In het Fantasierijk — Eric: Seizoen 1

Deze blog­post is deel 7 van 14 in de serie Eric & Sofie

Ik kijk tegen het achter­hoofd van mijn ontvo­erder. We zit­ten in een auto. De man achter het stu­ur. Ikzelf op de achter­bank.
Er is iets over m’n mond geplakt. Is hij bang dat ik anders ga gillen?

De man draait zich om en kijkt me door­drin­gend aan voor­dat hij zijn blik weer op de weg richt.
Begint hij nu ook nog te prat­en tegen mij? Ja hoor, wat een eikel. Duidelijk een steek­je los. Wat je eerder bij mij zou verwacht­en.
Even oplet­ten wat hij zegt.

“…dacht zek­er de dans te ontsprin­gen, of niet soms!? Maar ik zag je wel zit­ten in de hoek van de kamer. Tot nu toe wijst er nog geen enkel spoor naar mij, en dan zou ik nu een oogge­tu­ige over het hoofd zien? Ik dacht het niet, man­net­je. Jij gaat mooi mee, en dan zal ik eens kijken wat ik met je ga doen.”

Het zal wel. Verwacht hij nu dat ik iets terug ga zeggen? Zou ook zon­der die tape over mijn mond bij­zon­der zijn geweest.
Breng me nu maar gewoon terug naar huis. Alsof ik iets zou verk­lap­pen. Thuis wacht iemand die me de komende tijd hard nodig zal hebben. Meer dan anders, ben ik bang.

Alti­jd had ik gedacht dat pijn niet iets voor ons zou zijn. Maar daarin heb ik me erg ver­gist. Wat heet, de pijn is ondraaglijk!
Toen de man, die zichzelf voorgesteld heeft als Eric maar ik weiger die naam te gebruiken, in mijn rechter­been begon te zagen, dacht ik bij­na flauw te vallen. Lat­er is dat alsnog gebeurd. Niet nadat hij ook mijn link­er­been had afgeza­agd. Het beeld van al dat hout­wol werd me ineens teveel.

Visioe­nen van mag­a­z­i­j­nen en winkelschap­pen. Heel even dacht ik alles ged­roomd te hebben, tot­dat nieuwe pijn­scheuten me terug­bracht­en in de realiteit. Terug bij de man. Terug in deze martelka­mer. Ik vrees dat ik hier mijn einde zal vin­den.
Nu komt hij op me af met een tang in z’n han­den. Dreigend houdt hij dit instru­ment vlak voor mijn hoofd. Of beter, vlak voor mijn ogen.
Hij zal toch niet? Neeeee­hhh!!
Aaaah­hh!! Mijn oog! Auwauwauwauw.

Waar ben ik?
Waarom zie ik niets?
Wat is die brand­lucht?

Ik voel geen pijn meer. Ik wil terug naar huis. Naar mijn fam­i­lie…

Een vrouw zit aan tafel. Voor haar staat een mok thee. Ernaast een doos­je tablet­ten. In de keuken is het een en al bedri­jvigheid. De poli­tie is bezig met sporenon­der­zoek.
Zojuist is haar man (althans wat er van hem over was) naar buiten gedra­gen.
Boven hoort ze haar zoon­t­je. Die nog van niets weet.
Hoe moet ze hem vertellen waar zijn vad­er is gebleven?
Ze kijkt op en ziet haar kleine jon­gen de trap afkomen. Nog in pyja­ma. Hij huilt.
Zou hij al onbe­wust weten wat er zich heeft afge­speeld van­nacht?
Bene­den aangekomen slaat hij zijn armen om haar heen en drukt zich ste­vig tegen haar aan. Bij­na onhoor­baar klinkt zijn stem­met­je vanu­it haar ocht­end­kled­ing: “Mam­ma, waar is mijn knuffel?”

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« Exper­i­menten — Eric: Seizoen 1Kill <span class=“amp”>&</span> Rush! — Eric: Seizoen 1 »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets