Houston, we’ve got a problem…

Mijn buur­man tik­te me op de schou­der en wees naar bui­ten. Door de klei­ne raam­pjes zag ik hoe de lucht pik­zwart was gewor­den. Het zou slechts een kwes­tie van tijd zijn voor­dat de storm in alle hevig­heid ons vlieg­tuig in de flank zou raken. Om mij heen zag ik al enke­le pas­sa­giers hun tijd­schrif­ten weg­stop­pen en zich schrap zet­ten. Het getik van de vei­lig­heids­rie­men die dicht­ge­klikt wer­den viel samen met de eer­ste regen­drup­pels die tegen het vlieg­tuig sloe­gen.

Bin­nen de kort­ste tijd zaten we allen in een hevig schud­dend vlieg­tuig. Boven ons hoor­den we de kof­fers in de baga­ge­ruim­te tegen elkaar schui­ven. Ver­vaar­lijk gekraak weer­klonk van­uit plaat­sen waar men als leek lie­ver niet bevroed­de dat het daar kon kra­ken.
Met veel kabaal viel er een kar­re­tje om in het keu­ken­tje in het mid­den van het gang­pad. Bord­jes, kop­jes en bestek rol­den tus­sen de stoe­len.
Een rij voor me begon een klein kind te luid­keels te hui­len. Zijn moe­der boog zich opzij om hem vast te kun­nen hou­den. In cadans met hevig wie­gen­de vlieg­tuig pro­beer­de ze haar kind tot beda­ren te bren­gen. Zon­der resul­taat.

Op het moment dat ik me beroerd begon te voe­len en de eer­ste gol­ven van mis­se­lijk­heid door mijn maag spoel­den, sprak de gezag­voer­der zijn gerust­stel­len­de woor­den. De storm was over­ge­trok­ken. We had­den toe­stem­ming om over vijf minu­ten als­nog te ver­trek­ken. Al met al had­den we zo’n half uur op de start­baan gestaan.

~ ~ ~

Zater­dag 17 sep­tem­ber kre­gen we te maken met een ver­tra­ging net voor­dat we moch­ten opstij­gen van­uit Hous­ton. Er trok een kor­te maar hevi­ge storm over het vlieg­veld en alle vlieg­tui­gen wer­den aan de grond gehou­den. Onbe­schut op de start­baan onder­gin­gen we de vol­le kracht van deze storm. Een half uur later was alles voor­bij en kon­den we als­nog opstij­gen. Het was een eigen­aar­di­ge erva­ring.

~ ~ ~

In het Fan­ta­sie­rijk — Eric: Sei­zoen 1
Kill & Rush! — Eric: Sei­zoen 1

12 reacties op “Houston, we’ve got a problem…”

  1. dat is even slik­ken en er ver­der niet bij stil­staan als je dan uit­ein­de­lijk de lucht in gaat.…

    1. We vlo­gen geluk­kig de ande­re kant op, weg van de storm. Alleen boven Enge­land kre­gen we weer een aan­tal lucht­zak­ken te ver­wer­ken. Om het af te leren 😉

Reacties zijn gesloten.