Weerloos — Eric: Seizoen 1

Deze blog­post is deel 5 van 14 in de serie Eric & Sofie

De aarzel­ing was zicht­baar. Stond op z’n gezicht te lezen. De geheven hand met het mes trilde licht. Zou hij toesteken?
De jachtige muziek zwol aan.
En ging abrupt over in het feestge­druis van De Top­pers. Tijd voor com­mer­cials.

Geeuwend stond de vrouw op en rek­te zich uit. Onder­wi­jl keek ze door het raam naar buiten. Of eigen­lijk, bewon­derde ze haar sil­hou­et. Zou er iemand nu voor­bij lopen en haar zo zien staan? Ze hoopte het, want ze was trots op haar lichaam.
Langza­am liep ze naar haar man en fluis­ter­de hem iets in het oor. Gaf hem een kus op de mond.

Ter­wi­jl ze de trap opliep hoorde ze gelu­id op de eerste verdieping. Haar hart sloeg een slag over en ze moest bli­jven staan om haar adem weer onder con­t­role te kri­j­gen.
Inwendig vervloek­te ze zichzelf dat ze weer naar een hor­ror­film had zit­ten kijken. Nu duurde het even voor­dat ze geheel ontspan­nen zou zijn.

Op de eerste verdieping aangekomen aarzelde ze alvorens naar de bad­kamer te gaan. Daar kleed­de ze zich uit.
Onder de hete water­straal van de douche voelde ze zich even hele­maal afges­loten van de buiten­wereld. Het water ket­ste af van haar lichaam en rof­felde tegen het douchegordi­jn. Met haar ogen ges­loten hief ze haar gezicht omhoog, recht in de water­straal. Ze opende haar mond zo wijd ze kon. Een tijd­lang bleef ze zo staan.

Uitein­delijk deed ze een stap naar voren en wreef het water uit haar gezicht. Bij het ope­nen van haar ogen had ze de indruk dat er iets bewoog achter het douchegordi­jn. Weer een korte schok in haar lijf. Ze nam zich nu echt voor om nooit meer hor­ror­films te kijken. In ieder geval niet kort voor het naar bed gaan.
Voorzichtig opende ze het gordi­jn een stuk­je en voelde op de tast naar het scheer­mes wat ze klaar had gelegd.

Na het afdro­gen liep ze naakt naar de slaap­kamer. Een kort moment over­woog ze het licht aan te doen en door te lopen naar het raam. Het nare ges­pan­nen gevoel was inmid­dels uit haar lichaam verd­we­nen en had plaats­ge­maakt voor een lichte opwind­ing. Dadelijk zou haar man naar boven komen om op te eisen wat ze in zijn oor had gefluis­terd. Miss­chien was hij nog buiten met de hond aan het lopen en dan kon hij haar zien staan. In alle naak­theid voor het raam. Maar ze moest aan de buurt denken.

Daarom sloeg ze de hand­doek om en ging de gordi­j­nen sluiten. Ze keek uit over het vertrouwde beeld van hun woon­erf. Waar het rond deze tijd alti­jd doo­d­stil en ver­lat­en was. In de verte zag ze haar man met de hond aan het eind van de straat. De laat­ste bus was zek­er net geweest want er liep nog iemand achter hem.

Ze sloot de gordi­j­nen, liet de hand­doek vallen en stapte in bed.

Uit het nachtkast­je nam ze de blind­doek en de hand­boeien. Een­maal de blind­doek op, zag ze toch kans zichzelf zon­der al teveel moeite aan de spi­jlen van het bed vast te klikken.

De man stond onge­durig te wacht­en tot­dat de hond z’n gerief gedaan had. Hij staarde omhoog. De volle maan stond helder en groot laag boven de dak­en. Hij moest aan z’n vrouw denken. Die zou nu wel in bed liggen. De gordi­j­nen had ze al dicht gedaan. Dadelijk zou hij de film nog verder kijken en iets drinken. Dan zou hij pas naar boven gaan. De ervar­ing had geleerd dat ze hier­van nog meer opge­won­den werd.

Hij gaf een korte ruk aan de riem en maande de hond aan tot opschi­eten. Bij de poort aangekomen hoorde hij iets achter zich. Z’n hoofd werd naar achter gerukt en een vochtige doek werd tegen z’n mond gedrukt. Uit alle macht probeerde hij zich los te rukken maar voelde zich zien­dero­gen ver­slap­pen.

Hal­lo,’ zei Eric, en duwde met een voet de poort achter zich dicht. ‘Mag ik even je lev­en lev­en?‘

Boven hoorde de vrouw dat de poort in het slot viel. De lichte kriebel in haar buik werd heviger. Een tochtvlaag kroop over haar naak­te huid. Had ze miss­chien niet beter onder een lak­en of dekbed kun­nen gaan liggen? Haar man zou niet meteen naar boven komen.
Weer­loos zou ze nog een tijd alleen op bed bli­jven liggen. Wach­t­end op wat komen zou.

De bui­ten­deur werd bene­den in het nacht­slot gedraaid.
‘Ik ben er klaar voor,’ zei ze zacht in zichzelf.

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« Voer voor psy­cholo­gen — Eric: Seizoen 1Exper­i­menten — Eric: Seizoen 1 »

Geef een reactie