Voor altijd

Het zal er altijd zijn. Ook als je denkt dat het ein­de­lijk weg is. Omdat je er niet meer aan denkt. Of omdat je er niet meer aan her­in­nerd wordt. Maar het is niet weg. Het zal er altijd zijn.

Hij deed zijn ogen dicht en dacht dat het weg zou zijn. Het hielp niet. Hij deed zijn ogen weer open, alleen maar om te zien dat het er nog steeds was. Niet zicht­baar. Het was er gewoon. Hij leer­de er dus mee te leven. Tot­dat het ‘een plaats’ had gekre­gen. Zodat het lang­zaam naar de ach­ter­grond ver­dween. Het voor zijn gevoel weg was. Dacht hij.

De vol­gen­de och­tend werd hij wak­ker. Lang­zaam drong tot hem door wat hij had gedaan. Opnieuw. En hij wist weer dat het nooit weg was geweest. Nooit zou ver­dwij­nen. In het kozijn van de bad­ka­mer­deur maak­te hij een ver­se inke­ping. Hij zou er mee moe­ten leren leven. Hoe dan ook.

En het zag dat het goed was.

~ ~ ~

2 Replies to “Voor altijd”

  1. Ben benieuwd hoe­veel inke­pin­gen er al staan.

Comments are closed.