Naaldhakken

De vrouw die de naal­den han­teer­de droeg san­da­len. Dat was me niet eer­der opge­val­len. Maar nu ik op mijn buik op de behan­del­ta­fel lag had ik door de uit­spa­ring voor mijn gezicht vrij uit­zicht op haar voe­ten.
“Bent u er klaar voor?” vroeg zij, ter­wijl haar tenen licht­jes omhoog wip­ten.
Ik dacht aan de fol­der die ik vori­ge week had mee­ge­kre­gen om thuis op mijn gemak te bestu­de­ren. Deze bedenk­tijd was stan­daard om over­moe­di­ge beslis­sin­gen te voor­ko­men. In de fol­der ston­den enke­le gede­tail­leer­de illu­stra­ties die ik meer­ma­len aan­dach­tig had beke­ken. Het sprak me erg aan.
“Ja, hoor” zei ik.
Heel even meen­de ik plots naald­hak­ken te zien voor­dat de eer­ste ver­kram­ping door mijn rech­ter­arm schoot.
“Gaat het?” vroeg de fysi­o­the­ra­peu­te.

Ook geplaatst op 120w.nl

~ ~ ~

Van­daag heeft mijn (man­ne­lij­ke) fysi­o­the­ra­peut vol­gens het dry need­ling prin­ci­pe gepoogd door het prik­ken in enke­le spier­ver­har­din­gen (trig­ger­points) de pijn in mijn rech­ter­arm te ver­lich­ten. Zon­der resul­taat. Het lijkt als­of mijn in elkaar gescho­ven nek­wer­vels voor­als­nog de eni­ge bron zijn die de wei­ger­arm (afge­knel­de zenu­wen) ver­oor­za­ken. Mis­schien dat er later nog eens naar geke­ken kan wor­den wan­neer er meer voor­uit­gang geboekt is.

~ ~ ~

4 Replies to “Naaldhakken”

  1. Hak­ken met naal­den. Maar dan anders. Of toch niet?

    1. Het was anders, want het was een man die me onder naal­den nam. Wel op san­da­len. Met plat­te hak­ken.

  2. walnootmetsambal 12 december 2011 at 22:27

    San­da­len en naal­den? Wat een afknap­per. Mijn ver­ge­lijk­ba­re p.o.v. van een aan­tal maan­den gele­den, een paar ver­zorg­de Bali­ne­se voetjes en hete ste­nen op m‘n rug.

    1. Yep. San­da­len en naal­den. En een vent. Geen vrouw. En ’t hielp ook nog nie geen­eens 😉
      Dan ga ik de vol­gen­de keer ook maar voor die Bali­ne­se ver­wen­ning.

Comments are closed.