Daarom ik blog

Waarom blog ik?
En dat vraag je aan mij?

Natuurlijk. Aan wie zou ik het anders moeten vragen?
Aan je lezers misschien? Ik zeg maar iets.

Nee, het gaat om de vraag aan mezelf. Waarom ik blog.
Oh. I see. Wat zeg je er zelf over?

Hoe bedoel je?
Nou, op de site staat toch een korte omschrijving van je bedoelingen op bloggebied? Hier, ik breng het nog maar eens even onder je aandacht:

Op deze site kunt u zeer regelmatig (het streven is minimaal één keer per week) een nieuw blog van mij verwachten. Niet duidelijk is waar ik over blog. Dat varieert enorm. Om het overzicht niet verloren te laten gaan, beperk ik de rubrieken tot Persoonlijk, Informatief en Fictief.
En sinds juni 2011 zijn daar ook de op maat gemaakte Boodschappenlijstjesblogs bijgekomen.
Maar één ding mag wel duidelijk zijn: Peter Pellenaars aka de Man van Hout zuigt het niet uit zijn duim!

Maar dat verklaart alleen maar wat ik blog, niet waarom ik blog.
OK, dan zullen we even stilstaan bij de oorspronkelijke drie rubrieken: Persoonlijk, Informatief en Fictief. Waar komt dit vandaan en wat wil je ermee bereiken?

Euhm, wie stelt hier de vragen? Maar vooruit, geen slechte vraag. Dus: Persoonlijk, Informatief en Fictief. Waar komt dit vandaan en wat wil ik ermee bereiken?
Tja, zoals ik het zie probeer je op deze manier de lezer enigszins tegemoet te komen in hoeverre ze het waarheidsgehalte van je blog met een korreltje zout dienen te nemen. Je hebt nogal de neiging om het niet zo nauw te nemen met wat je IRL meemaakt. En hoe dat dan in je blogs verwerkt wordt.

En waarom zou ik dat dan doen?
Je bent ooit begonnen met puur fictionele blogs te plaatsen. Geleidelijk aan onstond er ook een drang om wat meer over je dagelijkse belevenissen en beslommeringen te schrijven, maar je hebt een zekere reserve ingebouwd. Enerzijds omdat je niet heel je persoonlijke huishouding publiekelijk wil maken (en zeker niet van familieleden en vrienden) en anderzijds omdat het soms ook te confronterend voor jezelf is. Krijg ik het idee.

Waarom denk je dat?
Het is meer gevoelsmatig. Dan zie ik een blog met zowel Persoonlijk als Fictief aangevinkt, en dan begin ik te lezen en al na enkele zinnen weet ik zeker dat je het fictionele aspect er met de haren hebt bijgesleept. Om het echte zelfonderzoek, de echte confrontatie uit de weg te gaan.

Hmm, is het zo duidelijk?
Het is althans wat ik er zelf in meen te lezen. Ik kan het natuurlijk mis hebben.

Nee, er zit wel wat van waarheid in. Maar het verklaart nog steeds niet waarom ik dan blog. Waarom ik deze verkapte strubbelingen met mezelf publiekelijk maak.
Het lijkt alsof je het nodig hebt om sommige zaken die je ziet in de wereld of die je meemaakt in je directe omgeving, op deze manier te moeten duiden. Je hebt altijd geschreven. Meestal zonder het idee om het met iemand te delen. Maar meer om je gedachten te ordenen. Om terug te kunnen lezen hoe je over bepaalde dingen gedacht hebt, en hoe je er nu over denkt.

Zou dat de verklaring zijn?
Het is in ieder geval wel een soort van drang om het te willen doen. Met internet en het gemak waarmee je je schrijfsels kunt delen heb je niet anders gedaan dan gebruik gemaakt van de mogelijkheid tot het betrekken van lezers in je gedachtenspinsels. Want dat is volgens mij wel iets wat je onbewust toch wel nastreeft.

Wat? Wat streef ik na?
Reactie. Respons. Je probeert elke keer weer niet zomaar een rechttoe rechtaan stukje te schrijven, maar het in een vorm te gieten die het iets universeler maakt dan het doorsnee dagboekfragment of verhaal. Met alles wat je in je hebt streef je er naar om kwaliteit te bieden. Zodat de lezer merkt dat erover is nagedacht. Dat er tijd in is gestoken. Als waardering voor diezelfde lezer. En dan verwacht je ook iets terug. Je doet het natuurlijk niet voor niets.

Zo voel ik dat anders toch niet.
Ik wel. En ik ken je al langer dan vandaag. Je zult het nooit toegeven. Dus doe ik het hier maar voor jou. Je vraagt er tenslotte zelf naar.

Huh?
Je beginvraag: “Waarom blog ik?” Nou, hierom dus. Om gelezen te worden. Om te laten zien dat je iets te vertellen heb. Om dat met literaire intentie te doen. En om daar reacties op te krijgen. Om te zien of je een punt hebt. En om ook te horen wanneer dat niet zo is, want je bent niet bang voor kritiek. Mits je er een gesprek over kunt voeren. En natuurlijk een portie waardering op zijn tijd. Want ijdel ben je ook. Daarom blog je.

Dat is dus het antwoord? Zo simpel is het?
Als je het mij vraagt. Ik vraag me alleen af of de lezer er iets is mee opgeschoten.

Dat was niet de vraag.
OK, als jij het vraagt.

Ik ben zo blij dat ik jou heb!
Ja, je kunt zeker wel wat hulp gebruiken. Schrijf d’r eens een blog over, zou ik zeggen…

~ ~ ~

18 gedachten over “Daarom ik blog

      1. Het is overigens wel een interessante oefening. Je linkerhand correspondeert met je gevoel en de rechterhand met het brein (of was het nu andersom?!) en je mag er dus niet teveel bij nadenken..

        1. Ik probeer dat ook te doen bij dit soort dialoogjes. ‘Gewoon’ met jezelf in discussie gaan en zien wat er uit komt. Geeft heel verrassende resultaten die ik vooralsnog voor mezelf hou 😉

    1. Het viel mij ook zwaar om er een antwoord op te geven. Volgens mij heb ik er toch teveel omheen geluld 😉 Maar voor een eerste poging voelt het goed genoeg.

  1. Ik blog om ruimte te maken in mijn hofd. Om te zien of de dingen waar ik tegen aan loop door anderen ook zo gezien worden. Of mijn kijk op de wereld soms zo krom is dat ik het niet meer snap. Om de reacties en daarmee en om te kunnen lachen. Om een gesprek te hebben zonder dat ik daar de deur voor uit hoef.
    Dus: Omdat het een deel van mij is dat ik niet zo makkelijk uitspreek of kan delen met diegene waar mee ik samen woon omdat deze het niet altijd snapt of zin heeft om het aan te horen.
    Daarom dus.

    1. Dank voor je uitgebreide antwoord, Trudy. Dat laatste deel van je reactie is ook wel interessant. Soms kun je je ei niet dichtbij kwijt, en wil je anderen zien te bereiken waar je het wel mee kunt delen. Dat klopt.

    1. Dank je! Ik denk dat het voor veel bloggers uiteindelijk op ‘hetzelfde’ neerkomt. Maar dat vind ik dan weer zo saai om toe te geven, en dus ben ik ook hier dan weer meer op zoek naar een hopelijk afwijkende of originele manier van uiten.

  2. Ik blog om dingen uit te proberen en steeds minder vaak om mijn hart te luchten. Daarnaast vind ik het contact met andere bloggers/schrijvers een welkome aanvulling op mijn toch al rijke leven.

  3. Leuk om zo te lezen, en zet natuurlijk zelf ook tot denken! Ik begon juist met mijn eigen leven in korte blogjes en ben gaande weg over gegaan naar fictie en probeer eens tot wat langere teksten te komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *