Openbaring

Schrijf­ster Jowi Schmitz heeft een kin­der­boek geschre­ven met de titel ‘Ik heet Oli­via, en daar kan ik niets aan doen’. Het idee ervoor deed ze op in de trein onder­weg van New York naar Bos­ton. Van­uit de trein zag ze in een ver­der gro­ten­deels ver­la­ten land­schap een omhei­ning met daar­ach­ter een huis. In de tuin lag een woon­boot. Op het dro­ge. Jowi stel­de zich voor wie in zo’n boot zou kun­nen wonen.

Jowi heet niet echt Jowi. Althans, Jowi is niet de naam die haar ouders haar bij de geboor­te mee­ge­ge­ven had­den. Wat haar ech­te naam dan wel is wil­de ze niet ver­tel­len tij­dens het radio-inter­view deze week. Wel dat ze al van­af een jaar of tien expe­ri­men­teer­de met ver­schil­len­de namen omdat ze vond dat haar ech­te naam niet bij haar pas­te. Of zij niet bij haar naam.

Ter­wijl ik in de auto zat, onder­weg naar huis, luis­ter­de ik gefas­ci­neerd naar het relaas van Jowi. Lang­zaam begon zich een ver­haal te vor­men in mijn hoofd. Maar daar was ik mij op dat moment niet echt van bewust. Pas deze avond, onder de dou­che, kwam het terug. Zoals zo vaak open­baar­de zich een idee aan mij op een plek waar ik meest­al niet in de gele­gen­heid ben om het snel te note­ren. Daar heb ik mij inmid­dels bij neer­ge­legd. Ik weet dat het idee zich ergens gedul­dig nes­telt om tevoor­schijn te komen wan­neer ik ach­ter mijn lap­top heb plaats­ge­no­men. Thuis. Op mijn stu­deer­ka­mer.

Jowi kan niet thuis schrij­ven. Zij zoekt juist plek­ken op die haar niet ver­trouwd zijn om daar haar ver­ha­len uit te wer­ken. In een bom­vol res­tau­rant met lou­ter onbe­ken­den om haar heen, buigt ze zich over haar ver­haal en werkt stug door zon­der op te kij­ken. Uit vrees voor de men­sen die haar aan zit­ten te sta­ren van­we­ge haar afwij­ken­de gedrag. Ten­min­ste dat is wat ze denkt. Ze durft niet op te kij­ken om te chec­ken of het klopt. In plaats daar­van schrijft ze stug door aan haar ver­haal.

Ik heb het boek ‘Ik heet Oli­via, en daar kan ik niets aan doen’ niet gele­zen, maar uit het inter­view werd dui­de­lijk dat ook Oli­via niet tevre­den is over haar naam. Net zoals Jowi-toen-ze-nog-geen-Jowi-heet­te. Dat zet­te me aan het den­ken. Onder de dou­che kwam het terug en wist ik wat ik met die inge­ving moest doen. Het gaat een raam­werk voor mijn ’30 Open­ba­rin­gen voor­dracht’ wor­den. De komen­de tijd ga ik het in een ver­trouw­de omge­ving ver­der uit­wer­ken.

~ ~ ~

30 auteurs schre­ven samen de bun­del ’30 Open­ba­rin­gen’. Één van hen zal de pre­sen­ta­tie niet meer mee­ma­ken. Op 23 mei j.l. over­leed Iris de Leeuw aan de gevol­gen van borst­kan­ker. Het is uit res­pect voor haar en haar gezin dat de opbrengst geschon­ken zal wor­den aan het KWF (Pink Rib­bon).
De mid­dag wordt opge­luis­terd met voor­drach­ten van: Tru­dy Selier, Maar­ten Wil­lems, Arin­ka Lin­ders, Ron Bruins, Peter Pel­le­naars, Ellen Kiel, Carel de Mari, Jeanet Beu­kers en Theo van Rijn. De muzi­ka­le omlijs­ting wordt ver­zorgd door Nor­ma de Jong & Hans Rui­ten­berg, Dana & Clau­dia en Len­nard. De toe­gang is gra­tis, maar er zal wel gevraagd wor­den om een bij­dra­ge voor het KWF (Pink Rib­bon).
De cover is een ont­werp van Karin. Meer van haar werk zien? >Klik<

Als een soort van vin­ger­oe­fe­ning en tevens pro­mo­tie voor deze bun­del (die toen nog de werk­ti­tel ‘Geheimen2011’ had) schreef ik twee kor­te ver­haal­tjes:
Gedeeld geheim
My Pre­cious

Het is de twee­de maal dat een ver­haal van mij in boek­vorm ver­schijnt. Vorig jaar was dat het geval met de bun­del ‘Adre­na­li­ne’. Naar aan­lei­ding van de boek­pre­sen­ta­tie op 31 okto­ber schreef ik toen de vol­gen­de voor­dracht => You can’t hide…

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *