Daarom ik blog

Waarom blog ik?
En dat vraag je aan mij?

Natu­urlijk. Aan wie zou ik het anders moeten vra­gen?
Aan je lez­ers miss­chien? Ik zeg maar iets.

Nee, het gaat om de vraag aan mezelf. Waarom ik blog.
Oh. I see. Wat zeg je er zelf over?

Hoe bedoel je?
Nou, op de site staat toch een korte omschri­jv­ing van je bedoelin­gen op blogge­bied? Hier, ik breng het nog maar eens even onder je aan­dacht:

Op deze site kunt u zeer regel­matig (het streven is min­i­maal één keer per week) een nieuw blog van mij verwacht­en. Niet duidelijk is waar ik over blog. Dat varieert enorm. Om het overzicht niet ver­loren te lat­en gaan, beperk ik de rubrieken tot Per­soon­lijk, Infor­matief en Fic­tief.
En sinds juni 2011 zijn daar ook de op maat gemaak­te Bood­schap­pen­li­jst­jes­blogs bijgekomen.
Maar één ding mag wel duidelijk zijn: Peter Pel­lenaars aka de Man van Hout zuigt het niet uit zijn duim!

Maar dat verk­laart alleen maar wat ik blog, niet waarom ik blog.
OK, dan zullen we even stil­staan bij de oor­spronke­lijke drie rubrieken: Per­soon­lijk, Infor­matief en Fic­tief. Waar komt dit van­daan en wat wil je ermee bereiken?

Euhm, wie stelt hier de vra­gen? Maar vooruit, geen slechte vraag. Dus: Per­soon­lijk, Infor­matief en Fic­tief. Waar komt dit van­daan en wat wil ik ermee bereiken?
Tja, zoals ik het zie probeer je op deze manier de lez­er enigszins tege­moet te komen in hoev­erre ze het waarhei­ds­ge­halte van je blog met een kor­relt­je zout dienen te nemen. Je hebt nogal de neig­ing om het niet zo nauw te nemen met wat je IRL meemaakt. En hoe dat dan in je blogs ver­w­erkt wordt.

En waarom zou ik dat dan doen?
Je bent ooit begonnen met puur fic­tionele blogs te plaat­sen. Gelei­delijk aan onstond er ook een drang om wat meer over je dagelijkse belevenis­sen en beslom­merin­gen te schri­jven, maar je hebt een zekere reserve inge­bouwd. Enerz­i­jds omdat je niet heel je per­soon­lijke huishoud­ing pub­lieke­lijk wil mak­en (en zek­er niet van fam­i­liele­den en vrien­den) en anderz­i­jds omdat het soms ook te con­fron­terend voor jezelf is. Kri­jg ik het idee.

Waarom denk je dat?
Het is meer gevoels­matig. Dan zie ik een blog met zow­el Per­soon­lijk als Fic­tief aangevinkt, en dan begin ik te lezen en al na enkele zin­nen weet ik zek­er dat je het fic­tionele aspect er met de haren hebt bijgesleept. Om het echte zel­fonder­zoek, de echte con­frontatie uit de weg te gaan.

Hmm, is het zo duidelijk?
Het is althans wat ik er zelf in meen te lezen. Ik kan het natu­urlijk mis hebben.

Nee, er zit wel wat van waarheid in. Maar het verk­laart nog steeds niet waarom ik dan blog. Waarom ik deze verkapte strubbelin­gen met mezelf pub­lieke­lijk maak.
Het lijkt alsof je het nodig hebt om som­mige zak­en die je ziet in de wereld of die je meemaakt in je directe omgev­ing, op deze manier te moeten duiden. Je hebt alti­jd geschreven. Meestal zon­der het idee om het met iemand te delen. Maar meer om je gedacht­en te orde­nen. Om terug te kun­nen lezen hoe je over bepaalde din­gen gedacht hebt, en hoe je er nu over denkt.

Zou dat de verk­lar­ing zijn?
Het is in ieder geval wel een soort van drang om het te willen doen. Met inter­net en het gemak waarmee je je schri­jf­sels kunt delen heb je niet anders gedaan dan gebruik gemaakt van de mogelijkheid tot het betrekken van lez­ers in je gedacht­en­spin­sels. Want dat is vol­gens mij wel iets wat je onbe­wust toch wel nas­treeft.

Wat? Wat streef ik na?
Reac­tie. Respons. Je probeert elke keer weer niet zomaar een recht­toe rech­taan stuk­je te schri­jven, maar het in een vorm te gieten die het iets uni­versel­er maakt dan het doorsnee dag­boek­frag­ment of ver­haal. Met alles wat je in je hebt streef je er naar om kwaliteit te bieden. Zodat de lez­er merkt dat erover is nagedacht. Dat er tijd in is gesto­ken. Als waarder­ing voor diezelfde lez­er. En dan verwacht je ook iets terug. Je doet het natu­urlijk niet voor niets.

Zo voel ik dat anders toch niet.
Ik wel. En ik ken je al langer dan van­daag. Je zult het nooit toegeven. Dus doe ik het hier maar voor jou. Je vraagt er tenslotte zelf naar.

Huh?
Je begin­vraag: “Waarom blog ik?” Nou, hierom dus. Om gelezen te wor­den. Om te lat­en zien dat je iets te vertellen heb. Om dat met lit­eraire inten­tie te doen. En om daar reac­ties op te kri­j­gen. Om te zien of je een punt hebt. En om ook te horen wan­neer dat niet zo is, want je bent niet bang voor kri­tiek. Mits je er een gesprek over kunt voeren. En natu­urlijk een por­tie waarder­ing op zijn tijd. Want ijdel ben je ook. Daarom blog je.

Dat is dus het antwo­ord? Zo sim­pel is het?
Als je het mij vraagt. Ik vraag me alleen af of de lez­er er iets is mee opgeschoten.

Dat was niet de vraag.
OK, als jij het vraagt.

Ik ben zo blij dat ik jou heb!
Ja, je kunt zek­er wel wat hulp gebruiken. Schri­jf d’r eens een blog over, zou ik zeggen…

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets