Weerloos — Eric: Seizoen 1

Deze blog­post is deel 5 van 11 in de serie Eric & Sofie

De aar­ze­ling was zicht­baar. Stond op z’n gezicht te lezen. De gehe­ven hand met het mes tril­de licht. Zou hij toe­ste­ken?
De jach­ti­ge muziek zwol aan.
En ging abrupt over in het feest­ge­druis van De Top­pers. Tijd voor com­mer­ci­als.

Geeu­wend stond de vrouw op en rek­te zich uit. Onder­wijl keek ze door het raam naar bui­ten. Of eigen­lijk, bewon­der­de ze haar sil­hou­et. Zou er iemand nu voor­bij lopen en haar zo zien staan? Ze hoop­te het, want ze was trots op haar lichaam.
Lang­zaam liep ze naar haar man en fluis­ter­de hem iets in het oor. Gaf hem een kus op de mond.

Ter­wijl ze de trap opliep hoor­de ze geluid op de eer­ste ver­die­ping. Haar hart sloeg een slag over en ze moest blij­ven staan om haar adem weer onder con­tro­le te krij­gen.
Inwen­dig ver­vloek­te ze zich­zelf dat ze weer naar een hor­ror­film had zit­ten kij­ken. Nu duur­de het even voor­dat ze geheel ont­span­nen zou zijn.

Op de eer­ste ver­die­ping aan­ge­ko­men aar­zel­de ze alvo­rens naar de bad­ka­mer te gaan. Daar kleed­de ze zich uit.
Onder de hete water­straal van de dou­che voel­de ze zich even hele­maal afge­slo­ten van de bui­ten­we­reld. Het water kets­te af van haar lichaam en rof­fel­de tegen het dou­che­gor­dijn. Met haar ogen geslo­ten hief ze haar gezicht omhoog, recht in de water­straal. Ze open­de haar mond zo wijd ze kon. Een tijd­lang bleef ze zo staan.

Uit­ein­de­lijk deed ze een stap naar voren en wreef het water uit haar gezicht. Bij het ope­nen van haar ogen had ze de indruk dat er iets bewoog ach­ter het dou­che­gor­dijn. Weer een kor­te schok in haar lijf. Ze nam zich nu echt voor om nooit meer hor­ror­films te kij­ken. In ieder geval niet kort voor het naar bed gaan.
Voor­zich­tig open­de ze het gor­dijn een stuk­je en voel­de op de tast naar het scheer­mes wat ze klaar had gelegd.

Na het afdro­gen liep ze naakt naar de slaap­ka­mer. Een kort moment over­woog ze het licht aan te doen en door te lopen naar het raam. Het nare gespan­nen gevoel was inmid­dels uit haar lichaam ver­dwe­nen en had plaats­ge­maakt voor een lich­te opwin­ding. Dade­lijk zou haar man naar boven komen om op te eisen wat ze in zijn oor had gefluis­terd. Mis­schien was hij nog bui­ten met de hond aan het lopen en dan kon hij haar zien staan. In alle naakt­heid voor het raam. Maar ze moest aan de buurt den­ken.

Daar­om sloeg ze de hand­doek om en ging de gor­dij­nen slui­ten. Ze keek uit over het ver­trouw­de beeld van hun woon­erf. Waar het rond deze tijd altijd dood­stil en ver­la­ten was. In de ver­te zag ze haar man met de hond aan het eind van de straat. De laat­ste bus was zeker net geweest want er liep nog iemand ach­ter hem.

Ze sloot de gor­dij­nen, liet de hand­doek val­len en stap­te in bed.

Uit het nacht­kast­je nam ze de blind­doek en de hand­boei­en. Een­maal de blind­doek op, zag ze toch kans zich­zelf zon­der al teveel moei­te aan de spij­len van het bed vast te klik­ken.

De man stond onge­du­rig te wach­ten tot­dat de hond z’n gerief gedaan had. Hij staar­de omhoog. De vol­le maan stond hel­der en groot laag boven de daken. Hij moest aan z’n vrouw den­ken. Die zou nu wel in bed lig­gen. De gor­dij­nen had ze al dicht gedaan. Dade­lijk zou hij de film nog ver­der kij­ken en iets drin­ken. Dan zou hij pas naar boven gaan. De erva­ring had geleerd dat ze hier­van nog meer opge­won­den werd.

Hij gaf een kor­te ruk aan de riem en maan­de de hond aan tot opschie­ten. Bij de poort aan­ge­ko­men hoor­de hij iets ach­ter zich. Z’n hoofd werd naar ach­ter gerukt en een voch­ti­ge doek werd tegen z’n mond gedrukt. Uit alle macht pro­beer­de hij zich los te ruk­ken maar voel­de zich zien­der­ogen ver­slap­pen.

Hal­lo,’ zei Eric, en duw­de met een voet de poort ach­ter zich dicht. ‘Mag ik even je leven leven?‘

Boven hoor­de de vrouw dat de poort in het slot viel. De lich­te krie­bel in haar buik werd hevi­ger. Een tocht­vlaag kroop over haar naak­te huid. Had ze mis­schien niet beter onder een laken of dek­bed kun­nen gaan lig­gen? Haar man zou niet met­een naar boven komen.
Weer­loos zou ze nog een tijd alleen op bed blij­ven lig­gen. Wach­tend op wat komen zou.

De bui­ten­deur werd bene­den in het nacht­slot gedraaid.
‘Ik ben er klaar voor,’ zei ze zacht in zich­zelf.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *