Boodschappenlijstje — Spaaractie

Ver­sc­holen achter de krat­ten met lege flessen Duiv­els­bloed bespied­de hij zijn nieuwe col­le­gaat­je. Eerder die dag vroeg begonnen op haar eerste dag als vakken­vuller zat ze nu aan een tafelt­je uit te rusten. Er was verder nie­mand in de kleine kan­tine. Het was nu of nooit. Diep ademhal­end kwam hij uit zijn schuilplaats tevoorschi­jn en liep op haar toe.

Hoi,” zei hij. Zon­der op een reac­tie te wacht­en pak­te hij een stoel en ging hij bij haar aan tafel zit­ten.
Met volle mond keek ze hem aan.
“En? Hoe bevalt het werk?” Hij deed of hij niet zag dat een grote klod­der gestampte muis bij haar mond­hoek zat.
Ze knik­te maar zei nog steeds niets. Onver­stoor­baar bleef ze kauwen.
“Ik sta bij de embal­lage. We hebben elka­ar een hand gegeven toen je hier bin­nenkwam. Vanocht­end.”

Opnieuw knik­te ze. Haar ogen namen hem van top tot teen op ter­wi­jl haar kak­en bleven door­malen. Hij begon zenuwachtig te wor­den en wist niet wat nog te zeggen. Meestal hield het hier op. Met een ges­tameld excu­us schoof hij zijn stoel naar achter om op te staan. Tijd om weer aan het werk te gaan.
“Jalmer. Toch?”
Ver­baasd bleef hij staan. Zij wist zijn naam nog te herin­neren!
“Je was me al meteen opgevallen. Niet zo’n druk­temak­er. Rustig. Serieus.” Uit haar tas pak­te ze nu een fla­con. Ze draaide de dop er af en bood hem aan een slok te nemen. Hij weigerde met een licht hoofd­schud­den. Was nog te ver­bouw­ereerd iets te zeggen.
Ze ging verder: “Ik zag je wel kijken naar me toen ik daar­net bin­nen kwam. Vol­gens mij zat je achter de krat­ten.”

Hij voelde hoe een opkomende hitte langza­am bez­it van hem nam. Uit ervar­ing wist hij dat zijn gezicht inmid­dels rood aan­gelopen zou zijn. Het had geen zin te ontken­nen.
“Maar dat geeft niet, hoor. Ik vind het wel cute. Zo’n ver­legen jon­gen.” Ze lachte. “Droom je ’s nachts ook van mij? En stel je je dan voor wat er onder deze vormeloze bedri­jf­skled­ing zit?”
Onge­merkt was ze achterover gaan hangen op het kun­st­stof kan­tinestoelt­je zon­der arm­le­unin­gen. Haar benen had ze licht­jes gespreid. Ze begon de boven­ste knoop­jes van haar blouse los te mak­en.
Hij deins­de ver­schrikt terug. Stootte onhandig tegen een andere stoel. Schrapend gelu­id van hard plas­tic op de tegelvlo­er. Voor hij het wist had ze een hand in zijn kruis gelegd en trok hem dwin­gend nader­bij.
“Toe. Geef me eens een kus. Laat eens zien hoe goed je kunt zoe­nen.” Met haar andere hand achter in zijn nek gelegd forceerde ze hem voorover. Ze leek plot­sel­ing oud­er dan hij haar zich kon herin­neren.
“Je bent toch nog wel maagd? Want dat vind ik heer­lijk. Dat lekkere onbe­holpen leb­beren. Schaam je niet jon­gen!” Met vol zicht op haar nu half­be­dek­te borsten sloot hij zijn ogen om overgeleverd te wor­den aan de bed­wel­mende zoete geur die uit haar geopende mond omhoog steeg.
Met zijn han­den hield hij zich staande over haar schoud­ers, tegen de rugle­un­ing.

En vol op de mond werd hij genomen, daar in die kleine kan­tine van de plaat­selijke hek­sen­winkel. Voor de duur van een hele min­u­ut nam de klant alle tijd om haar beloning in ont­vangst te nemen. Een volle spaarkaart had zij bij het afreke­nen van de munt, korian­der, vleer­muis­staart­jes en zil­ver­stof kun­nen over­handi­gen en uit de vele opties had zij die van de ‘zoetekus­jes’ gekozen. Haar oog was al snel op de jon­gen van de embal­lage gevallen. Jong, fris, oner­varen. Zoals zij ze alti­jd graag had.

Toen de bel ging voor de pauze schrok Jalmer op uit zijn betover­ing. Ver­ward staarde hij voor zich uit. Een­maal bij posi­tieven liep hij terug naar de embal­lage. Het ont­ging hem dat de klant bij de inpak­tafel een hand­kus­je naar hem blies.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets