Even zijn leven leven — Eric: Seizoen 1

Deze blog­post is deel 1 van 14 in de serie Eric & Sofie

Het was ver na mid­der­nacht toen Eric wakker schrok. Een tijd­lang bleef hij liggen. Op z’n rug en met de ogen wijd open.
Langza­am begon de donkerte in de kamer enkele geheimen pri­js te geven. Het luk­te hem om de lamp aan het pla­fond te onder­schei­den. Door z’n hoofd iets op te tillen kon hij over z’n tenen de kast met daarop de tv recht­sachter het bed zien. Iets dichter­bij naast hem, het nachtkast­je met de wekker­ra­dio. Die gaf 03:52 uur aan.

Met z’n link­er­arm voelde hij naast zich. Het lichaam van zijn vrouw. Voorzichtig liet hij z’n hand over haar rug gli­j­den tot aan haar billen. Daar liet hij z’n hand even rusten. Hij durfde niet te kni­jpen of verder te gaan. Zwaar ade­mend stelde hij zich voor hoe donker bloed traag stroomde onder de gladde huid. Het klop­pen van haar hart was voel­baar in z’n vinger­top­pen.
Moeiza­am kwam hij overeind, kuste haar zacht in de nek en stapte uit bed. Ver­beeldde hij het zich, of hoorde hij zijn vrouw gelu­id mak­en? Even bleef hij staan. Maar liep toen de slaap­kamer uit zon­der nog om te kijken.

De zold­er­trap daalde hij af op de tast zon­der het licht aan te doen. Op de over­loop aangekomen keek hij voorzichtig in bei­de kinderkamers. Zijn kinderen waren in diepe slaap. Bij alle­bei liet hij de deur op een kier. Met een van geluk vervuld hart liep hij zacht­jes verder.
In zijn studeerkamer op de begane grond deed hij de deur achter zich dicht. Op een stoel in de hoek lagen zijn kleren. Op de enige andere stoel in de kamer zat hij. Eric deed het licht aan. Afwezig liet hij z’n blik gaan over zijn naak­te vast­ge­bon­den lichaam. Een doo­dge­woon lichaam. Bleek door te weinig zon­licht. Slap door te weinig beweg­ing. Nat door teveel zweet. Eric gooide zijn kleren op de grond en ging in de stoel zit­ten. Ernaast stond een tafelt­je met daarop een aan­tal boeken. Zijn boeken. Eric pak­te het boven­ste boek en ging wat gemakke­lijk­er zit­ten. Hij begon te lezen.

Na een tijd­je legde hij het boek weg en keek op z’n hor­loge. Bij­na half vijf. Tijd om te vertrekken. Met tegen­zin stond Eric op. Alti­jd weer was dit het moment waar hij het meest tegenop zag. Het afscheid nemen. Slechts een korte tijd was hem gegund om zijn lev­en te lei­den. Weken, soms zelfs maan­den voor­berei­d­ing. Alle­maal voor een kort­stondig geluksmo­ment. Het lev­en van een echt gezinsleven.

Een half uur lat­er sloot Eric de voordeur achter zich. Onder­weg naar huis zou hij zijn sleu­tels wel ergens in een prul­len­bak gooien.

Het begon al licht te wor­den toen Eric de auto voor z’n huis par­keerde. Nu pas zag hij in de achteruitk­ijk­spiegel dat er bloedspat­jes op z’n gezicht zat­en. Best wel veel, bij nad­er inzien. Met een zak­doek maak­te hij z’n gezicht schoon. Hij knipoogde naar zichzelf via het spiegelt­je en stapte uit.
Een­maal bin­nen liep hij recht­streeks naar de bad­kamer en kleed­de zich uit. Na het douchen stopte hij z’n kleren in de was­ma­chine en stelde het juiste pro­gram­ma in. Op de over­loop bleef hij staan voor de deur van de slaap­kamer. Het was stil. Tot­dat hij het zachte ges­nurk van z’n vrouw hoorde.

Zijn vrouw had niet ges­nurkt. Zijn vrouw had harde ronde billen. Zijn vrouw had alles wat z’n eigen vrouw niet had. Was dat miss­chien de reden dat hij zich iets teveel had lat­en gaan in zijn studeerkamer. Elke keer hield hij zich voor dat een sim­pele snee door de keel vol­doende was. Maar ook van­nacht was hij daar­toe weer niet in staat geweest. Hij hoopte maar dat zijn kinderen niet als eerste bene­den zouden komen deze ocht­end.
Eric wierp een laat­ste blik in de wand­spiegel, zag dat hij inmid­dels een erec­tie had en opende de deur van de slaap­kamer. Het licht van de over­loop viel naar bin­nen en wek­te z’n vrouw. Voor­dat ze iets kon zeggen sloeg Eric het dekbed weg en greep haar bij de keel. Woest trok hij haar nacht­japon omhoog en duwde zich een weg naar bin­nen. Al snel kwam z’n ont­lad­ing, waar­na hij zich naar de andere kant van het bed liet rollen.

Z’n laat­ste gedachte voor­dat hij insliep was of hij zich zor­gen moest mak­en over het feit dat hij in slaap was gevallen bij die vrouw.
Dat moest natu­urlijk ooit fout gaan.

~ ~ ~

Dit is het eerste ver­haal met Eric in de hoof­drol. Oor­spronke­lijk gepost op 1 maart 2009 als een op zichzelf staand ver­haal over een man die redelijk obsessief en geweld­dadig te werk gaat om zich een tijd­lang in een ander lev­en te begeven. Op vel­er ver­zoek daar­na een aan­tal ver­vol­gver­halen geschreven. Om ver­rassend genoeg op een gegeven moment verder te gaan als een soort van duo-ver­haal samen met ‘the mis­tress of hor­ror’ Jol­ka, die het per­son­age Sofie intro­duceerde. Tot­dat het stil werd ron­dom Eric en Sofie.
Tot de dag van van­daag. Want er is goed nieuws te melden (niet noodza­ke­lijk­er­wi­js voor alle toekom­stige slachtof­fers). Weblog Don­der­steeg heeft Eric en Sofie een nieuw podi­um gegeven. Heet ze welkom en vergezel hen op hun niet­sontziende bloed­dorstige moord­tocht.
De komende weken wor­den de oude ver­halen afgestoft en opnieuw gepost om daar­na gevol­gd te wor­den door een aan­tal nieuwe ver­halen. Over­do­sis bloed gegaran­deerd!

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tionEric scoort een bloody hat­trick — Eric: Seizoen 1 »
    • De link naar hyves staat automa­tisch ingesteld. En dat bli­jft zo. Ik kom alleen zelden of nooit op hyves om te lezen. Kijk eigen­lijk alleen vanu­it twit­ter naar bloglinks. Miss­chien ook iets voor jou 😉
      Ik ben zelf ook wel benieuwd naar hoe de nieuwe ver­halen van Eric en Sofie gaan uit­pakken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets