Openbaring

Schri­jf­ster Jowi Schmitz heeft een kinder­boek geschreven met de titel ‘Ik heet Olivia, en daar kan ik niets aan doen’. Het idee ervoor deed ze op in de trein onder­weg van New York naar Boston. Vanu­it de trein zag ze in een verder gro­ten­deels ver­lat­en land­schap een omhein­ing met daarachter een huis. In de tuin lag een woon­boot. Op het droge. Jowi stelde zich voor wie in zo’n boot zou kun­nen wonen.

Jowi heet niet echt Jowi. Althans, Jowi is niet de naam die haar oud­ers haar bij de geboorte meegegeven had­den. Wat haar echte naam dan wel is wilde ze niet vertellen tij­dens het radio-inter­view deze week. Wel dat ze al vanaf een jaar of tien exper­i­menteerde met ver­schil­lende namen omdat ze vond dat haar echte naam niet bij haar paste. Of zij niet bij haar naam.

Ter­wi­jl ik in de auto zat, onder­weg naar huis, luis­ter­de ik gefasci­neerd naar het relaas van Jowi. Langza­am begon zich een ver­haal te vor­men in mijn hoofd. Maar daar was ik mij op dat moment niet echt van bewust. Pas deze avond, onder de douche, kwam het terug. Zoals zo vaak open­baarde zich een idee aan mij op een plek waar ik meestal niet in de gele­gen­heid ben om het snel te noteren. Daar heb ik mij inmid­dels bij neergelegd. Ik weet dat het idee zich ergens geduldig nestelt om tevoorschi­jn te komen wan­neer ik achter mijn lap­top heb plaatsgenomen. Thuis. Op mijn studeerkamer.

Jowi kan niet thuis schri­jven. Zij zoekt juist plekken op die haar niet vertrouwd zijn om daar haar ver­halen uit te werken. In een bomvol restau­rant met louter onbek­enden om haar heen, buigt ze zich over haar ver­haal en werkt stug door zon­der op te kijken. Uit vrees voor de mensen die haar aan zit­ten te staren van­wege haar afwijk­ende gedrag. Ten­min­ste dat is wat ze denkt. Ze durft niet op te kijken om te check­en of het klopt. In plaats daar­van schri­jft ze stug door aan haar ver­haal.

Ik heb het boek ‘Ik heet Olivia, en daar kan ik niets aan doen’ niet gelezen, maar uit het inter­view werd duidelijk dat ook Olivia niet tevre­den is over haar naam. Net zoals Jowi-toen-ze-nog-geen-Jowi-heette. Dat zette me aan het denken. Onder de douche kwam het terug en wist ik wat ik met die ingev­ing moest doen. Het gaat een raamw­erk voor mijn ’30 Open­barin­gen voor­dracht’ wor­den. De komende tijd ga ik het in een vertrouwde omgev­ing verder uitwerken.

~ ~ ~

30 auteurs schreven samen de bun­del ’30 Open­barin­gen’. Één van hen zal de pre­sen­tatie niet meer meemak­en. Op 23 mei j.l. over­leed Iris de Leeuw aan de gevol­gen van borstkanker. Het is uit respect voor haar en haar gezin dat de opbrengst geschonken zal wor­den aan het KWF (Pink Rib­bon).
De mid­dag wordt opgeluis­terd met voor­dracht­en van: Trudy Seli­er, Maarten Willems, Arin­ka Lin­ders, Ron Bru­ins, Peter Pel­lenaars, Ellen Kiel, Carel de Mari, Jeanet Beuk­ers en Theo van Rijn. De muzikale omli­jst­ing wordt ver­zorgd door Nor­ma de Jong & Hans Ruiten­berg, Dana & Clau­dia en Lennard. De toe­gang is gratis, maar er zal wel gevraagd wor­den om een bij­drage voor het KWF (Pink Rib­bon).
De cov­er is een ontwerp van Karin. Meer van haar werk zien? >Klik<

Als een soort van vingeroe­fen­ing en tevens pro­motie voor deze bun­del (die toen nog de werk­ti­tel ‘Geheimen2011’ had) schreef ik twee korte ver­haalt­jes:
Gedeeld geheim
My Pre­cious

Het is de tweede maal dat een ver­haal van mij in boekvorm ver­schi­jnt. Vorig jaar was dat het geval met de bun­del ‘Adren­a­line’. Naar aan­lei­d­ing van de boekp­re­sen­tatie op 31 okto­ber schreef ik toen de vol­gende voor­dracht => You can’t hide…

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets