Blogcentrisch

Eerder deze avond las ik een blogpost van Karin Ramaker met als titel Je blog als centrale punt. Ik kan me helemaal in die titel vinden. En in de strekking van haar blog. Gewoon ‘back to basic’. Mijn eigen plekje op het wereldwijde net waar ik de verhalen, ervaringen, foto’s en films deel die ik de moeite waard vind. En laat de mensen dan maar tot mij komen.

Niks geen gedoe meer met het aanmaken van allerlei accounts om op allerlei plekken foto’s en video’s te kunnen posten, die je dan weer moet zien te linken naar verschillende profielen op de vele beschikbare sociale media platforms. En dat je dan vervolgens niet meer kunt inloggen bij je favoriete fotodienst omdat die onlangs is overgenomen door die ambitieuze videosite waar je nog geen account had, welke op zijn beurt ingelijfd gaat worden door een nog ambitieuzere sociale media gigant. Die misschien heimelijk het plan heeft opgevat om hoge muren op te richten tegen soortgelijke sociale media giganten waardoor je de kans loopt afgesneden te worden van je ‘vrienden’.

Nee. Dan geef ik toch de voorkeur aan een eigen domein waar je zelf de regels kunt bepalen.

Altijd aanwezig. Als een rots in de branding. Waar ik kan doen en laten wat ik wil. Een beetje als in mijn eigen huis. Waar het iedereen vrij staat om op bezoek te komen. Net zoals ik graag bij jullie op bezoek kom. Mits ik daar zonder account welkom ben.

~ ~ ~

9 gedachten over “Blogcentrisch

  1. Datzelfde zei ik gisteren in een discussie met iemand. ‘Het is mijn huisje.’ De ander vroeg: ‘Maar dat is toch vreemd dat je dan wilt dat iedereen naar jou toe komt?’ Terwijl ik juist de deur wagenwijd open zet!

    1. Ik zie het ook echt zo, als een huis wat moet uitnodigen om te bezoeken en wat ik zelf helemaal kan inrichten zoals ik het wil hebben. Misschien dat ik hooguit moet nadenken waar ik allemaal moet promoten dat ik een ‘open huis’ beleid voer 😉

    1. Dank voor je reactie, Jolka. Jammer genoeg beheers ik deze zeer plaatselijke variant van een brabants dialect geheel niet, dus de strekking van je reactie ontgaat me volkomen.

  2. Ik (h)erken het probleem. En het wordt er niet makkelijker op wanneer naast het “werk aan je eigen blog(s)” ook nog eens het volgen van andere blogs komt. En dan wil ik nog eens commentaar leveren waar de blogger in kwestie wat mee kan… Persoonlijk heb ik tijd tekort om iedereen de aandacht te geven die hij/zij verdient. We kunnen in dit geval rustig spreken van een frustratie!

    1. Ik probeer mijn eigen tempo van blogschrijven en bloglezen te volgen. Plus prioriteitstelling. In de meeste gevallen gaat schrijven voor lezen. Maar wanneer ik lees en het idee heb dat ik moet reageren, dan doe ik dat wel bij voorkeur onder het blog op het domein van de blogger.

  3. Ik denk dat ik het, mede door mijn G+ dieet, toch wat anders zie. Al heeft dat ook weer te maken met het feit dat ik mijn blogbestaan in twee stukken heb geknipt sinds Dondersteeg en Knetter. Daar moet ik toch nog eens goed over nadenken.

    Hoe dan ook is mijn blog in principe de plek waar ik vrijuit en uitgebreid kan ingaan op elk onderwerp wat ik maar wil. Maar ik zie het toch niet zozeer als mijn ‘huis’. Ik heb wat meer met de gedachte dat je als online-individu ook wel eens op de sociale toer gaat en niet alleen maar mensen bij je thuis uitnodigt. Ik zie het dan ook meer als een fluïde entiteit, het online ego. (waar haalt ie het toch weer vandaan…)

    1. Wat ik denk ik bedoel is dat ik zelf ook regelmatig op de sociale toer ga, om andere mensen te ontmoeten ‘in hun eigen huis’ (hun eigen domein) of op ‘een verzamelplaats’ (facebook, google+). Maar ik wil ook graag dat men naar mijn blogsite toe komt om hier mijn blogs te lezen (en foto’s en videos te bekijken die ik er ook ga plaatsen) en eventueel van commentaar te voorzien. Wat ik steeds minder doe is op meerdere plekken bijvoorbeeld hetzelfde blog plaatsen of linken, waardoor het geheel versnipperd raakt (incl. reacties) over het web.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *