Ballade van het dorstige dromen

Weet je nog hoe het voel­de? Olga?

Hoe ik ach­ter je stond in het zwem­bad en mijn armen om je heen gesla­gen had? Och lie­ve Bel­in­da, jij hield je hoofd iets naar ach­ter zodat ik je in je nek kon kus­sen. Voor­zich­tig, omdat het de eer­ste keer was dat ik je kus­te Son­ja. En Cla­ra, ook omzich­tig omdat je vrien­din­nen een stuk­je ver­der­op aan het flir­ten waren met ande­re cam­ping­gas­ten en je het nog een beet­je geheim wil­de hou­den. Van ons. Maar ik weet nog pre­cies hoe het lau­we chloor­wa­ter smaak­te dat ik uit je god­de­lij­ke hals lik­te, Simo­ne. Gelei­de­lijk liep ik naar het die­pe­re gedeel­te waar­door jij niet meer met je voe­ten bij de bodem kon en bleef drij­ven in mijn omhel­zing. Je vol­was­sen bor­sten, waar alle jon­gens op de cam­ping ’s nachts van wak­ker lagen Sofia, hin­gen loom op mijn onder­ar­men.

Het kab­be­len­de water deed ze tel­kens weer wat opstu­wen. Een heel klein beet­je piep­ten ze dan over de rand van je biki­ni top­je om zich dan weer schie­lijk terug te trek­ken. Ik kon dat goed zien, Olga. Zoals ik over je schou­der gebo­gen stond Bel­in­da, en vrij zicht had op het meest begeer­lij­ke decol­le­té van de gehe­le cam­ping. In mijn bele­ving Son­ja, duur­de dit uren. Wij twee­ën daar in inni­ge ver­stren­ge­ling, de com­ple­te wereld om ons heen ver­ge­tend. Ze zeg­gen altijd Cla­ra, dat wan­neer je te lang in het water blijft, dat dan alles ver­schrom­pelt en week wordt. Maar ik weet heel zeker Simo­ne, dat jij kunt beves­ti­gen dat ik met de minuut gro­ter en har­der werd. Daar in dat door zomer­zon en kin­der­plas ver­warm­de water van het cam­ping­zwem­bad. Zoda­nig dat jij zei dat we beter nog maar een tijd­je in het water kon­den blij­ven.

Dat klopt toch? Sofia?

Uit­ein­de­lijk heb­ben jul­lie me toen een hand­je gehol­pen om aan deze voor mij gênan­te situ­a­tie een ein­de te maken. Daar­na kon­den we met z’n allen het zwem­bad ver­la­ten en jul­lie tent opzoe­ken waar we de meest fan­tas­ti­sche avond en nacht van ons leven heb­ben beleefd. Althans, die zomer. Wij. Jul­lie en ik.

Dat weten jul­lie toch nog wel? Jul­lie von­den het toch ook fijn? Niet? Ja, dat dacht ik al. Nou, dan heb­ben jul­lie heel wat gemist! Mis­schien moe­ten jul­lie de vol­gen­de keer niet zo arro­gant door­lo­pen maar eens wat meer aan­dacht beste­den aan de jon­gens die te ver­le­gen zijn om nadruk­ke­lijk aan­dacht te vra­gen. Die min­stens zo goed zijn als die bra­nie­schop­pers op de voor­ste rij. Die ook salto’s kun­nen maken en bom­me­tjes, of van de hoge duik­plank dur­ven te sprin­gen.
Maar nooit het juis­te moment weten te kie­zen. De kans aan zich voor­bij laten gaan. Juist die jon­gens, die ver­die­nen jul­lie. Juist die jon­gens heb­ben jul­lie zo hard nodig.

Zodat het niet bij dor­stig dro­men blijft.

Bal­la­de van de onvind­ba­re gelief­de

Heet zij Olga of Bel­in­da,
Son­ja, Cla­ra of Simo­ne,
de vrouw van wie wij heel ons leven
dor­stig dro­men,
of Sofia?

Woont zij tus­sen Gstaad en Saanen,
in de Twee­de Lelied­wars­straat,
naast de juke­box
of in Rome
de vrouw van wie wij dor­stig dro­men?

Is zij knaap of is zij moe­der,
hoer, barda­me of poli­tie,
mys­ti­ca of de Maria,
vreem­de van heel ver geko­men,
de vrouw van wie wij dor­stig dro­men?

Heet zij Angé­li­que of Else,
Ber­na­det­te of Mata Hari,
draagt zij spij­ker­broek of sari,
is zij god der god­loos vro­men,
de vrouw van wie wij dor­stig dro­men?

Heet zij Olga of Bel­in­da,
Son­ja, Cla­ra of Simo­ne,
de vrouw van wie wij tot het ein­de
dor­stig dro­men,
of Sofia?

Andre­as Bur­nier (1931–2001)

~ ~ ~

5 reacties op “Ballade van het dorstige dromen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *