Eerste liefde

In het boek ‘Everything is illuminated‘ door Jonathan Safran Foer, komt een zekere Yankel op een goede (voor hem slechte) dag thuis en vindt een briefje bij de voordeur. Het is geschreven door zijn vrouw en aan hem gericht. De tekst is kort en vooral krachtig: ‘I had to do it for myself.’ Het blijkt dat ze is vertrokken met een andere man.
Yankel is er kapot van. Zijn vrouw was zijn eerste liefde en hij kan zich geen leven voorstellen zonder haar.

He couldn’t bear to live, but he couldn’t bear to die. He couldn’t bear the thought of her making love to someone else, but neither could he bear the absence of the thought. (p.45)

Hij blijft achter met het briefje als laatste tastbare bewijs dat zij ooit samen waren. Maar het briefje is tevens het bewijs dat zij niet meer langer samen zijn. Het leidt tot eenzelfde innerlijke verscheurdheid.

And as for the note, he couldn’t bear to keep it, but he couldn’t bear to destroy it either. So he tried to lose it.
[…]
But it was always there. (p.45)

Elke keer weer duikt het briefje op. Onontkoombaar. Gelijk het leven zelf kan hij er niet aan ontkomen. Kan hij het niet vergeten.

But like his life, he couldn’t for the life of him lose the note. It kept returning to him. It stayed with him, like a part of him, like a birthmark, like a limb, it was on him, in him, him […] (p.45)

In die zin is het briefje een symbool geworden voor wat in algemene zin een eerste liefde is. Onvergetelijk. Onontkoombaar.
Zo zal Yankel die eerste liefde altijd met zich mee blijven dragen. Tot aan zijn dood.

Ik had het boek allang uit kunnen hebben, maar tijdens het lezen bladerde ik regelmatig naar deze passages terug. Op de een of andere manier hadden de woorden, of de strekking ervan mij geraakt. Vooral het aspect van het willen vergeten, maar tegelijk niet willen vergeten sprak me aan.

Ook ik heb een eerste liefde gekend. En ben nu gelukkig zonder haar.
Maar vooral de eerste tijd na het uit elkaar gaan streden de gevoelens tussen wel of niet willen vergeten om voorrang. Nooit zou je haar meer willen zien, en tegelijkertijd heb je er alles voor over om haar weer in je armen te kunnen sluiten om opnieuw te kunnen beginnen. Tegen beter weten in. Het is niet voor niets fout gegaan.

Gaandeweg ebt dit weg en begint een volgende fase in je leven. Je ontmoet je tweede liefde, en misschien wel een derde. Het leven lacht je weer toe en je voelt je gelukkig. Totdat plotseling, totaal onverwacht, het ‘briefje’ opduikt. Ergens tussen de bladzijdes van een oud fotoalbum of op de zolder van je ouderlijk huis tussen de verhuisspullen die je daar zolang had opgeslagen. Je dacht haar vergeten te zijn. Haar een plekje te hebben gegeven. Misschien wel uit je leven verbannen te hebben. Omdat je tenslotte verder moest. Zonder haar. Maar daar is ze weer. Even mooi en verleidelijk. In alle pracht en praal. Right in the face. Gevloerd en knock-out laat ze je zonder verder nog om te kijken, achter.
En jij? Jij kijkt haar na, je afvragend hoe je haar ooit kon vergeten.
Hoe je haar ooit kan vergeten.
Moet vergeten.

~ ~ ~

15 gedachten over “Eerste liefde

  1. Dat klinkt als een boek dat ik ook wel wil lezen! Mooi blog & YouTube filmpje!
    Het bewaren van briefjes is wel herkenbaar. Heeft niet iedereen een (schoenen)doos met brieven en kaarten met speciale herinneringen die je dan bij een opruimactie weer tegenkomt? (ik wel dus…) Alleen al de handschriften terug zien, kan mij al kippenvel geven. (dat gaat dan tegenwoordig toch even anders, dat is dankzij e-mail vast iets minder speciaal geworden…)

    1. Het is zeker een mooi boek en een aanrader. Aanschaffen en lezen zou ik zeggen πŸ˜‰
      De muziek is van Thomas Dybdahl. Daar ben ik helemaal weg van. Er is voldoende op YouTube te vinden als eerste kennismaking. Toen ik de eerste keer ging grasduinen, kon ik niet meer stoppen.
      Ikzelf ben niet zo bewaarderig. Heb een tijdlang met van alles van hot naar haar gesleept, maar ben daar mee gestopt. Ik leef op herinneringen. Raak ik die kwijt (bv door dementie), dan ben ik letterlijk en figuurlijk uitgeleefd πŸ˜‰

    1. Zoals ik al bij Merel aan gaf ben ik ook niet zo’n bewaarder (dat doet Google c.s. wel voor je in dit digitale tijdperk). Ik doe het net zoals jij met herinneringen en dromen.

  2. En zo wekt het tΓ³ch weer zinnen… weerzinwekkend toch… zo’n eerste liefde.
    Wat Merel zegt, idd, het zal wel minder worden met die briefjes, in de wereld die steeds digitaler wordt. Alhoewel je nu weer andere dingen (ongewild) tegenkomt, met die sociale netwerksites etc. Een briefje weggooien is toch een stuk gemakkelijker dan een hele website. Dat dan weer wel. πŸ˜‰
    Mooi leeservaringsblog Peter.

  3. .. en ineens gaat er in je hoofd een luikje open – je voelt het haast letterlijk gebeuren! – en weet je het weer. Want vergeten, echt vergeten, dat is je niet gelukt. Even maar, om er niet aan onderdoor te gaan. Maar op een dag dan is het er weer. De herinnering.

    1. Dat is exact wat ik bedoel. En vaak komt het ook totaal onverwacht en meestal niet op het juiste moment (als er al een juist moment voor zou kunnen zijn).
      Die onuitwisbare indruk van een eerste verliefdheid is niet voor niets onuitwisbaar.

  4. Wat ontzettend mooi geschreven. En ik herken het stukje uit het boek. Ik weet niet of je extreem luid en ongelooflijk luid ook hebt gelezen van jonathan safran foer, maar dat is ook zo’n goed boek! πŸ™‚

    1. Dank je. Dit is het eerste boek wat ik van hem lees. Ik heb ook Eating animals liggen. Daar ben ik ooit wel eens in begonnen maar niet verder gelezen. Weet niet waarom.
      Extreem luid… heb ik in bestelling.

  5. Laat ik nu een eerste liefde hebben die prachtig kan schrijven. En waar ik nog altijd ongelooflijk van geniet. Ook dat gaat nooit over. *

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *