Mijn mooiste uitzicht

In 1993 maak­te ik een reis van zo’n zes weken door de Ver­e­nig­de Sta­ten van Ame­ri­ka. Samen met enke­le vrien­den en mijn toen­ma­li­ge vrien­din trok­ken we van Chi­ca­go via Indi­ana­po­lis aan de Oost­kant naar Yel­low­sto­ne aan de West­kant en ver­vol­gens naar bene­den rich­ting Grand Can­y­on om daar­na New Mexi­co op te zoe­ken. Uit­ein­de­lijk gin­gen we van Las Veg­as naar Yose­mi­te om te ein­di­gen in San Fran­cis­co. Alle­maal in een gro­te Buick met drie ten­ten ach­ter­in de kof­fer­bak.

Het was een gewel­di­ge vakan­tie met ups en downs. De voor­naams­te down heb ik al eens eer­der beschre­ven en had te maken met het aflo­pen van de rela­tie met mijn vrien­din. De ups waren natuur­lijk de gewel­di­ge erva­rin­gen van het rei­zen door de uit­ge­strek­te land­schap­pen van de VS. Elke och­tend ston­den we vroeg op en elke keer weer was het uit­zicht van­uit onze cam­ping­plaats in de vele natuur­par­ken over­wel­di­gend. Nu ik weer eens door de foto’s bla­der komen veel her­in­ne­rin­gen terug. Bij de foto die ik hier­on­der bij­ge­voegd heb staat me nog voor de geest hoe ver we op die plek kon­den kij­ken. Het is  de beperkt­heid van de foto­ca­me­ra die niet goed recht doet aan de zui­ver­heid van de lucht waar­door het uit­zicht zo wijds was. Mag­ni­fiek en om nooit meer te ver­ge­ten.

Het uit­zicht van­uit mijn stu­deer­ka­mer is niet zozeer mooi te noe­men, als wel ver­trouwd. Een straat­naam­bord­je dat me doet her­in­ne­ren aan het adres waar ik woon (voor ik het mocht ver­ge­ten). Daar­ach­ter een rij van flin­ke bomen die blad­vast in de win­ter zijn zodat ik altijd tegen een dicht bla­der­dek aan kijk. Wan­neer het ’s avonds begint te sche­me­ren, dan gaat het licht in mijn kamer aan en zie ik hoe mijn uit­zicht gaan­de­weg ver­an­derd. Steeds dui­de­lij­ker zie ik in het raam mijn boe­ken­kast weer­spie­geld. Een even zo ver­trouwd uit­zicht wat zich ach­ter mijn rug bevindt. Aan deze wand vol boe­ken heb ik ook vele her­in­ne­rin­gen en ik beschouw het niet als een dood­lo­pen­de muur maar als een door­kijk­je naar bui­ten.

Op dit moment is het uit­zicht van­uit mijn stu­deer­ka­mer wel het mooi­ste uit­zicht. Zojuist wer­den we gebeld door onze doch­ter. Of we even een oog­je in het zeil wil­len hou­den, want onze oud­ste klein­zoon komt hele­maal alleen op bezoek. Met een rug­zak en de hond aan de riem. Zelf­stan­dig. Zon­der dat hij weet dat we hem in de gaten hou­den. Want ten­slot­te is hij al ruim vier jaar!

~ ~ ~

Dit is mijn ant­woord op vraag 43 uit een reeks van cre­a­ti­vi­teits­vra­gen die Karin Rama­ker (voor zich­zelf maar ook voor haar lezers) heeft opge­steld: Wat is je mooi­ste uit­zicht?

~ ~ ~

4 Replies to “Mijn mooiste uitzicht”

  1. Lieffffff! Die onder­ste foto!

    Beantwoorden

    1. Ze wonen om de hoek, en z’n moe­der houdt ‘m in de gaten tot hij uit het zicht is ver­dwe­nen. Maar dan zien wij hem allang ver­schij­nen. Noah zelf heeft het niet door en denkt de reis van z’n leven te maken. Hij is dan hele­maal trots 🙂

      Beantwoorden

  2. San Fran­cis­co is een plek waar ik ooit nog heen wil. Vroe­ger veel over gele­zen en die plek lijkt me magisch!

    Beantwoorden

    1. Ik mocht er in 2008 opnieuw naar toe. Deze keer voor een week van­we­ge een work­shop die ze daar had­den geor­ga­ni­seerd. Op vrij­dag kre­gen we een rond­reis aan­ge­bo­den door Nap­pa Val­ley (de wijn­streek van Cali­for­nië) en het week­end heb ik uit­ge­breid geno­ten van de stad. Het is echt aan te beve­len een keer­tje te gaan als de kans zich voor­doet.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *