Hoge nood

Na enke­le uren onaf­ge­bro­ken ach­ter mijn lap­top te heb­ben gewerkt, stond ik op om mijn stram­me lede­ma­ten wat te kun­nen strek­ken. Staan­de voor het raam van mijn stu­deer­ka­mer op de eer­ste ver­die­ping had ik goed zicht op het fiets­pad en het klei­ne parkje voor ons huis. Pre­cies op dat moment kwam er een fiet­ster de hoek om. Ze stop­te bij ons tuin­hek­je, zet­te haar fiets op de stan­daard en liep ver­vol­gens op een draf het parkje in.
Schich­tig om haar heen kij­kend hurk­te ze snel ach­ter een boom. Om haar behoef­te te doen, ver­moed ik. Niet veel later kwam ze weer tevoor­schijn. Ik vroeg me af waar ze haar han­den aan had afge­veegd ter­wijl ze ver­der ging met de postbezorging.

~ ~ ~


3 reacties

Laat een antwoord achter aan Peter Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *