Mijn mooiste uitzicht

In 1993 maak­te ik een reis van zo’n zes weken door de Verenigde Stat­en van Ameri­ka. Samen met enkele vrien­den en mijn toen­ma­lige vriendin trokken we van Chica­go via Indi­anapo­lis aan de Oost­kant naar Yel­low­stone aan de West­kant en ver­vol­gens naar bene­den richt­ing Grand Canyon om daar­na New Mex­i­co op te zoeken. Uitein­delijk gin­gen we van Las Vegas naar Yosemite om te eindi­gen in San Fran­cis­co. Alle­maal in een grote Buick met drie ten­ten achterin de kof­fer­bak.

Het was een geweldige vakantie met ups en downs. De voor­naam­ste down heb ik al eens eerder beschreven en had te mak­en met het aflopen van de relatie met mijn vriendin. De ups waren natu­urlijk de geweldige ervarin­gen van het reizen door de uit­gestrek­te land­schap­pen van de VS. Elke ocht­end ston­den we vroeg op en elke keer weer was het uitzicht vanu­it onze camp­ing­plaats in de vele natu­ur­parken over­weldigend. Nu ik weer eens door de foto’s blad­er komen veel herin­ner­in­gen terug. Bij de foto die ik hieron­der bijgevoegd heb staat me nog voor de geest hoe ver we op die plek kon­den kijken. Het is  de beperk­theid van de foto­cam­era die niet goed recht doet aan de zuiv­er­heid van de lucht waar­door het uitzicht zo wijds was. Mag­ni­fiek en om nooit meer te ver­geten.

Het uitzicht vanu­it mijn studeerkamer is niet zozeer mooi te noe­men, als wel vertrouwd. Een straat­naam­bor­d­je dat me doet herin­neren aan het adres waar ik woon (voor ik het mocht ver­geten). Daarachter een rij van flinke bomen die blad­vast in de win­ter zijn zodat ik alti­jd tegen een dicht bladerdek aan kijk. Wan­neer het ’s avonds begint te schemeren, dan gaat het licht in mijn kamer aan en zie ik hoe mijn uitzicht gaan­deweg veran­derd. Steeds duidelijk­er zie ik in het raam mijn boekenkast weer­spiegeld. Een even zo vertrouwd uitzicht wat zich achter mijn rug bevin­dt. Aan deze wand vol boeken heb ik ook vele herin­ner­in­gen en ik beschouw het niet als een doo­d­lopende muur maar als een doork­ijk­je naar buiten.

Op dit moment is het uitzicht vanu­it mijn studeerkamer wel het mooiste uitzicht. Zojuist wer­den we gebeld door onze dochter. Of we even een oog­je in het zeil willen houden, want onze oud­ste klein­zoon komt hele­maal alleen op bezoek. Met een rugzak en de hond aan de riem. Zelf­s­tandig. Zon­der dat hij weet dat we hem in de gat­en houden. Want tenslotte is hij al ruim vier jaar!

=====

Dit is mijn antwo­ord op vraag 43 uit een reeks van cre­ativiteitsvra­gen die Karin Ramak­er (voor zichzelf maar ook voor haar lez­ers) heeft opgesteld: Wat is je mooiste uitzicht?

=====

    • Ze wonen om de hoek, en z’n moed­er houdt ‘m in de gat­en tot hij uit het zicht is verd­we­nen. Maar dan zien wij hem allang ver­schi­j­nen. Noah zelf heeft het niet door en denkt de reis van z’n lev­en te mak­en. Hij is dan hele­maal trots 🙂

    • Ik mocht er in 2008 opnieuw naar toe. Deze keer voor een week van­wege een work­shop die ze daar had­den geor­gan­iseerd. Op vri­jdag kre­gen we een ron­dreis aange­bo­den door Nap­pa Val­ley (de wijn­streek van Cal­i­fornië) en het week­end heb ik uit­ge­breid genoten van de stad. Het is echt aan te beve­len een keert­je te gaan als de kans zich voor­doet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets