Houston, we’ve got a problem…

Mijn buur­man tik­te me op de schoud­er en wees naar buiten. Door de kleine raam­p­jes zag ik hoe de lucht pikzwart was gewor­den. Het zou slechts een kwest­ie van tijd zijn voor­dat de storm in alle hevigheid ons vlieg­tu­ig in de flank zou rak­en. Om mij heen zag ik al enkele pas­sagiers hun tijd­schriften wegstop­pen en zich schrap zetten. Het getik van de vei­lighei­d­sriemen die dicht­gek­likt wer­den viel samen met de eerste regen­drup­pels die tegen het vlieg­tu­ig sloe­gen.

Bin­nen de kort­ste tijd zat­en we allen in een hevig schud­dend vlieg­tu­ig. Boven ons hoor­den we de kof­fers in de bagageruimte tegen elka­ar schuiv­en. Ver­vaar­lijk gekraak weerk­lonk vanu­it plaat­sen waar men als leek liev­er niet bevroed­de dat het daar kon krak­en.
Met veel kabaal viel er een kar­ret­je om in het keuken­t­je in het mid­den van het gang­pad. Bor­d­jes, kop­jes en bestek rold­en tussen de stoe­len.
Een rij voor me begon een klein kind te luid­keels te huilen. Zijn moed­er boog zich opz­ij om hem vast te kun­nen houden. In cadans met hevig wiegende vlieg­tu­ig probeerde ze haar kind tot bedaren te bren­gen. Zon­der resul­taat.

Op het moment dat ik me beroerd begon te voe­len en de eerste gol­ven van mis­selijkheid door mijn maag spoelden, sprak de geza­gvo­erder zijn gerust­stel­lende woor­den. De storm was over­getrokken. We had­den toestem­ming om over vijf minuten alsnog te vertrekken. Al met al had­den we zo’n half uur op de start­baan ges­taan.

~ ~ ~

Zater­dag 17 sep­tem­ber kre­gen we te mak­en met een ver­trag­ing net voor­dat we mocht­en opsti­j­gen vanu­it Hous­ton. Er trok een korte maar hevige storm over het vliegveld en alle vlieg­tu­igen wer­den aan de grond gehouden. Onbeschut op de start­baan ondergin­gen we de volle kracht van deze storm. Een half uur lat­er was alles voor­bij en kon­den we alsnog opsti­j­gen. Het was een eige­naardi­ge ervar­ing.

~ ~ ~

12 Comments

Geef een reactie