Blogcentrisch

Eerder deze avond las ik een blog­post van Karin Ramak­er met als titel Je blog als cen­trale punt. Ik kan me hele­maal in die titel vin­den. En in de strekking van haar blog. Gewoon ‘back to basic’. Mijn eigen plek­je op het wereld­wi­jde net waar ik de ver­halen, ervarin­gen, foto’s en films deel die ik de moeite waard vind. En laat de mensen dan maar tot mij komen.

Niks geen gedoe meer met het aan­mak­en van aller­lei accounts om op aller­lei plekken foto’s en video’s te kun­nen posten, die je dan weer moet zien te linken naar ver­schil­lende profie­len op de vele beschik­bare sociale media plat­forms. En dat je dan ver­vol­gens niet meer kunt inloggen bij je favori­ete foto­di­enst omdat die onlangs is overgenomen door die ambitieuze videosite waar je nog geen account had, welke op zijn beurt ingeli­jfd gaat wor­den door een nog ambitieuzere sociale media gigant. Die miss­chien heimelijk het plan heeft opgevat om hoge muren op te richt­en tegen soort­gelijke sociale media gigan­ten waar­door je de kans loopt afgesne­den te wor­den van je ‘vrien­den’.

Nee. Dan geef ik toch de voorkeur aan een eigen domein waar je zelf de regels kunt bepalen.

Alti­jd aan­wezig. Als een rots in de brand­ing. Waar ik kan doen en lat­en wat ik wil. Een beet­je als in mijn eigen huis. Waar het iedereen vrij staat om op bezoek te komen. Net zoals ik graag bij jul­lie op bezoek kom. Mits ik daar zon­der account welkom ben.

~ ~ ~

9 Comments

Datzelfde zei ik gis­teren in een dis­cussie met iemand. ‘Het is mijn huis­je.’ De ander vroeg: ‘Maar dat is toch vreemd dat je dan wilt dat iedereen naar jou toe komt?’ Ter­wi­jl ik juist de deur wagen­wi­jd open zet!

Ik zie het ook echt zo, als een huis wat moet uitn­odi­gen om te bezoeken en wat ik zelf hele­maal kan inricht­en zoals ik het wil hebben. Miss­chien dat ik hoo­gu­it moet nadenken waar ik alle­maal moet pro­moten dat ik een ‘open huis’ beleid voer 😉

Dank voor je reac­tie, Jol­ka. Jam­mer genoeg beheers ik deze zeer plaat­selijke vari­ant van een bra­bants dialect geheel niet, dus de strekking van je reac­tie ont­gaat me volkomen.

Ik (h)erken het prob­leem. En het wordt er niet makke­lijk­er op wan­neer naast het “werk aan je eigen blog(s)” ook nog eens het vol­gen van andere blogs komt. En dan wil ik nog eens com­men­taar lev­eren waar de blog­ger in kwest­ie wat mee kan… Per­soon­lijk heb ik tijd teko­rt om iedereen de aan­dacht te geven die hij/zij ver­di­ent. We kun­nen in dit geval rustig spreken van een frus­tratie!

Ik probeer mijn eigen tem­po van blogschri­jven en bloglezen te vol­gen. Plus pri­or­iteit­stelling. In de meeste gevallen gaat schri­jven voor lezen. Maar wan­neer ik lees en het idee heb dat ik moet rea­geren, dan doe ik dat wel bij voorkeur onder het blog op het domein van de blog­ger.

Ik denk dat ik het, mede door mijn G+ dieet, toch wat anders zie. Al heeft dat ook weer te mak­en met het feit dat ik mijn blogbestaan in twee stukken heb geknipt sinds Don­der­steeg en Knet­ter. Daar moet ik toch nog eens goed over nadenken.

Hoe dan ook is mijn blog in principe de plek waar ik vri­juit en uit­ge­breid kan ingaan op elk onder­w­erp wat ik maar wil. Maar ik zie het toch niet zozeer als mijn ‘huis’. Ik heb wat meer met de gedachte dat je als online-indi­vidu ook wel eens op de sociale toer gaat en niet alleen maar mensen bij je thuis uitn­odigt. Ik zie het dan ook meer als een fluïde entiteit, het online ego. (waar haalt ie het toch weer van­daan…)

Wat ik denk ik bedoel is dat ik zelf ook regel­matig op de sociale toer ga, om andere mensen te ont­moeten ‘in hun eigen huis’ (hun eigen domein) of op ‘een verza­melplaats’ (face­book, google+). Maar ik wil ook graag dat men naar mijn blogsite toe komt om hier mijn blogs te lezen (en foto’s en videos te bek­ijken die ik er ook ga plaat­sen) en eventueel van com­men­taar te voorzien. Wat ik steeds min­der doe is op meerdere plekken bijvoor­beeld het­zelfde blog plaat­sen of linken, waar­door het geheel ver­snip­perd raakt (incl. reac­ties) over het web.

Geef een reactie