Tijd om te slapen

Tijd om me heen.

Zo ver ik kan zien alleen maar hori­zon. Veel meer dan ik dra­gen kan. Met de schaar begin ik te knip­pen. Heel pre­cies door het rand­je waar het nu stopt en het dan begint. Uit­ein­de­lijk laat het los en kan ik de toe­komst naar me toe halen. Door het wat te bui­gen kan ik het in een U‑vorm neer zet­ten. Mooi bin­nen hand­be­reik.

Tijd om me om te draai­en.

Heel in de ver­te zie ik haar staan. Ze staart naar me maar lijkt me niet te zien. Lang­zaam begin ik de vloer op te rol­len en trek haar zo naar bin­nen als op een loper. Het duurt uren. Mis­schien wel een eeu­wig­heid. Tot­dat ze plots­klaps voor me staat. Met de grond onder haar voe­ten draai ik haar om. Het opge­rol­de tapijt breng ik een stuk omhoog zodat ze goed kan zien wat haar te wach­ten staat. Ik ga naast haar staan en sla een arm om haar schou­der.
“Kijk”, zeg ik, “daar ligt onze toe­komst.”
Stand­vas­tig wijs ik naar het pad welk ik zojuist voor haar heb opge­trok­ken. Het staat nu als een vier­de wand voor ons.
“Deze keer blijf ik bij je”, fluis­ter ik in haar oor voor­dat ik de hemel naar bene­den trek en de maan uit doe.

Tijd om te sla­pen.

~ ~ ~

2 Replies to “Tijd om te slapen”

  1. Wat ont­zet­tend mooi geschre­ven!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *