Eerste liefde

In het boek ‘Eve­ry­thing is illu­mi­na­ted’ door Jona­than Saf­ran Foer, komt een zeke­re Yan­kel op een goe­de (voor hem slech­te) dag thuis en vindt een brief­je bij de voor­deur. Het is geschre­ven door zijn vrouw en aan hem gericht. De tekst is kort en voor­al krach­tig: ‘I had to do it for myself.’ Het blijkt dat ze is ver­trok­ken met een ande­re man.
Yan­kel is er kapot van. Zijn vrouw was zijn eer­ste lief­de en hij kan zich geen leven voor­stel­len zon­der haar.

He couldn’t bear to live, but he couldn’t bear to die. He couldn’t bear the thought of her making love to some­o­ne else, but nei­ther could he bear the absen­ce of the thought. (p.45)

Hij blijft ach­ter met het brief­je als laat­ste tast­ba­re bewijs dat zij ooit samen waren. Maar het brief­je is tevens het bewijs dat zij niet meer lan­ger samen zijn. Het leidt tot een­zelf­de inner­lij­ke ver­scheurd­heid.

And as for the note, he couldn’t bear to keep it, but he couldn’t bear to dest­roy it either. So he tried to lose it.
[…]
But it was always the­re. (p.45)

Elke keer weer duikt het brief­je op. Onont­koom­baar. Gelijk het leven zelf kan hij er niet aan ont­ko­men. Kan hij het niet ver­ge­ten.

But like his life, he couldn’t for the life of him lose the note. It kept returning to him. It stay­ed with him, like a part of him, like a birth­mark, like a limb, it was on him, in him, him […] (p.45)

In die zin is het brief­je een sym­bool gewor­den voor wat in alge­me­ne zin een eer­ste lief­de is. Onver­ge­te­lijk. Onont­koom­baar.
Zo zal Yan­kel die eer­ste lief­de altijd met zich mee blij­ven dra­gen. Tot aan zijn dood.

Ik had het boek allang uit kun­nen heb­ben, maar tij­dens het lezen bla­der­de ik regel­ma­tig naar deze pas­sa­ges terug. Op de een of ande­re manier had­den de woor­den, of de strek­king ervan mij geraakt. Voor­al het aspect van het wil­len ver­ge­ten, maar tege­lijk niet wil­len ver­ge­ten sprak me aan.

Ook ik heb een eer­ste lief­de gekend. En ben nu geluk­kig zon­der haar.
Maar voor­al de eer­ste tijd na het uit elkaar gaan stre­den de gevoe­lens tus­sen wel of niet wil­len ver­ge­ten om voor­rang. Nooit zou je haar meer wil­len zien, en tege­lij­ker­tijd heb je er alles voor over om haar weer in je armen te kun­nen slui­ten om opnieuw te kun­nen begin­nen. Tegen beter weten in. Het is niet voor niets fout gegaan.

Gaan­de­weg ebt dit weg en begint een vol­gen­de fase in je leven. Je ont­moet je twee­de lief­de, en mis­schien wel een der­de. Het leven lacht je weer toe en je voelt je geluk­kig. Tot­dat plot­se­ling, totaal onver­wacht, het ‘brief­je’ opduikt. Ergens tus­sen de blad­zij­des van een oud foto­al­bum of op de zol­der van je ouder­lijk huis tus­sen de ver­huis­spul­len die je daar zolang had opge­sla­gen. Je dacht haar ver­ge­ten te zijn. Haar een plek­je te heb­ben gege­ven. Mis­schien wel uit je leven ver­ban­nen te heb­ben. Omdat je ten­slot­te ver­der moest. Zon­der haar. Maar daar is ze weer. Even mooi en ver­lei­de­lijk. In alle pracht en praal. Right in the face. Gevloerd en knock-out laat ze je zon­der ver­der nog om te kij­ken, ach­ter.
En jij? Jij kijkt haar na, je afvra­gend hoe je haar ooit kon ver­ge­ten.
Hoe je haar ooit kan ver­ge­ten.
Moet ver­ge­ten.

~ ~ ~

15 Replies to “Eerste liefde”

  1. Dat klinkt als een boek dat ik ook wel wil lezen! Mooi blog & You­Tu­be film­pje!
    Het bewa­ren van brief­jes is wel her­ken­baar. Heeft niet ieder­een een (schoenen)doos met brie­ven en kaar­ten met spe­ci­a­le her­in­ne­rin­gen die je dan bij een opruim­ac­tie weer tegen­komt? (ik wel dus…) Alleen al de hand­schrif­ten terug zien, kan mij al kip­pen­vel geven. (dat gaat dan tegen­woor­dig toch even anders, dat is dank­zij e‑mail vast iets min­der spe­ci­aal gewor­den…)

    Beantwoorden

    1. Het is zeker een mooi boek en een aan­ra­der. Aan­schaf­fen en lezen zou ik zeg­gen 😉
      De muziek is van Tho­mas Dyb­dahl. Daar ben ik hele­maal weg van. Er is vol­doen­de op You­Tu­be te vin­den als eer­ste ken­nis­ma­king. Toen ik de eer­ste keer ging gras­dui­nen, kon ik niet meer stop­pen.
      Ikzelf ben niet zo bewaar­de­rig. Heb een tijd­lang met van alles van hot naar haar gesleept, maar ben daar mee gestopt. Ik leef op her­in­ne­rin­gen. Raak ik die kwijt (bv door demen­tie), dan ben ik let­ter­lijk en figuur­lijk uit­ge­leefd 😉

      Beantwoorden

  2. Mooie gedach­ten en mooie woor­den!

    Beantwoorden

    1. Dank je. Het boek van Foer maakt dat ook wel los.

      Beantwoorden

  3. Ik heb geen din­gen bewaard, doe ik eigen­lijk nooit. De her­in­ne­rin­gen aan die eer­ste lief­de zijn ech­ter nog spring­le­vend.

    Beantwoorden

    1. Zoals ik al bij Merel aan gaf ben ik ook niet zo’n bewaar­der (dat doet Goog­le c.s. wel voor je in dit digi­ta­le tijd­perk). Ik doe het net zoals jij met her­in­ne­rin­gen en dro­men.

      Beantwoorden

  4. En zo wekt het tóch weer zin­nen… weer­zin­wek­kend toch… zo’n eer­ste lief­de.
    Wat Merel zegt, idd, het zal wel min­der wor­den met die brief­jes, in de wereld die steeds digi­ta­ler wordt. Alhoe­wel je nu weer ande­re din­gen (onge­wild) tegen­komt, met die soci­a­le net­werk­si­tes etc. Een brief­je weg­gooi­en is toch een stuk gemak­ke­lij­ker dan een hele web­si­te. Dat dan weer wel. 😉
    Mooi lees­er­va­rings­blog Peter.

    Beantwoorden

    1. Van­daag de dag is het veel moei­lij­ker om je digi­ta­le spo­ren te wis­sen dan een brief­je te laten ver­dwij­nen.

      Beantwoorden

  5. Wat ik bewaar bewaar ik in gedach­ten. Geen tast­ba­re her­in­ne­rin­gen.

    Beantwoorden

    1. Het lijkt als­of wij man­nen alle­maal niet zo bewaar­de­rig zijn vwb de tast­ba­re arte­fac­ten.

      Beantwoorden

  6. .. en ineens gaat er in je hoofd een luik­je open — je voelt het haast let­ter­lijk gebeu­ren! — en weet je het weer. Want ver­ge­ten, echt ver­ge­ten, dat is je niet gelukt. Even maar, om er niet aan onder­door te gaan. Maar op een dag dan is het er weer. De her­in­ne­ring.

    Beantwoorden

    1. Dat is exact wat ik bedoel. En vaak komt het ook totaal onver­wacht en meest­al niet op het juis­te moment (als er al een juist moment voor zou kun­nen zijn).
      Die onuit­wis­ba­re indruk van een eer­ste ver­liefd­heid is niet voor niets onuit­wis­baar.

      Beantwoorden

  7. Wat ont­zet­tend mooi geschre­ven. En ik her­ken het stuk­je uit het boek. Ik weet niet of je extreem luid en onge­loof­lijk luid ook hebt gele­zen van jona­than saf­ran foer, maar dat is ook zo’n goed boek! 🙂

    Beantwoorden

    1. Dank je. Dit is het eer­ste boek wat ik van hem lees. Ik heb ook Eating ani­mals lig­gen. Daar ben ik ooit wel eens in begon­nen maar niet ver­der gele­zen. Weet niet waar­om.
      Extreem luid… heb ik in bestel­ling.

      Beantwoorden

  8. Laat ik nu een eer­ste lief­de heb­ben die prach­tig kan schrij­ven. En waar ik nog altijd onge­loof­lijk van geniet. Ook dat gaat nooit over. *

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *