Even zijn leven leven — Eric: Seizoen 1

Deze blog­post is deel 1 van 11 in de serie Eric & Sofie

Het was ver na mid­der­nacht toen Eric wak­ker schrok. Een tijd­lang bleef hij lig­gen. Op z’n rug en met de ogen wijd open.
Lang­zaam begon de don­ker­te in de kamer enke­le gehei­men prijs te geven. Het luk­te hem om de lamp aan het pla­fond te onder­schei­den. Door z’n hoofd iets op te til­len kon hij over z’n tenen de kast met daar­op de tv rechts­ach­ter het bed zien. Iets dich­ter­bij naast hem, het nacht­kast­je met de wek­ker­ra­dio. Die gaf 03:52 uur aan.

Met z’n lin­ker­arm voel­de hij naast zich. Het lichaam van zijn vrouw. Voor­zich­tig liet hij z’n hand over haar rug glij­den tot aan haar bil­len. Daar liet hij z’n hand even rus­ten. Hij durf­de niet te knij­pen of ver­der te gaan. Zwaar ade­mend stel­de hij zich voor hoe don­ker bloed traag stroom­de onder de glad­de huid. Het klop­pen van haar hart was voel­baar in z’n vin­ger­top­pen.
Moei­zaam kwam hij over­eind, kus­te haar zacht in de nek en stap­te uit bed. Ver­beeld­de hij het zich, of hoor­de hij zijn vrouw geluid maken? Even bleef hij staan. Maar liep toen de slaap­ka­mer uit zon­der nog om te kij­ken.

De zol­der­trap daal­de hij af op de tast zon­der het licht aan te doen. Op de over­loop aan­ge­ko­men keek hij voor­zich­tig in bei­de kin­der­ka­mers. Zijn kin­de­ren waren in die­pe slaap. Bij alle­bei liet hij de deur op een kier. Met een van geluk ver­vuld hart liep hij zacht­jes ver­der.
In zijn stu­deer­ka­mer op de bega­ne grond deed hij de deur ach­ter zich dicht. Op een stoel in de hoek lagen zijn kle­ren. Op de eni­ge ande­re stoel in de kamer zat hij. Eric deed het licht aan. Afwe­zig liet hij z’n blik gaan over zijn naak­te vast­ge­bon­den lichaam. Een dood­ge­woon lichaam. Bleek door te wei­nig zon­licht. Slap door te wei­nig bewe­ging. Nat door teveel zweet. Eric gooi­de zijn kle­ren op de grond en ging in de stoel zit­ten. Ernaast stond een tafel­tje met daar­op een aan­tal boe­ken. Zijn boe­ken. Eric pak­te het boven­ste boek en ging wat gemak­ke­lij­ker zit­ten. Hij begon te lezen.

Na een tijd­je leg­de hij het boek weg en keek op z’n hor­lo­ge. Bij­na half vijf. Tijd om te ver­trek­ken. Met tegen­zin stond Eric op. Altijd weer was dit het moment waar hij het meest tegen­op zag. Het afscheid nemen. Slechts een kor­te tijd was hem gegund om zijn leven te lei­den. Weken, soms zelfs maan­den voor­be­rei­ding. Alle­maal voor een kort­ston­dig geluks­mo­ment. Het leven van een echt gezins­le­ven.

Een half uur later sloot Eric de voor­deur ach­ter zich. Onder­weg naar huis zou hij zijn sleu­tels wel ergens in een prul­len­bak gooi­en.

Het begon al licht te wor­den toen Eric de auto voor z’n huis par­keer­de. Nu pas zag hij in de ach­ter­uit­kijk­spie­gel dat er bloed­spatjes op z’n gezicht zaten. Best wel veel, bij nader inzien. Met een zak­doek maak­te hij z’n gezicht schoon. Hij knip­oog­de naar zich­zelf via het spie­gel­tje en stap­te uit.
Een­maal bin­nen liep hij recht­streeks naar de bad­ka­mer en kleed­de zich uit. Na het dou­chen stop­te hij z’n kle­ren in de was­ma­chi­ne en stel­de het juis­te pro­gram­ma in. Op de over­loop bleef hij staan voor de deur van de slaap­ka­mer. Het was stil. Tot­dat hij het zach­te gesnurk van z’n vrouw hoor­de.

Zijn vrouw had niet gesnurkt. Zijn vrouw had har­de ron­de bil­len. Zijn vrouw had alles wat z’n eigen vrouw niet had. Was dat mis­schien de reden dat hij zich iets teveel had laten gaan in zijn stu­deer­ka­mer. Elke keer hield hij zich voor dat een sim­pe­le snee door de keel vol­doen­de was. Maar ook van­nacht was hij daar­toe weer niet in staat geweest. Hij hoop­te maar dat zijn kin­de­ren niet als eer­ste bene­den zou­den komen deze och­tend.
Eric wierp een laat­ste blik in de wand­spie­gel, zag dat hij inmid­dels een erec­tie had en open­de de deur van de slaap­ka­mer. Het licht van de over­loop viel naar bin­nen en wek­te z’n vrouw. Voor­dat ze iets kon zeg­gen sloeg Eric het dek­bed weg en greep haar bij de keel. Woest trok hij haar nacht­ja­pon omhoog en duw­de zich een weg naar bin­nen. Al snel kwam z’n ont­la­ding, waar­na hij zich naar de ande­re kant van het bed liet rol­len.

Z’n laat­ste gedach­te voor­dat hij insliep was of hij zich zor­gen moest maken over het feit dat hij in slaap was geval­len bij die vrouw.
Dat moest natuur­lijk ooit fout gaan.

~ ~ ~

Dit is het eer­ste ver­haal met Eric in de hoofd­rol. Oor­spron­ke­lijk gepost op 1 maart 2009 als een op zich­zelf staand ver­haal over een man die rede­lijk obses­sief en geweld­da­dig te werk gaat om zich een tijd­lang in een ander leven te bege­ven. Op veler ver­zoek daar­na een aan­tal ver­volg­ver­ha­len geschre­ven. Om ver­ras­send genoeg op een gege­ven moment ver­der te gaan als een soort van duo-ver­haal samen met ‘the mistress of hor­ror’ Jol­ka, die het per­so­na­ge Sofie intro­du­ceer­de. Tot­dat het stil werd rond­om Eric en Sofie.
Tot de dag van van­daag. Want er is goed nieuws te mel­den (niet nood­za­ke­lij­ker­wijs voor alle toe­kom­sti­ge slacht­of­fers). Weblog Don­der­steeg heeft Eric en Sofie een nieuw podi­um gege­ven. Heet ze wel­kom en ver­ge­zel hen op hun niets­ont­zien­de bloed­dor­sti­ge moord­tocht.
De komen­de weken wor­den de oude ver­ha­len afge­stoft en opnieuw gepost om daar­na gevolgd te wor­den door een aan­tal nieu­we ver­ha­len. Over­do­sis bloed gega­ran­deerd!

~ ~ ~

2 Replies to “Even zijn leven leven — Eric: Seizoen 1”

  1. Ik hoop dat je blijft lin­ken op hyves. Heb altijd zo geno­ten van de Eric en Sofie ver­ha­len.
    Wat betreft de krom­me gedach­ten zijn jul­lie aan elkaar gewaagd.

    Beantwoorden

    1. De link naar hyves staat auto­ma­tisch inge­steld. En dat blijft zo. Ik kom alleen zel­den of nooit op hyves om te lezen. Kijk eigen­lijk alleen van­uit twit­ter naar blog­links. Mis­schien ook iets voor jou 😉
      Ik ben zelf ook wel benieuwd naar hoe de nieu­we ver­ha­len van Eric en Sofie gaan uit­pak­ken.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *