Tijd om te slapen

Tijd om me heen.

Zo ver ik kan zien alleen maar hori­zon. Veel meer dan ik dra­gen kan. Met de schaar begin ik te knip­pen. Heel pre­cies door het rand­je waar het nu stopt en het dan begint. Uitein­delijk laat het los en kan ik de toekomst naar me toe halen. Door het wat te buigen kan ik het in een U-vorm neer zetten. Mooi bin­nen hand­bereik.

Tijd om me om te draaien.

Heel in de verte zie ik haar staan. Ze staart naar me maar lijkt me niet te zien. Langza­am begin ik de vlo­er op te rollen en trek haar zo naar bin­nen als op een lop­er. Het duurt uren. Miss­chien wel een eeuwigheid. Tot­dat ze plot­sklaps voor me staat. Met de grond onder haar voeten draai ik haar om. Het opgerolde tapi­jt breng ik een stuk omhoog zodat ze goed kan zien wat haar te wacht­en staat. Ik ga naast haar staan en sla een arm om haar schoud­er.
“Kijk”, zeg ik, “daar ligt onze toekomst.”
Stand­vastig wijs ik naar het pad welk ik zojuist voor haar heb opgetrokken. Het staat nu als een vierde wand voor ons.
“Deze keer bli­jf ik bij je”, fluis­ter ik in haar oor voor­dat ik de hemel naar bene­den trek en de maan uit doe.

Tijd om te slapen.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets