Daarom ik blog

Waar­om blog ik?
En dat vraag je aan mij?

Natuur­lijk. Aan wie zou ik het anders moe­ten vra­gen?
Aan je lezers mis­schien? Ik zeg maar iets.

Nee, het gaat om de vraag aan mezelf. Waar­om ik blog.
Oh. I see. Wat zeg je er zelf over?

Hoe bedoel je?
Nou, op de site staat toch een kor­te omschrij­ving van je bedoe­lin­gen op blog­ge­bied? Hier, ik breng het nog maar eens even onder je aan­dacht:

Op deze site kunt u zeer regel­ma­tig (het stre­ven is mini­maal één keer per week) een nieuw blog van mij ver­wach­ten. Niet dui­de­lijk is waar ik over blog. Dat vari­eert enorm. Om het over­zicht niet ver­lo­ren te laten gaan, beperk ik de rubrie­ken tot Per­soon­lijk, Infor­ma­tief en Fic­tief.
En sinds juni 2011 zijn daar ook de op maat gemaak­te Bood­schap­pen­lijst­jes­blogs bij­ge­ko­men.
Maar één ding mag wel dui­de­lijk zijn: Peter Pel­le­naars aka de Man van Hout zuigt het niet uit zijn duim!

Maar dat ver­klaart alleen maar wat ik blog, niet waar­om ik blog.
OK, dan zul­len we even stil­staan bij de oor­spron­ke­lij­ke drie rubrie­ken: Per­soon­lijk, Infor­ma­tief en Fic­tief. Waar komt dit van­daan en wat wil je ermee berei­ken?

Euhm, wie stelt hier de vra­gen? Maar voor­uit, geen slech­te vraag. Dus: Per­soon­lijk, Infor­ma­tief en Fic­tief. Waar komt dit van­daan en wat wil ik ermee berei­ken?
Tja, zoals ik het zie pro­beer je op deze manier de lezer enigs­zins tege­moet te komen in hoe­ver­re ze het waar­heids­ge­hal­te van je blog met een kor­rel­tje zout die­nen te nemen. Je hebt nog­al de nei­ging om het niet zo nauw te nemen met wat je IRL mee­maakt. En hoe dat dan in je blogs ver­werkt wordt.

En waar­om zou ik dat dan doen?
Je bent ooit begon­nen met puur fic­ti­o­ne­le blogs te plaat­sen. Gelei­de­lijk aan onstond er ook een drang om wat meer over je dage­lijk­se bele­ve­nis­sen en beslom­me­rin­gen te schrij­ven, maar je hebt een zeke­re reser­ve inge­bouwd. Ener­zijds omdat je niet heel je per­soon­lij­ke huis­hou­ding publie­ke­lijk wil maken (en zeker niet van fami­lie­le­den en vrien­den) en ander­zijds omdat het soms ook te con­fron­te­rend voor jezelf is. Krijg ik het idee.

Waar­om denk je dat?
Het is meer gevoels­ma­tig. Dan zie ik een blog met zowel Per­soon­lijk als Fic­tief aan­ge­vinkt, en dan begin ik te lezen en al na enke­le zin­nen weet ik zeker dat je het fic­ti­o­ne­le aspect er met de haren hebt bij­ge­sleept. Om het ech­te zelf­on­der­zoek, de ech­te con­fron­ta­tie uit de weg te gaan.

Hmm, is het zo dui­de­lijk?
Het is althans wat ik er zelf in meen te lezen. Ik kan het natuur­lijk mis heb­ben.

Nee, er zit wel wat van waar­heid in. Maar het ver­klaart nog steeds niet waar­om ik dan blog. Waar­om ik deze ver­kap­te strub­be­lin­gen met mezelf publie­ke­lijk maak.
Het lijkt als­of je het nodig hebt om som­mi­ge zaken die je ziet in de wereld of die je mee­maakt in je direc­te omge­ving, op deze manier te moe­ten dui­den. Je hebt altijd geschre­ven. Meest­al zon­der het idee om het met iemand te delen. Maar meer om je gedach­ten te orde­nen. Om terug te kun­nen lezen hoe je over bepaal­de din­gen gedacht hebt, en hoe je er nu over denkt.

Zou dat de ver­kla­ring zijn?
Het is in ieder geval wel een soort van drang om het te wil­len doen. Met inter­net en het gemak waar­mee je je schrijf­sels kunt delen heb je niet anders gedaan dan gebruik gemaakt van de moge­lijk­heid tot het betrek­ken van lezers in je gedach­ten­spin­sels. Want dat is vol­gens mij wel iets wat je onbe­wust toch wel nastreeft.

Wat? Wat streef ik na?
Reac­tie. Res­pons. Je pro­beert elke keer weer niet zomaar een recht­toe recht­aan stuk­je te schrij­ven, maar het in een vorm te gie­ten die het iets uni­ver­se­ler maakt dan het door­snee dag­boek­frag­ment of ver­haal. Met alles wat je in je hebt streef je er naar om kwa­li­teit te bie­den. Zodat de lezer merkt dat erover is nage­dacht. Dat er tijd in is gesto­ken. Als waar­de­ring voor die­zelf­de lezer. En dan ver­wacht je ook iets terug. Je doet het natuur­lijk niet voor niets.

Zo voel ik dat anders toch niet.
Ik wel. En ik ken je al lan­ger dan van­daag. Je zult het nooit toe­ge­ven. Dus doe ik het hier maar voor jou. Je vraagt er ten­slot­te zelf naar.

Huh?
Je begin­vraag: “Waar­om blog ik?” Nou, hier­om dus. Om gele­zen te wor­den. Om te laten zien dat je iets te ver­tel­len heb. Om dat met lite­rai­re inten­tie te doen. En om daar reac­ties op te krij­gen. Om te zien of je een punt hebt. En om ook te horen wan­neer dat niet zo is, want je bent niet bang voor kri­tiek. Mits je er een gesprek over kunt voe­ren. En natuur­lijk een por­tie waar­de­ring op zijn tijd. Want ijdel ben je ook. Daar­om blog je.

Dat is dus het ant­woord? Zo sim­pel is het?
Als je het mij vraagt. Ik vraag me alleen af of de lezer er iets is mee opge­scho­ten.

Dat was niet de vraag.
OK, als jij het vraagt.

Ik ben zo blij dat ik jou heb!
Ja, je kunt zeker wel wat hulp gebrui­ken. Schrijf d’r eens een blog over, zou ik zeg­gen…

~ ~ ~

18 reacties

      • Lies zegt:

        Het is ove­ri­gens wel een inte­res­san­te oefe­ning. Je lin­ker­hand cor­res­pon­deert met je gevoel en de rech­ter­hand met het brein (of was het nu anders­om?!) en je mag er dus niet teveel bij naden­ken..

        • Peter zegt:

          Ik pro­beer dat ook te doen bij dit soort dia­loog­jes. ‘Gewoon’ met jezelf in dis­cus­sie gaan en zien wat er uit komt. Geeft heel ver­ras­sen­de resul­ta­ten die ik voor­als­nog voor mezelf hou 😉

  1. Ik blog om ruim­te te maken in mijn hofd. Om te zien of de din­gen waar ik tegen aan loop door ande­ren ook zo gezien wor­den. Of mijn kijk op de wereld soms zo krom is dat ik het niet meer snap. Om de reac­ties en daar­mee en om te kun­nen lachen. Om een gesprek te heb­ben zon­der dat ik daar de deur voor uit hoef.
    Dus: Omdat het een deel van mij is dat ik niet zo mak­ke­lijk uit­spreek of kan delen met die­ge­ne waar mee ik samen woon omdat deze het niet altijd snapt of zin heeft om het aan te horen.
    Daar­om dus.

    • Peter zegt:

      Dank voor je uit­ge­brei­de ant­woord, Tru­dy. Dat laat­ste deel van je reac­tie is ook wel inte­res­sant. Soms kun je je ei niet dicht­bij kwijt, en wil je ande­ren zien te berei­ken waar je het wel mee kunt delen. Dat klopt.

  2. Theo zegt:

    Ik blog om din­gen uit te pro­be­ren en steeds min­der vaak om mijn hart te luch­ten. Daar­naast vind ik het con­tact met ande­re bloggers/schrijvers een wel­ko­me aan­vul­ling op mijn toch al rij­ke leven.

  3. Merel zegt:

    Leuk om zo te lezen, en zet natuur­lijk zelf ook tot den­ken! Ik begon juist met mijn eigen leven in kor­te blogjes en ben gaan­de weg over gegaan naar fic­tie en pro­beer eens tot wat lan­ge­re tek­sten te komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *