Ballade van het dorstige dromen

Weet je nog hoe het voelde? Olga?

Hoe ik achter je stond in het zwembad en mijn armen om je heen geslagen had? Och lieve Belinda, jij hield je hoofd iets naar achter zodat ik je in je nek kon kussen. Voorzichtig, omdat het de eerste keer was dat ik je kuste Sonja. En Clara, ook omzichtig omdat je vriendinnen een stukje verderop aan het flirten waren met andere campinggasten en je het nog een beetje geheim wilde houden. Van ons. Maar ik weet nog precies hoe het lauwe chloorwater smaakte dat ik uit je goddelijke hals likte, Simone. Geleidelijk liep ik naar het diepere gedeelte waardoor jij niet meer met je voeten bij de bodem kon en bleef drijven in mijn omhelzing. Je volwassen borsten, waar alle jongens op de camping ‘s nachts van wakker lagen Sofia, hingen loom op mijn onderarmen.

Het kabbelende water deed ze telkens weer wat opstuwen. Een heel klein beetje piepten ze dan over de rand van je bikini topje om zich dan weer schielijk terug te trekken. Ik kon dat goed zien, Olga. Zoals ik over je schouder gebogen stond Belinda, en vrij zicht had op het meest begeerlijke decolleté van de gehele camping. In mijn beleving Sonja, duurde dit uren. Wij tweeën daar in innige verstrengeling, de complete wereld om ons heen vergetend. Ze zeggen altijd Clara, dat wanneer je te lang in het water blijft, dat dan alles verschrompelt en week wordt. Maar ik weet heel zeker Simone, dat jij kunt bevestigen dat ik met de minuut groter en harder werd. Daar in dat door zomerzon en kinderplas verwarmde water van het campingzwembad. Zodanig dat jij zei dat we beter nog maar een tijdje in het water konden blijven.

Dat klopt toch? Sofia?

Uiteindelijk hebben jullie me toen een handje geholpen om aan deze voor mij gênante situatie een einde te maken. Daarna konden we met z’n allen het zwembad verlaten en jullie tent opzoeken waar we de meest fantastische avond en nacht van ons leven hebben beleefd. Althans, die zomer. Wij. Jullie en ik.

Dat weten jullie toch nog wel? Jullie vonden het toch ook fijn? Niet? Ja, dat dacht ik al. Nou, dan hebben jullie heel wat gemist! Misschien moeten jullie de volgende keer niet zo arrogant doorlopen maar eens wat meer aandacht besteden aan de jongens die te verlegen zijn om nadrukkelijk aandacht te vragen. Die minstens zo goed zijn als die branieschoppers op de voorste rij. Die ook salto’s kunnen maken en bommetjes, of van de hoge duikplank durven te springen.
Maar nooit het juiste moment weten te kiezen. De kans aan zich voorbij laten gaan. Juist die jongens, die verdienen jullie. Juist die jongens hebben jullie zo hard nodig.

Zodat het niet bij dorstig dromen blijft.

Ballade van de onvindbare geliefde

Heet zij Olga of Belinda,
Sonja, Clara of Simone,
de vrouw van wie wij heel ons leven
dorstig dromen,
of Sofia?

Woont zij tussen Gstaad en Saanen,
in de Tweede Leliedwarsstraat,
naast de jukebox
of in Rome
de vrouw van wie wij dorstig dromen?

Is zij knaap of is zij moeder,
hoer, bardame of politie,
mystica of de Maria,
vreemde van heel ver gekomen,
de vrouw van wie wij dorstig dromen?

Heet zij Angélique of Else,
Bernadette of Mata Hari,
draagt zij spijkerbroek of sari,
is zij god der godloos vromen,
de vrouw van wie wij dorstig dromen?

Heet zij Olga of Belinda,
Sonja, Clara of Simone,
de vrouw van wie wij tot het einde
dorstig dromen,
of Sofia?

Andreas Burnier (1931-2001)

~ ~ ~

5 gedachten over “Ballade van het dorstige dromen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *