Making the Difference — 4

Deze blog­post is deel 4 van 17 in de serie Mak­ing the Dif­fer­ence

De belan­grijk­ste aan­bevelin­gen m.b.t. principe 10 — I re-ener­gize week­ly (zie onder­aan het blog voor alle 10 principes) zijn om te starten met een dagelijkse work­out van max­i­maal 5 minuten en 3x per week 20 minuten te best­e­den aan een sport naar keuze. Bij elka­ar hebben we het hier dus over 95 minuten per week om wat aan lichaam en con­di­tie te doen. Natu­urlijk wer­den er veel meer aan­bevelin­gen gedaan, maar voor mijn 100 dagen actieplan heb ik deze twee opgenomen om aan te werken. Samen met het fre­quenter water drinken en meer aan­dacht voor mijn voed­ingspa­troon welke onder het­zelfde principe vallen. Daarover een andere keer meer, van­daag wil ik het hebben over mijn vorderin­gen op ‘sport­ge­bied’.

Viel ik ‘vroeger’ nog in de cat­e­gorie van redelijk ent­hou­si­aste sportievel­ing, zo na m’n drieën­der­tig­ste werd dat gaan­deweg min­der. Het lev­en bood op een of andere manier geen ruimte meer voor sport, in welke vorm dan ook. Hoo­gu­it werd een enkele keer per jaar de fiets uit de schu­ur gehaald of de sportschoe­nen onder gedaan om eens oud­er­wets het lichaam af te beulen. Het luie zweet er uit werken. Bij zo’n inci­den­tele poging (vaak veel te fanatiek ingezet en daar­door gevol­gd door heftige kramp en lang­durige spier­pi­jn) bleef het dan, tot­dat het een jaar lat­er weer begon te kriebe­len.
Al die jaren dacht ik dat de basis­con­di­tie, opge­bouwd tij­dens die pre-33er jaren ruim vol­doende en nog steeds aan­wezig was om mij gezond en wel tot mijn pen­sioen verder te lood­sen. De schrik was dan ook groot toen een vri­jwillige gezond­hei­d­stest het tegen­deel aan­toonde. Alles was OK, behalve de con­di­tie. Ik moest aan de bak.

Toch liet dat nog een jaar op zich wacht­en. Zoals zo vaak bij mij drong de urgen­tie niet meteen tot me door. Even­t­jes was er de schok dat het er net iets anders voor stond dan ik zelf dacht, om daar­na weg te ebben en over te gaan tot de orde van de dag. Aller­lei excus­es wer­den er gevon­den om maar niet de waarheid onder ogen te zien en een begin te mak­en om verdere teloor­gang tegen te gaan. Wat de aan­lei­d­ing een jaar lat­er was om me alsnog in te schri­jven bij een sportschool weet ik niet meer, maar het was een ver­standi­ge besliss­ing.
Ik had het er meteen naar mijn zin, kreeg goede begelei­d­ing zodat ik niet in de valkuil van een te fanatiek begin zou stap­pen, en maak­te daar­door langzame maar lang­durige stap­pen naar een betere con­di­tie. Tot­dat er eind 2010 opnieuw de klad in kwam. Toegenomen werk­druk, wat zak­en­reis­jes tussendoor naar het buiten­land en bin­nen de kort­ste keren was het ritme ver­sto­ord en het abon­nement niet meer ver­lengd.

Het lag dus voor de hand om in het kad­er van mijn 100 dagen actieplan te kiezen voor dagelijkse work­outs en driemaal per week aan een sport naar keuze te gaan doen. In de eerste dagen deed ik wat halfhar­tige pogin­gen om iets wat leek op een work­out uit te voeren. Als ik een­maal weer naar de sportschool ging, dan kwam dat vanzelf, zo dacht ik laf­jes. En die aan­meld­ing bij de sportschool liet natu­urlijk weer even­t­jes op zich wacht­en van­wege andere pri­or­iteit­en. Kor­tom, de urgen­tie was er (alweer) niet, ondanks het ent­hou­si­aste gevoel na de work­shop. Het leek alsof alles zich vol­gens vertrouwde patro­nen zou voltrekken.

Toen viel ik van de trap.
Toen deed ik een hele week weinig tot hele­maal niets aan de work­outs en aan­meld­ing voor sportschool. En voelde me er niet langer schuldig bij, want ik had een geldig excu­us en nog meer spier­pi­jn en blauwe plekken.
Toen sloeg de pijn in mijn rechter­arm een week lat­er mid­den in de nacht van zater­dag op zondag genade­loos toe om niet meer te verd­wi­j­nen.
Toen ging ik naar de huis­arts, die me toen doorver­wees naar de fysio, die me een week lat­er kon ont­van­gen.

En al die tijd deed ik nog steeds niets aan work­outs, laat staan sport. Maar onder­tussen had ik er wel een heel slecht gevoel bij gekre­gen. Een kna­gend besef dat de trap­tu­imel­ing miss­chien dan wel de huidi­ge klacht veroorza­akt had, maar dat er van te voren al ruim vol­doende aan­wi­jzin­gen waren dat mijn lichamelijke gesteld­heid niet echt meer ‘je van het’ was. Toch te lang gewacht met actie onderne­men?

Inmid­dels zijn de eerste twee bezoek­jes aan de fysio achter de rug.
Diag­nose: door de val, die ik heb opgevan­gen met mijn rechter­arm, zijn de wervels in mijn nek iet­sjes in elka­ar geschoven. Daar­door klem­men ze zenuwen van mijn rechter­arm af. Wat het tin­te­lende gevoel en de pijn­scheuten verk­laard.
Reme­die: dagelijkse oefenin­gen om de nek­w­ervels langzaa­maan loss­er te kri­j­gen. En wan­neer dat het gewen­ste effect heeft verder werken aan mijn houd­ing om te voorkomen dat de klacht­en terugkomen. Want er is (terecht) gecon­sta­teerd dat ik een te bolle boven­rug heb (stam­mend uit mijn jeugd, zie ziek­te van Scheuer­mann), waar­door mijn nek­w­ervels alti­jd een risico­ge­bied zullen bli­jven. Daar­voor dient mijn onder­rug wat sterk­er te wor­den omdat ik anders te snel ver­moeid zal rak­en en daar­door weer te snel zal ‘inza­kken’ en de juiste houd­ing ver­lies. Dus bin­nenko­rt zal ik me alsnog bij de sportschool dienen te ver­voe­gen.

Con­clusie, het gaat voor­spoedig met het uitvo­eren van mijn actieplan­nen ron­dom dagelijkse work­outs en driemaal per week een sport naar keuze. Elk ongeluk heeft z’n geluk, zullen we maar zeggen.

~ ~ ~

Naar aan­lei­d­ing van de tweedaagse work­shop ‘Mak­ing the Dif­fer­ence’, waar­bij we afs­loten met een 100 dagen actieplan om te zien in hoev­erre we in staat zijn veran­derin­gen door te voeren, geef ik hier weke­lijks reken­schap af van mijn vorderin­gen.  

Hier nog eens de 10 principes die ik eerder heb toegelicht. Het is een set van ver­schil­lende lei­draden die los van elka­ar, maar zek­er in samen­hang met elka­ar een krachtig mid­del kun­nen zijn om richt­ing te geven aan je lev­en:

  1. I am respon­si­ble / I choose
  2. I clar­i­fy my val­ues / My foun­da­tion
  3. I have a vision / The prin­ci­ple of lead­er­ship
  4. I live my mis­sion / The prin­ci­ple of exe­cu­tion
  5. I strive for life bal­ance / Putting more liv­ing in our life
  6. I give and take / The fair­ness-prin­ci­ple in nego­ti­a­tion, sell­ing and in life
  7. I focus on empa­thy / Under­stand­ing is the key
  8. I believe in involve­ment and diver­si­ty / A small com­mit­ted group of peo­ple can change the world
  9. I make rela­tion­ship deposits / It’s the small things
  10. I re-ener­gize week­ly / You can’t man­age time, but you can man­age your ener­gy
    [copy­right: Mark McGre­gor — Being on a mis­sion]

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« Mak­ing the Dif­fer­ence – 3Mak­ing the Dif­fer­ence — 5 »

4 Comments

Wow, je maakt er wel werk van. In ieder geval met de uitwerk­ing ervan in je blog 😉 (tja, ik ben iemand die gauw is gein­timideerd door schema’s en wiskundig en/of anatomisch ogende afbeeldin­gen) SUCCES!!

Ik wel. Ben niet zo van het kla­gen, zeuren of lang­durig kwaad om iets zijn. Het helpt nie­mand en ik heb ook niet de ervar­ing dat het oplucht of bij­draagt tot iets con­struc­tiefs.

Geef een reactie