Making the Difference — 2

Een vol­le week sinds mijn eer­ste blog over de ‘100 days chal­len­ge’ en ruim tien dagen sinds de work­shop ‘Making a dif­fe­ren­ce’ zijn voor­bij gevlo­gen. Tijd dus voor een upda­te. Laat ik dat gemaks­hal­ve maar doen door er de actie­lijst bij te nemen.

BEGIN MET EEN WEEKPLANNING

Bij een aar­ze­lend begin op zon­dag­avond is het geble­ven. Zeven gro­te blok­ken die de dagen van de week repre­sen­teer­den. Alle­maal al hele­maal vol met voor­na­me­lijk werk­ge­re­la­teer­de zaken. Zeker gedu­ren­de de kan­toor­uren van 8 tot 18. Tel daar de tijd bij op die je kwijt bent aan opstaan, opfris­sen, aan­kle­den, ont­bij­ten, ver­plaat­sing naar werk om ’s avonds een gro­ten­deels spie­gel­vor­mig gebeu­ren in te zet­ten en je vraagt je af waar ik de tijd van­daan heb weten te halen om daar­naast ook nog van de trap af te val­len, een con­cert van Elbow te bezoe­ken, het boek Tues­days with Mor­rie van Mitch Albom te lezen en op de vrij­dag­avond een bor­rel bij een ame­ri­kaan­se col­le­ga te drinken.

De komen­de weken, met o.a. twee lan­ge avond­con­fe­ren­ce­call­ses­sies (op maan­dag en dins­dag) en daar­na een week­je work­shop in Lei­ces­ter (UK), zien er niet min­der leeg uit.
Hoog­ste tijd dus om juist nu méér tijd in die week­plan­ning te stop­pen en vol­doen­de aflei­ding, rust en bezin­nings­mo­men­ten te plan­nen in de kie­ren en naden tus­sen de gro­te vas­te blok­ken. Bij deze claim ik mor­gen­vroeg vol­doen­de ruim­te om hier­aan te wer­ken zodat ik een over­zicht heb voor de res­te­ren­de negen­tig dagen.

DRINK MEER WATER – BETERE BALANS IN VOEDING

Op maan­dag heb ik nog wel een hoop water gedron­ken. Daar­na met de dag min­der. Waar­om? Geen idee. Ik denk dat ik het gewoon ver­ge­ten ben. Een col­le­ga zei deze week dat wan­neer je iets nieuws doet wat tegen je gewoon­tes ingaat, dat je dit zo’n drie weken stug moet vol­hou­den. En dan is het een nieu­we gewoon­te gewor­den. Zo sim­pel kan het zijn. Mis­schien moet ik maar gewoon een brief­je op mijn com­pu­ter plak­ken of een remin­der instel­len om regel­ma­tig water te drinken.
Ver­der heb ik op het gebied van bete­re balans in voe­ding niet meer gedaan dan een boek bestel­len om me er eens wat meer in te ver­die­pen. Daar is het bij gebleven.

VAKER SPORTEN EN DAGELIJKSE WORK-OUT

Niet dat ik afge­lo­pen maan­dag­och­tend vast­om­lijn­de plan­nen had om met een dage­lijk­se kor­te wor­kout te star­ten, maar het onge­pland van de trap af tui­me­len heeft in ieder geval een vali­de excuus gege­ven om voor­lo­pig even voor­zich­tig aan te doen met mijn lichaams­in­span­nin­gen. Op dit moment pro­beer ik de erg­ste spier­pijn te boven te komen door te trach­ten op z’n minst mijn nor­ma­le fysie­ke rou­ti­ne te hand­ha­ven en niet zie­lig op de bank te gaan liggen.
Van­daag ben ik zowaar een eind­je gaan lopen om een fris­se neus te halen en mijn pijn­lij­ke rech­ter­zij wat aflei­ding te geven. De pijn bleef, maar het heeft wel wat mis­ti­ge plaat­jes opgeleverd.

LEG VISIE EN MISSIE VAST

Ook hier heb ik me gericht op de mee­ge­le­ver­de boe­ken­lijst om te zien of ik daar wat inspi­ra­tie kon opdoen. Een titel die me met­een opviel was ‘Tues­days with Mor­rie’ door Mitch Albom. Dins­dag had ik het boek bin­nen en ben dezelf­de avond begin­nen te lezen.
Het is het waar­ge­beur­de relaas van de weke­lijk­se bezoe­ken die een sport­ver­slag­ge­ver aflegt bij zijn vroe­ge­re leraar die hij al zo’n zes­tien jaar niet meer heeft gespro­ken. Deze leraar, Mor­rie Schwartz,  is getrof­fen door een ver­lam­men­de ziek­te die hem snel doet afta­ke­len. In de weken die hen samen nog gege­ven zijn bespre­ken ze onder­wer­pen zoals spijt, fami­lie, geld, huwe­lijk, emo­ties en natuur­lijk komt ook de dood zelf ter spra­ke. De leraar, die graag met zijn koos­naam als coach aan­ge­spro­ken wordt, heeft ondanks (of dank­zij) de zwa­re ziek­te die hem getrof­fen heeft, een won­der­baar­lij­ke sere­ni­teit gevon­den om de belang­rij­ke zaken van het leven nog beter te door­gron­den en in tref­fen­de afo­ris­men (“Learn how to die, and you learn how to live.”) te ver­kon­di­gen. Het geeft de ver­tel­ler een hoop nieu­we inzich­ten en hand­va­ten om zijn leven anders in te richten.
Hoe­wel ik het een pret­tig lees­baar boek heb gevon­den en regel­ma­tig heb moe­ten lachen en uit­ein­de­lijk diep ont­roerd was tij­dens de laat­ste hoofd­stuk­ken, weet ik niet of het op mij een alles­be­slis­sen­de invloed gaat heb­ben. Daar­voor heb ik te wei­nig nieu­we inzich­ten gele­zen. Wat mis­schien wel te wij­ten is aan het feit dat het boek alweer veer­tien jaar gele­den geschre­ven is. In de tus­sen­tijd heb­ben de wij­ze levens­les­sen hun weg gevon­den naar aller­lei zelf-hulp­boe­ken, trai­nin­gen en voor­lich­tings­pro­gram­ma’s. Maar het blijft een indruk­wek­kend boek.

Okay, ques­ti­on, I say to Mor­rie. His bony fin­gers hold his glas­ses across his chest, which rises and falls with each labo­red breath.
“What’s the ques­ti­on?” he says.
Remem­ber the Book of Job?
“From the Bible?”
Right. Job is a good man, but God makes him suf­fer. To test his faith.
“I remember.”
Takes away eve­ry­thing he has, his hou­se, his money, his family…
“His health.”
Makes him sick.
“To test his faith.”
Right. To test his faith. So, I’m wondering…
“What are you wondering?”
What you think about that?
Mor­rie coughs vio­lent­ly. His hands qui­ver as he drops them by his side.
“I think,” he says, smi­ling, “God over­did it.”
[p. 150–151, Tues­days with Mor­rie, by Mitch Albom]

Of ik er uit ga put­ten voor mijn visie en mis­sie is me nog niet duidelijk.
Wan­neer ik ga begin­nen met mijn visie en mis­sie is me nog niet duidelijk.

PRESENTEER JEZELF ALS LEIDER

Tja…

MAAK EEN BETERE TIJDSVERDELING BINNEN JE ROLLEN

En natuur­lijk las ik juist deze week een aar­dig blogje door Lau­ra Denkt over al die rol­len die wij con­ti­nue pro­be­ren in de wei­ni­ge tijd die ons gege­ven is te prop­pen. Waar­bij altijd een slui­me­rend schuld­ge­voel op de ach­ter­grond blijft kna­gen dat we iets of iemand tekort heb­ben gedaan. Omdat we niet vol­doen­de tijd en/of aan­dacht in een rol heb­ben gestopt. Het zijn er dan ook vaak teveel. Maar ik zal voor­als­nog eerst aan mijn visie en mis­sie moe­ten wer­ken voor­dat me dui­de­lijk gaat wor­den wel­ke rol­len ik meer zal moe­ten uitdiepen.

~ ~ ~

Resu­me­rend kan gesteld wor­den dat ik veel woor­den nodig heb om te zeg­gen dat ik wei­nig daad­krach­tig ben geweest om mijn leven meer rich­ting te gaan geven. De vraag is waar de urgen­tie is geble­ven die ik die eer­ste dagen zo dui­de­lijk voel­de. De vraag is of die van­zelf terug­komt, of dat ik die zelf weer moet aanwakkeren.
De vraag stel­len is hem beantwoorden…

~ ~ ~ 

6 Antwoorden op “Making the Difference — 2”

  1. Monique

    Zo’n drie weken iets stug vol­hou­den voor het een nieu­we gewoon­te wordt. Hmm, inte­res­sant. Zou dat echt zo zijn? 😉

    • Peter Bericht auteur

      Ligt aan de soort ver­an­de­ring. Maar wan­neer je iets nieuws elke dag gaat doen, wordt het al heel snel ‘inge­kap­seld’ in je bestaan­de vas­te patroon. Er is natuur­lijk maar één manier om er ach­ter te komen…

  2. Jolka

    .. wat dat water drin­ken betreft: ik zet een fles water in de ven­ster­bank van de keu­ken, koel maar niet steen­koud. Die moet aan het ein­de van de dag leeg zijn. Tus­sen­door drink ik nog vruch­ten­sap, kof­fie en thee. Vocht genoeg lijkt mij, maar die fles water doet het ‘em. Als ik te wei­nig drink merk ik dat met­een: snel­ler moe, con­cen­tra­tie­ver­lies, prik­kel­baar, eet­kicks.. enzovoort.
    Wat de rest betreft: niet opge­ven. Ver­an­de­ren kost tijd, geef het dat.

  3. Merel

    Ik heb een ‘lees­ach­ter­stand’, maar was ‘jouw pro­ject’ zeker niet ver­ge­ten… ik ga maar snel door naar deel 3, om te zien hoe het op het ‘actie’ vlak gaat…

Reacties zijn gesloten.