Weerzien — 1

Sta je al lang te wach­ten?’
Het is de stem van Arjan. Zijn zach­te stem die haar altijd zo tot rust bracht.
‘Ik was heel even nog wat lek­kers gaan halen voor bij de kof­fie.’
Jes­si­ca voelt hoe de woor­den haar omhel­zen. Een niet te stel­pen vloed die onstuit­baar door haar pori­ën naar bin­nen­trekt en haar ver­kleum­de ziel op slag ver­warmt. Wat heeft ze dit gemist. Hem gemist. Het liefst zou ze zo blij­ven staan. Maar ze draait zich om en kijkt hem een tijd­lang aan voor­dat ze begint te pra­ten. ‘Ik heb…’.

Op dat moment trekt een auto bruusk op en rijdt met hoge snel­heid de straat uit.
Arjan kijkt Jes­si­ca aan. ‘Wat is dat voor een gek om met zo’n vaart door deze buurt te scheu­ren?’
‘Geen idee’, zegt Jes­si­ca beduusd. ‘Ik heb het idee dat deze auto me onder­weg pas­seer­de toen ik in de bus zat op weg naar jou.’
Deze keer kijkt Arjan wat lan­ger naar Jes­si­ca. Dan pakt hij z’n sleu­tels en opent de voor­deur. Hij nodigt haar uit om naar bin­nen te gaan. Een­maal bin­nen draait hij de voor­deur op het nacht­slot.

Jes­si­ca is blij­ven staan in de klei­ne hal. Ze snuift de geu­ren van het huis op. Een kort moment waant ze zich terug in de tijd. Alles voelt met­een weer net zo ver­trouwd als ooit.
Als Arjan haar jas aan­pakt draait ze zich om en kust hem zacht op z’n wang. ‘Bedankt’, fluis­tert ze in zijn oor. En loopt dan naar de woon­ka­mer.

Arjan blijft met de jas in z’n han­den staan. In ver­war­ring gebracht door de laat­ste vijf minu­ten.
Op de terug­weg van de bak­ker had hij Jes­si­ca in eer­ste instan­tie niet her­kend zoals ze daar stond te wach­ten voor de deur van zijn huis. De laat­ste keer dat hij haar gezien had was bij de begra­fe­nis van haar moe­der, zo’n twee jaar gele­den. Dode­lijk ver­moeid door alle romp­slomp rond­om de uit­vaart en de zor­gen van haar moe­ders’ ziek­bed, zag ze er uit­ge­put en bleek­jes uit. Regel­ma­tig had hij haar moe­ten onder­steu­nen tij­dens de dienst.
En nu stond daar plots een hoogst ele­gan­te, stijl­vol gekle­de vrouw bij hem op de stoep. In niets te her­ken­nen als de Jes­si­ca die hij in z’n her­in­ne­ring bewaar­de.
Aar­ze­lend was ze hem voor­ge­gaan toen hij de deur voor haar open­hield. Een zweem van een onge­twij­feld duur par­fum volg­de haar.
Een vol­gen­de ver­ras­sing viel hem ten deel toen ze zich omdraai­de ter­wijl hij haar jas vast­hield. Niet de tede­re kus, maar haar licht open­val­len­de blou­se deed hem even de adem bene­men. Was dit de schuch­te­re Jes­si­ca, waar hij zo ver­liefd op was geweest?

Hij hing de jas op en streek gedach­te­loos langs de mou­wen. Tot hij iets hards in één van de jas­zak­ken voel­de. Nieuws­gie­rig stak hij zijn hand naar bin­nen en stuit­te op een koud voor­werp.

Zal ik vast kof­fie zet­ten?’ klonk plot­se­ling ach­ter hem.
Jes­si­ca was de hal weer bin­nen­ge­lo­pen, en stond naar hem te kij­ken. Vlug haal­de Arjan z’n hand weer uit de zak en streek de jas nog­maals glad. ‘Nee hoor, val jij maar ergens lek­ker neer in een luie stoel, dan maak ik wel kof­fie. Ik stond alleen even wat te treu­ze­len. Je komst over­valt me een beet­je, en je hier weer te zien brengt een hoop beel­den terug’.
‘Och schat­je toch. Wat ben je toch een lie­verd’.

Weer liep Jes­si­ca op Arjan toe, maar dit­maal kus­te ze hem niet op de wang, maar op de mond. Haar onder­li­chaam druk­te ze tegen het zij­ne, en Arjan liet zich tegen de kap­stok leu­nen. Over­don­derd had hij niet in de gaten, dat Jes­si­ca onder­tus­sen haar hand in de jas­zak van haar jas liet glij­den.

~~~

Terug­ge­von­den frag­ment voor ver­volg­ver­haal waar ver­vol­gens niet veel mee is gedaan. Een beet­je her­schre­ven en nu hier gepost met de vol­gen­de oproep:

Schrijf een ver­volg van tus­sen de 250 en 750 woor­den, plaats het op je weblog met een link naar het vori­ge blog en laat het mij (Peter Pel­le­naars) weten (via een com­ment onder Weer­zien 1 of via een mail aan peterpellenaars@me.com) zodat ik van­uit hier naar je blog kan lin­ken.
Plaats zelf ook de oproep tot ver­volg onder je blog en hope­lijk wordt dit ver­haal dan de start van een ver­volg­se­rie die zal uit­waai­e­ren over het inter­net.
 

Voor­waar­de: je mag maar één keer een bij­dra­ge per ver­haal­lijn schrij­ven, maar het ver­haal mag zich wel ver­tak­ken. Dus je mag best op boven­staand ver­haal een ver­volg schrij­ven wan­neer iemand anders dat ook al heeft gedaan. Het bete­kent gewoon dat het ver­haal zich in meer­de­re rich­tin­gen kan opsplit­sen. Zo ont­staan hope­lijk meer­de­re paral­lel­le ver­ha­len die ver­schil­lend van gen­re kun­nen zijn. Dit geldt ook voor elk ver­volg dat ver­schijnt. Je kunt dus een bij­dra­ge in elk van die opsplit­sen­de ver­ha­len leve­ren.
Heb je geen eigen weblog, dan kun je je ver­volg natuur­lijk ook altijd naar mij stu­ren (peterpellenaars@me.com) en dan plaats ik het hier. 

Meer info en een over­zicht van alle ver­haal­lij­nen is terug te vinden onder het menu Weer­zien.

Ik ben benieuwd…

~~~

En op 5 decem­ber is het eer­ste ver­volg een feit:
Weer­zien 2 door Carel de Mari

En op 14 decem­ber zien we een nieuw ver­volg. Niet als ver­volg op het blog van Carel, maar als een nieu­we ver­haal­lijn, want dat mag ook:
Weer­zien 2 door Robert Kei­zer

En ook op 15 decem­ber weer een nieu­we bij­dra­ge. Ook nu weer geen ver­volg op de eer­der geplaatste blogs, maar opnieuw een ver­haal­lijn. De der­de:
Weer­zien II door Jol­ka

Na enke­le ver­volg­de­len op de drie ver­haal­lij­nen tot nu, ver­schijnt er op 29 decem­ber weer een vier­de ver­haal­lijn:
Weer­zien­wek­kend door Moni­que

Meer info en een over­zicht van alle ver­haal­lij­nen is terug te vinden onder het menu Weer­zien.

~~~

19 Replies to “Weerzien — 1”

    • Thanks Carel! Met­een een nieuw per­so­na­ge geïn­tro­du­ceerd en wat extra span­ning inge­bouwd. Eens zien hoe het nu ver­der gaat.

      En, voor de dui­de­lijk­heid naar ieder­een die dit leest, je kunt een ver­volg op Carel’s ver­haal schrij­ven, maar je mag ook een alter­na­tief ver­volg op mijn ver­haal schrij­ven als je een ande­re wen­ding in gedach­ten had. Alles mag, alles kan 🙂

    • Gaaf! Ik ga het zo opzoe­ken en ver­wer­ken in het totaal­over­zicht. Hart­stik­ke bedankt voor het mee­doen. RT op twit­ter volgt ook nog 🙂

  1. De eer­ste die ermee begon, en de eni­ge waar ik nog niets bij schreef… foei toch!
    Leuk idee om een stuk­je te schrij­ven en dan ande­ren er laten aan ver­der schrij­ven al hoop ik wel dat er uit­ein­de­lijk iemand het ver­haal hele­maal afmaakt, kwes­tie van niet op mijn hon­ger te blij­ven zit­ten 🙂

    • Leuk! As we speak is er een vier­de ver­haal­lijn ver­sche­nen. Mis­schien is een deel­tje schrij­ven ook voor jou weg­ge­legd? 😉

Comments are closed.