Boodschappenlijstje – Vergeten

Een bad vol met muizen. Tot de rand toe gevuld. Dikke vette muizen. Kaal. Naakt. Krioelend door en over elkaar. Rozige lijven, zwarte kraaloogjes, grijze spits toelopende staarten. En hij zit er midden in. Een dikke prop katoen in zijn mond belet hem te schreeuwen. Zijn handen vastgebonden achter zijn rug. Hij weet niet hoe hij in deze situatie is terechtgekomen. En hij weet ook niet wat het beste is te doen. Stil blijven of proberen op te staan en de beesten af te schudden. Maar hij is niet zeker van zijn zaak. Nu is het ongedierte nog redelijk rustig. De scherpe nageltjes geven nu nog een kietelend gevoel. Als hij beweegt dan zou dat wel eens kunnen veranderen. Aan hun tanden durft hij helemaal niet te denken. Hij besluit voorlopig zich niet te bewegen. Niet lang daarna valt hij weer in slaap.

Wanneer hij wakker wordt ligt hij in zijn eigen bed. Tenminste, de kamer komt hem bekend voor. Ook het geluid van zijn mobiel is het geluid van zijn mobiel. Maar dat wil niet zeggen dat hij thuis hoeft te zijn. Die kan overal af gaan. Toch lijkt de kamer heel veel op die van hem. Alleen hoort er niemand naast hem te liggen. Ja, ooit wel. En eigenlijk ook wel vaak daarna. Maar zij, zij ligt niet meer naast hem. Wel deze ander. Naakt. Kaal. Beelden van hoe dit lenige lijf over hem heen was gegleden komen schokkerig terug. Hij draait zich op zijn rug en staart naar het plafond. Ooit wit, nu geelachtig. Zonder twijfel zijn plafond. Zonder twijfel zijn mobiel. Links van hem klinkt gekreun. “Wat?” zegt hij. “Of je die klote telefoon op kunt nemen, of anders uit kunt zetten!”

“Met Johan.”
“Hoi pap. Met mij.”
“…”
“Hoe laat kom je mij ophalen, pap?”
“…”
“Pap? Je bent het toch niet vergeten?”
“…”
“Johan? Met mij. Dit is je laatste kans om je zoon te zien. Verknal het nu niet door te laat te komen. Je weet hoe ik er over denk, en wat mij betreft kom je nooit meer opdagen, maar ik zal het je nooit vergeven als je nu je zoon niet komt ophalen. Hij heeft zijn weekendtas al gepakt en zit de hele ochtend al op je te wachten. Laat me niet merken dat je het vergeten bent. Je zou zijn hart breken.”
“…”
“Johan? Ik reken op je!”
“…”
tuuutuuutuuutuuutuuutuuutuuutuuutuuutuuutuuut

Zijn mobiel ligt op de keukentafel. Aan tafel zit een blondine. Voor haar een dampende kop koffie, een blocnote en een pen. Om de tafel beweegt Johan zich. Onrustig. Wanhopig. Vraagt zich af wat hij in huis moet halen voor zijn zoon. Wat zullen ze gaan doen? Hoe lang blijft hij eigenlijk? Is het vakantie? Moet hij huiswerk maken? Vragen duikelen over elkaar door zijn brein. Hij wordt er gek van.

“Ga toch zitten, man. Ik word gek van je!”
Ze praat niet, maar snauwt. Waarom was hem dit gister niet opgevallen?
“Hoe oud is je zoon?”
“Euh, acht. Geloof ik. Ja, nee, ik weet het zeker. Acht.” Hij gaat zitten. “Waarom?”
“Waarom haal je dan niet twee van die waterpistolen? Kun je wat stoeien in de tuin.”
Verbouwereerd kijkt hij haar aan.
“Dat vinden die van mij ook hartstikke leuk.”
Heeft zij ook een kind? Kinderen? Wat weet hij eigenlijk van haar? “Maar is het dan vakantie?”
“Nee joh, hoe kom je daar nu weer bij?”
“Moet hij dan niet iets van huiswerk maken, ofzo?”

Ze staat op om zich nog een kop koffie in te schenken. Haar billen komen onder zijn witte kantoorblouse uit. Hoe cliché. Hij moet aan een film denken waar hij dit beeld eerder gezien heeft. Heel veel films. Langzaam draait ze zich om. Houdt de mok met twee handen vast.
“Dan haal je toch een oefenschrift. Kan hij oefenen wat hij wil. Altijd goed.”
Zijn blouse hangt open. Natuurlijk. De onvermijdelijke tatoeage in haar schaamstreek. Zelfs van deze afstand kan hij de stoppels zien. Andere films nu. Hij pakt de pen op en begint te schrijven.
“Zet er ook muizenkorrels op.”
Vragend kijkt hij haar aan.
“Er lag een dooie muis in de badkamer.”

“Fuck! Ik moet nu echt gaan!”
Haastig werkt hij zich voor de tweede keer die ochtend in zijn broek. Zijn sokken en schoenen liggen onder de keukentafel. Zijn witte blouse onder de blondine. Ruw trekt hij het kledingstuk onder haar vandaan. Op de mouw zit een grote chocoladevlek. Waar is zijn colbert? Zo gaat hij het nooit redden! En wat te doen met die snol? Hier achter laten en zijn zoon gaan ophalen? Of wachten tot ze klaar is? Voorovergebogen ligt ze nog steeds nahijgend op de keukentafel. Dat gaat nog wel even duren. Het liefst zou hij haar zonder pardon op straat gooien.

Hij besluit alvast te gaan, scheurt het boodschappenbriefje van de blocnote en loopt naar buiten. Hopelijk is zij bij terugkomst verdwenen. In zijn auto ziet hij datum en tijd op het dashboardklokje. En de tijd staat even stil. Hij is jarig. Zijn zoon is jarig vandaag. En hij gaat te laat komen. Hoe kon hij dat nu vergeten! Snel schrijft hij op dat er ook nog een felicitatiekaart gehaald moet worden.

Daarna start hij de auto. Daarna start hij de auto. Fuck! Waarom wil die auto niet starten! Vloekend stapt hij uit de auto en opent de motorkap. Hij rent weer terug het huis in.
“Heb jij een scartkabel?” schreeuwt hij naar de blondine die onder de douche staat.
“Ja. Nee. Nee, niet hier bij me. Thuis. Maar wat moet je nu met een scartkabel?”
“Wat?”
“Wat je met een scartkabel moet.”
“Ik zei startkabel. STARTKABEL.”
“Oh, zeg dat dan. Nee. Die heb ik niet. Zal ik het op je lijstje zetten?”

~ ~ ~

3 gedachten over “Boodschappenlijstje – Vergeten

  1. Volgens mij het grootste drama in het leven van een achtjarige van gescheiden ouders. Het wachten en hopen dat de andere ouder toch nog komt om hem/haar op te halen. Dat hij.zij niet vergeten is.

    Ps, haal nog wel even die muis weg voordat het jochie komt.

  2. Pfff, knap hoor, je moet er maar opkomen, met een paar van zulke onsamenhangende steekwoorden. En het leest vloeiend, helemaal niet ‘bij elkaar gezocht’. Nice!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *