Voor altijd

Het zal er alti­jd zijn. Ook als je denkt dat het ein­delijk weg is. Omdat je er niet meer aan denkt. Of omdat je er niet meer aan herin­nerd wordt. Maar het is niet weg. Het zal er alti­jd zijn.

Hij deed zijn ogen dicht en dacht dat het weg zou zijn. Het hielp niet. Hij deed zijn ogen weer open, alleen maar om te zien dat het er nog steeds was. Niet zicht­baar. Het was er gewoon. Hij leerde er dus mee te lev­en. Tot­dat het ‘een plaats’ had gekre­gen. Zodat het langza­am naar de achter­grond verd­ween. Het voor zijn gevoel weg was. Dacht hij.

De vol­gende ocht­end werd hij wakker. Langza­am drong tot hem door wat hij had gedaan. Opnieuw. En hij wist weer dat het nooit weg was geweest. Nooit zou verd­wi­j­nen. In het koz­i­jn van de bad­kamerdeur maak­te hij een verse inkeping. Hij zou er mee moeten leren lev­en. Hoe dan ook.

En het zag dat het goed was.

~ ~ ~

2 Comments

Geef een reactie