Experimenten — Eric: Seizoen 1

Deze blog­post is deel 6 van 14 in de serie Eric & Sofie

Vanu­it de hoogte ziet ze zichzelf liggen op een witte oper­ati­etafel. Een felle lamp beschi­jnt haar in een lak­en gehulde naak­te lichaam. In de hoeken van de kamer die aan haar blik ont­trokken zijn lijkt iemand te zijn. Gelu­id als van zware ademhal­ing. Een deur gaat open. Er valt donkerte naar bin­nen. Niet te zien is wie er de ruimte ver­laat. Wan­neer de deur dicht­valt komt het lak­en tot lev­en. Het kri­jgt meer vol­ume en dreigt haar gaan­deweg te ver­stikken. Doo­dse kilte trekt in haar lijf. Alles om haar heen is nat. Langza­am zakt ze weg in een diepe
Om met een schok wakker te wor­den.
Het besef van blind­heid. Eerder dan de realiteit van de blind­doek. En de hand­boeien.

Eric zit aan de keukentafel. De fruitschaal die mid­den op tafel stond, heeft hij naar zich toegetrokken. Hij twi­jfelt tussen een peer of een appel. Er zijn dagen dat een dilem­ma als dit hem tot raz­ernij kan dri­jven. Niet van­nacht. Als in trance maakt hij een welover­wogen keuze voor een appel. Elstars zijn tenslotte z’n lievel­ingsap­pels.
Het rijt­je messen dat voor hem ligt bezorgt hem een vol­gende keuze­mo­ment. Dit keer een meerkeuze vraag. Ook nu geen frus­tratie, maar direct het meest bloed­erige mes uit­ge­zocht.
Aan­dachtig begint Eric te schillen. Eerder die avond is het gekozen mes daar erg geschikt voor gebleken.

Dan de woede die op komt zetten. Op zichzelf. Maar vooral op haar man. Hij had alle afsprak­en geschon­den. De regels met voeten getre­den. Dat de onder­wor­pene de gren­zen van het spel bepaalt.
Veel te lang had het gedu­urd voor­dat hij naar boven was gekomen. Al half in slaap was ze verre van opge­won­den toen ze zijn han­den over haar lichaam voelde gaan. De magie van eerder die avond was verd­we­nen. Om lat­er teleurstelling bij haar man te voorkomen gaf ze meteen het afge­spro­ken teken. Als reac­tie werd er een opge­propte nylonk­ous in haar mond gestopt. Furieus was ze hevig om zich heen gaan schop­pen. Met een ruwheid niet gewend van hem, wer­den haar voeten daarop vast­gek­lonken aan de uitein­den van het bed.
In een uiter­ste poging zich los te wrin­gen kromde ze haar rug. Een striemende slag op één van haar borsten deed haar ineenkrimpen van pijn. Ze raak­te in adem­nood door de prop. Haar neus werd langza­am dicht­geknepen.

Het bel­let­je van de mag­netron haalt Eric uit z’n con­cen­tratie. Ver­sto­ord kijkt hij op. Het streven om de schil van de appel als één stuk te ver­wi­jderen is ver­geten. Ook waarom de mag­netron aan was gezet. Had hij dat zelf gedaan? Op de tafel voor hem staat de video­cam­era. Ernaast ligt de hon­den­riem. Er hangt een weeë lucht in de keuken.
Eric spoelt de opname een stuk­je terug en bek­ijkt de laat­ste beelden. Daar­na schakelt hij over naar ‘Record’ en opent het deurt­je van de mag­netron. Twee paar uit­puilende ogen kijken in de cam­era. Het ziet er anders uit dan Eric had ingeschat. Een leerza­am exper­i­ment. Gelukkig was er nog ruimte op de tape.

Maar toch ook op haarzelf. Van­wege het schaamteloze genot. De ervar­ing van het weer­loos zijn was nog nooit zo totaal geweest. Overgeleverd aan haar man had haar lijf de over­hand genomen. Na de ver­bi­js­ter­ing over deze ongek­end harde aan­pak was de lust ont­waakt. Ze had de andere borst toege­keerd en gulzig alle verned­erin­gen onder­gaan. Het moest wel als aan­moedig­ing zijn overgekomen.
Alti­jd had ze het gevoel gehad dat haar man niet goed raad wist met dit aspect in hun rol­len­spel. Hij had ooit aangegeven dat sadisme hem niet lag.
Deze avond was daar geen sprake van geweest. Ver­re­gaande per­ver­siteit gecom­bi­neerd met brute agressie had haar volledig uit­geput en ver­woest. Alles deed haar pijn en ze ver­langde naar een bad.
Daarom was ze uitein­delijk zo kwaad op hem. Want hij was zomaar in slaap gevallen. Half op haar. Half in haar. Zon­der haar los te mak­en. Met de prop nog in haar mond. De blind­doek voor haar ogen.

Eric stopt de video­cam­era in de tas en maakt een laat­ste rond­je door keuken- en woonkamer. De lam­p­en doet hij uit. Het wax­inelicht­je wordt uit­ge­blazen. Koffiekop­jes en wijnglazen zet hij in de vaat­wass­er. Als laat­ste pakt hij de sleutel­bos van tafel en loopt naar de voordeur. Hij wil naar huis, heeft sinds tij­den weer eens zin in zijn vrouw.

Koud en nat drukt zijn gewicht op haar naak­te lijf. Het lukt haar niet om hem van zich af te schud­den. Buiten haar eigen gejaagde ademhalen door de neus, is het doo­d­stil in de kamer.
Dan hoort de vrouw dat de voordeur van het nacht­slot gehaald wordt.

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« Weer­loos — Eric: Seizoen 1In het Fan­tasier­ijk — Eric: Seizoen 1 »

3 Comments

Geef een reactie