Reacties 6

Making the Difference — 2

Deze blog­post is deel 2 van 17 in de serie Making the Dif­fe­ren­ce

Een vol­le week sinds mijn eer­ste blog over de ‘100 days chal­len­ge’ en ruim tien dagen sinds de work­shop ‘Making a dif­fe­ren­ce’ zijn voor­bij gevlo­gen. Tijd dus voor een upda­te. Laat ik dat gemaks­hal­ve maar doen door er de actie­lijst bij te nemen.

BEGIN MET EEN WEEKPLANNING

Bij een aar­ze­lend begin op zon­dag­avond is het geble­ven. Zeven gro­te blok­ken die de dagen van de week repre­sen­teer­den. Alle­maal al hele­maal vol met voor­na­me­lijk werk­ge­re­la­teer­de zaken. Zeker gedu­ren­de de kan­toor­uren van 8 tot 18. Tel daar de tijd bij op die je kwijt bent aan opstaan, opfris­sen, aan­kle­den, ont­bij­ten, ver­plaat­sing naar werk om ’s avonds een gro­ten­deels spie­gel­vor­mig gebeu­ren in te zet­ten en je vraagt je af waar ik de tijd van­daan heb weten te halen om daar­naast ook nog van de trap af te val­len, een con­cert van Elbow te bezoe­ken, het boek Tues­days with Mor­rie van Mitch Albom te lezen en op de vrij­dag­avond een bor­rel bij een ame­ri­kaan­se col­le­ga te drin­ken.

De komen­de weken, met o.a. twee lan­ge avond­con­fe­ren­ce­call­ses­sies (op maan­dag en dins­dag) en daar­na een week­je work­shop in Lei­ces­ter (UK), zien er niet min­der leeg uit.
Hoog­ste tijd dus om juist nu méér tijd in die week­plan­ning te stop­pen en vol­doen­de aflei­ding, rust en bezin­nings­mo­men­ten te plan­nen in de kie­ren en naden tus­sen de gro­te vas­te blok­ken. Bij deze claim ik mor­gen­vroeg vol­doen­de ruim­te om hier­aan te wer­ken zodat ik een over­zicht heb voor de res­te­ren­de negen­tig dagen.

DRINK MEER WATERBETERE BALANS IN VOEDING

Op maan­dag heb ik nog wel een hoop water gedron­ken. Daar­na met de dag min­der. Waar­om? Geen idee. Ik denk dat ik het gewoon ver­ge­ten ben. Een col­le­ga zei deze week dat wan­neer je iets nieuws doet wat tegen je gewoon­tes ingaat, dat je dit zo’n drie weken stug moet vol­hou­den. En dan is het een nieu­we gewoon­te gewor­den. Zo sim­pel kan het zijn. Mis­schien moet ik maar gewoon een brief­je op mijn com­pu­ter plak­ken of een remin­der instel­len om regel­ma­tig water te drin­ken.
Ver­der heb ik op het gebied van bete­re balans in voe­ding niet meer gedaan dan een boek bestel­len om me er eens wat meer in te ver­die­pen. Daar is het bij geble­ven.

VAKER SPORTEN EN DAGELIJKSE WORK-OUT

Niet dat ik afge­lo­pen maan­dag­och­tend vast­om­lijn­de plan­nen had om met een dage­lijk­se kor­te wor­kout te star­ten, maar het onge­pland van de trap af tui­me­len heeft in ieder geval een vali­de excuus gege­ven om voor­lo­pig even voor­zich­tig aan te doen met mijn lichaams­in­span­nin­gen. Op dit moment pro­beer ik de erg­ste spier­pijn te boven te komen door te trach­ten op z’n minst mijn nor­ma­le fysie­ke rou­ti­ne te hand­ha­ven en niet zie­lig op de bank te gaan lig­gen.
Van­daag ben ik zowaar een eind­je gaan lopen om een fris­se neus te halen en mijn pijn­lij­ke rech­ter­zij wat aflei­ding te geven. De pijn bleef, maar het heeft wel wat mis­ti­ge plaat­jes opge­le­verd.

LEG VISIE EN MISSIE VAST

Ook hier heb ik me gericht op de mee­ge­le­ver­de boe­ken­lijst om te zien of ik daar wat inspi­ra­tie kon opdoen. Een titel die me met­een opviel was ‘Tues­days with Mor­rie’ door Mitch Albom. Dins­dag had ik het boek bin­nen en ben dezelf­de avond begin­nen te lezen.
Het is het waar­ge­beur­de relaas van de weke­lijk­se bezoe­ken die een sport­ver­slag­ge­ver aflegt bij zijn vroe­ge­re leraar die hij al zo’n zes­tien jaar niet meer heeft gespro­ken. Deze leraar, Mor­rie Schwartz,  is getrof­fen door een ver­lam­men­de ziek­te die hem snel doet afta­ke­len. In de weken die hen samen nog gege­ven zijn bespre­ken ze onder­wer­pen zoals spijt, fami­lie, geld, huwe­lijk, emo­ties en natuur­lijk komt ook de dood zelf ter spra­ke. De leraar, die graag met zijn koos­naam als coach aan­ge­spro­ken wordt, heeft ondanks (of dank­zij) de zwa­re ziek­te die hem getrof­fen heeft, een won­der­baar­lij­ke sere­ni­teit gevon­den om de belang­rij­ke zaken van het leven nog beter te door­gron­den en in tref­fen­de afo­ris­men (“Learn how to die, and you learn how to live.”) te ver­kon­di­gen. Het geeft de ver­tel­ler een hoop nieu­we inzich­ten en hand­va­ten om zijn leven anders in te rich­ten.
Hoe­wel ik het een pret­tig lees­baar boek heb gevon­den en regel­ma­tig heb moe­ten lachen en uit­ein­de­lijk diep ont­roerd was tij­dens de laat­ste hoofd­stuk­ken, weet ik niet of het op mij een alles­be­slis­sen­de invloed gaat heb­ben. Daar­voor heb ik te wei­nig nieu­we inzich­ten gele­zen. Wat mis­schien wel te wij­ten is aan het feit dat het boek alweer veer­tien jaar gele­den geschre­ven is. In de tus­sen­tijd heb­ben de wij­ze levens­les­sen hun weg gevon­den naar aller­lei zelf-hulp­boe­ken, trai­nin­gen en voorlichtingsprogramma’s. Maar het blijft een indruk­wek­kend boek.

Okay, ques­ti­on, I say to Mor­rie. His bony fin­gers hold his glas­ses across his chest, which rises and falls with each labo­red bre­ath.
“What’s the ques­ti­on?” he says.
Remem­ber the Book of Job?
“From the Bible?”
Right. Job is a good man, but God makes him suf­fer. To test his faith.
“I remem­ber.”
Takes away eve­ry­thing he has, his hou­se, his money, his fami­ly…
“His health.”
Makes him sick.
“To test his faith.”
Right. To test his faith. So, I’m won­de­ring…
“What are you won­de­ring?”
What you think about that?
Mor­rie coughs vio­lent­ly. His hands qui­ver as he drops them by his side.
“I think,” he says, smi­ling, “God over­did it.”
[p. 150–151, Tues­days with Mor­rie, by Mitch Albom]

Of ik er uit ga put­ten voor mijn visie en mis­sie is me nog niet dui­de­lijk.
Wan­neer ik ga begin­nen met mijn visie en mis­sie is me nog niet dui­de­lijk.

PRESENTEER JEZELF ALS LEIDER

Tja…

MAAK EEN BETERE TIJDSVERDELING BINNEN JE ROLLEN

En natuur­lijk las ik juist deze week een aar­dig blogje door Lau­ra Denkt over al die rol­len die wij con­ti­nue pro­be­ren in de wei­ni­ge tijd die ons gege­ven is te prop­pen. Waar­bij altijd een slui­me­rend schuld­ge­voel op de ach­ter­grond blijft kna­gen dat we iets of iemand tekort heb­ben gedaan. Omdat we niet vol­doen­de tijd en/of aan­dacht in een rol heb­ben gestopt. Het zijn er dan ook vaak teveel. Maar ik zal voor­als­nog eerst aan mijn visie en mis­sie moe­ten wer­ken voor­dat me dui­de­lijk gaat wor­den wel­ke rol­len ik meer zal moe­ten uit­die­pen.

~ ~ ~

Resu­me­rend kan gesteld wor­den dat ik veel woor­den nodig heb om te zeg­gen dat ik wei­nig daad­krach­tig ben geweest om mijn leven meer rich­ting te gaan geven. De vraag is waar de urgen­tie is geble­ven die ik die eer­ste dagen zo dui­de­lijk voel­de. De vraag is of die van­zelf terug­komt, of dat ik die zelf weer moet aan­wak­ke­ren.
De vraag stel­len is hem beant­woor­den…

~ ~ ~ 

Series Navi­ga­ti­on« Making the Dif­fe­ren­ce…Making the Dif­fe­ren­ce – 3 »

6 reacties

  1. Ik heb een ‘lees­ach­ter­stand’, maar was ‘jouw pro­ject’ zeker niet ver­ge­ten… ik ga maar snel door naar deel 3, om te zien hoe het op het ‘actie’ vlak gaat…

  2. .. wat dat water drin­ken betreft: ik zet een fles water in de ven­ster­bank van de keu­ken, koel maar niet steen­koud. Die moet aan het ein­de van de dag leeg zijn. Tus­sen­door drink ik nog vruch­ten­sap, kof­fie en thee. Vocht genoeg lijkt mij, maar die fles water doet het ‘em. Als ik te wei­nig drink merk ik dat met­een: snel­ler moe, con­cen­tra­tie­ver­lies, prik­kel­baar, eet­kicks.. enzo­voort.
    Wat de rest betreft: niet opge­ven. Ver­an­de­ren kost tijd, geef het dat.

    • Ligt aan de soort ver­an­de­ring. Maar wan­neer je iets nieuws elke dag gaat doen, wordt het al heel snel ‘inge­kap­seld’ in je bestaan­de vas­te patroon. Er is natuur­lijk maar één manier om er ach­ter te komen…

Schrijf een reactie