Eerste liefde

In het boek ‘Every­thing is illu­mi­nat­ed’ door Jonathan Safran Foer, komt een zekere Yankel op een goede (voor hem slechte) dag thuis en vin­dt een brief­je bij de voordeur. Het is geschreven door zijn vrouw en aan hem gericht. De tekst is kort en vooral krachtig: ‘I had to do it for myself.’ Het blijkt dat ze is vertrokken met een andere man.
Yankel is er kapot van. Zijn vrouw was zijn eerste liefde en hij kan zich geen lev­en voorstellen zon­der haar.

He couldn’t bear to live, but he couldn’t bear to die. He couldn’t bear the thought of her mak­ing love to some­one else, but nei­ther could he bear the absence of the thought. (p.45)

Hij bli­jft achter met het brief­je als laat­ste tast­bare bewi­js dat zij ooit samen waren. Maar het brief­je is tevens het bewi­js dat zij niet meer langer samen zijn. Het lei­dt tot een­zelfde inner­lijke ver­scheur­d­heid.

And as for the note, he couldn’t bear to keep it, but he couldn’t bear to destroy it either. So he tried to lose it.
[…]
But it was always there. (p.45)

Elke keer weer duikt het brief­je op. Onon­tkoom­baar. Gelijk het lev­en zelf kan hij er niet aan ontkomen. Kan hij het niet ver­geten.

But like his life, he couldn’t for the life of him lose the note. It kept return­ing to him. It stayed with him, like a part of him, like a birth­mark, like a limb, it was on him, in him, him […] (p.45)

In die zin is het brief­je een sym­bool gewor­den voor wat in algemene zin een eerste liefde is. Onver­getelijk. Onon­tkoom­baar.
Zo zal Yankel die eerste liefde alti­jd met zich mee bli­jven dra­gen. Tot aan zijn dood.

Ik had het boek allang uit kun­nen hebben, maar tij­dens het lezen bladerde ik regel­matig naar deze pas­sages terug. Op de een of andere manier had­den de woor­den, of de strekking ervan mij ger­aakt. Vooral het aspect van het willen ver­geten, maar tegelijk niet willen ver­geten sprak me aan.

Ook ik heb een eerste liefde gek­end. En ben nu gelukkig zon­der haar.
Maar vooral de eerste tijd na het uit elka­ar gaan stre­den de gevoe­lens tussen wel of niet willen ver­geten om voor­rang. Nooit zou je haar meer willen zien, en tegelijk­er­ti­jd heb je er alles voor over om haar weer in je armen te kun­nen sluiten om opnieuw te kun­nen begin­nen. Tegen beter weten in. Het is niet voor niets fout gegaan.

Gaan­deweg ebt dit weg en begint een vol­gende fase in je lev­en. Je ont­moet je tweede liefde, en miss­chien wel een derde. Het lev­en lacht je weer toe en je voelt je gelukkig. Tot­dat plot­sel­ing, totaal onverwacht, het ‘brief­je’ opduikt. Ergens tussen de bladz­i­jdes van een oud fotoal­bum of op de zold­er van je oud­er­lijk huis tussen de ver­huis­spullen die je daar zolang had opges­la­gen. Je dacht haar ver­geten te zijn. Haar een plek­je te hebben gegeven. Miss­chien wel uit je lev­en ver­ban­nen te hebben. Omdat je tenslotte verder moest. Zon­der haar. Maar daar is ze weer. Even mooi en ver­lei­delijk. In alle pracht en praal. Right in the face. Gevlo­erd en knock-out laat ze je zon­der verder nog om te kijken, achter.
En jij? Jij kijkt haar na, je afvra­gend hoe je haar ooit kon ver­geten.
Hoe je haar ooit kan ver­geten.
Moet ver­geten.

~ ~ ~

  • Dat klinkt als een boek dat ik ook wel wil lezen! Mooi blog & YouTube film­p­je!
    Het bewaren van brief­jes is wel herken­baar. Heeft niet iedereen een (schoenen)doos met brieven en kaarten met spe­ciale herin­ner­in­gen die je dan bij een opruimac­tie weer tegenkomt? (ik wel dus…) Alleen al de hand­schriften terug zien, kan mij al kip­pen­v­el geven. (dat gaat dan tegen­wo­ordig toch even anders, dat is dankz­ij e-mail vast iets min­der spe­ci­aal gewor­den…)

    • Het is zek­er een mooi boek en een aan­rad­er. Aan­schaf­fen en lezen zou ik zeggen 😉
      De muziek is van Thomas Dyb­dahl. Daar ben ik hele­maal weg van. Er is vol­doende op YouTube te vin­den als eerste ken­nis­mak­ing. Toen ik de eerste keer ging gras­duinen, kon ik niet meer stop­pen.
      Ikzelf ben niet zo bewaarderig. Heb een tijd­lang met van alles van hot naar haar gesleept, maar ben daar mee gestopt. Ik leef op herin­ner­in­gen. Raak ik die kwi­jt (bv door demen­tie), dan ben ik let­ter­lijk en figu­urlijk uit­geleefd 😉

    • Zoals ik al bij Mer­el aan gaf ben ik ook niet zo’n bewaarder (dat doet Google c.s. wel voor je in dit dig­i­tale tijd­perk). Ik doe het net zoals jij met herin­ner­in­gen en dromen.

  • En zo wekt het tóch weer zin­nen… weerz­in­wekkend toch… zo’n eerste liefde.
    Wat Mer­el zegt, idd, het zal wel min­der wor­den met die brief­jes, in de wereld die steeds dig­i­taler wordt. Alhoewel je nu weer andere din­gen (ongewild) tegenkomt, met die sociale netwerk­sites etc. Een brief­je weg­gooien is toch een stuk gemakke­lijk­er dan een hele web­site. Dat dan weer wel. 😉
    Mooi leeser­var­ings­blog Peter.

  • .. en ineens gaat er in je hoofd een luik­je open — je voelt het haast let­ter­lijk gebeuren! — en weet je het weer. Want ver­geten, echt ver­geten, dat is je niet gelukt. Even maar, om er niet aan onder­door te gaan. Maar op een dag dan is het er weer. De herin­ner­ing.

    • Dat is exact wat ik bedoel. En vaak komt het ook totaal onverwacht en meestal niet op het juiste moment (als er al een juist moment voor zou kun­nen zijn).
      Die onu­itwis­bare indruk van een eerste ver­liefd­heid is niet voor niets onu­itwis­baar.

  • Wat ontzettend mooi geschreven. En ik herken het stuk­je uit het boek. Ik weet niet of je extreem luid en ongelooflijk luid ook hebt gelezen van jonathan safran foer, maar dat is ook zo’n goed boek! 🙂

    • Dank je. Dit is het eerste boek wat ik van hem lees. Ik heb ook Eat­ing ani­mals liggen. Daar ben ik ooit wel eens in begonnen maar niet verder gelezen. Weet niet waarom.
      Extreem luid… heb ik in bestelling.

  • Laat ik nu een eerste liefde hebben die prachtig kan schri­jven. En waar ik nog alti­jd ongelooflijk van geni­et. Ook dat gaat nooit over. *

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets