king had ik me niet kun­nen wen­sen. Ik ben het vol­ko­men met hem eens. Tijd om naar huis te gaan.

 

De men­sen van North Sea Jazz from nrc.nl on Vimeo.

Alle foto’s heb ik zelf gemaakt. Alle obser­va­ties heb ik zelf gedaan. Alle gevolg­trek­kin­gen heb ik zelf getrok­ken.
Een ver­slag van zater­dag 9 juli staat hier.
Bezoek de spe­ci­a­le web­si­tes van NRC en Radio6 voor uit­ge­brei­de sfeer­im­pres­sies van North Sea Jazz en prach­ti­ge foto’s.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *