Iedere dag bloglezen

Al enkele jaren is het voor mij een gewoonte om, dan wel niet dagelijks doch zek­er elke week op het inter­net een rijt­je favori­ete blog­gers af te gaan alsook dan wat verder te sur­fen naar aan­lei­d­ing van de hyper­links die in hun blogs zijn ver­w­erkt. Niet alleen is dit een uiterst ontspan­nende bezigheid (althans zo ervaar ik dat), het is in veel gevallen ook erg leerza­am. Het bli­jft alti­jd een ver­rass­ing waarover geblogd en waar­naar ver­wezen wordt. Ik vind het ook heel plezierig om op deze manier nieuwe ontwik­kelin­gen of per­soon­lijke ont­boezemin­gen tot me te nemen buiten alleen maar de krant te lezen, het nieuws te kijken of de nieuws­sites te bezoeken. Je hebt het gevoel dat je de blog­gers door de tijd heen leert ken­nen en zij jou ook, waar­door het lijkt of ze spe­ci­aal voor jou het nieuws duiden of iets uit hun per­soon­lijk lev­en pri­js­geven.

Van­daar dat ik het ook meer en meer vanzelf­sprek­end ging vin­den om een reac­tie achter te lat­en bij de blogs die ik las. Soms gewoon maar om aan te geven dat ik het een goed blog vond. Als een blijk van waarder­ing voor het feit dat iemand er tijd, denkw­erk en energie in steekt om een blog het lev­enslicht te lat­en zien. Een andere keer kon het een antwo­ord zijn op een vraag die gesteld werd. Of een aan­vulling op het betoog. Een tegen­re­ac­tie wan­neer ik het er niet mee eens was.
Kor­tom, verder com­mu­niceren onder het blog, wat tenslotte ook een vorm van com­mu­ni­catie is.

Wat me gaan­deweg wel ging opvallen (en het kan zijn dat mijn ervar­ing gek­leurd is door de selec­tie van de blogs die ik bezoek en geheel niet rep­re­sen­tatief is) was dat het aan­tal reac­ties onder blogs min­der en min­der werd. Ter­wi­jl (indi­en dat te zien was) het aan­tal bezoek­ers soms huizen­hoog was, werd er slechts mond­jes­maat gereageerd. Ik vond dat vreemd en begon me er zelfs wat aan te erg­eren. En dat is opval­lend, want iets wat ik hoogst zelden doe. Het bracht me er zelfs toe om er een tweet aan te wij­den:

Ik ver­heug me er nu al op de actieve blog­gers in mijn leesli­jst dit week­end weer te mogen lezen. #dat­zouden­meer­mensen­moe­ten­doen

— Peter Pel­lenaars (@petepel) Decem­ber 3, 2011

En een week­je lat­er nog­maals. Dan kun je wel nagaan hoe hoog het me zat…

Elka­n­ders blog lezen, er reac­ties bij plaat­sen, en het blog ook nog eens pro­moten. Dat zouden vele blog­gers vak­er kun­nen doen… — Peter Pel­lenaars (@petepel) Decem­ber 10, 2011

Deze laat­ste tweet werd opgepikt door @robertkeizer en via hem kwam dit onder­w­erp bij @elja1op1 terecht. Het lei­d­de er toe dat tij­dens de eerstvol­gende #blog­praat (de twit­ter­chat over bloggen) van maandag 19 decem­ber 2011 we met ver­schil­lende blog­gers hierover van gedacht­en kon­den wis­se­len.

Dit waren de vra­gen die tij­dens het uurt­je chat­ten de revue passeer­den:

  1. Waarom rea­geren blog­gers niet of nauwelijks (meer) op elka­ars blog?
  2. Vroeger’ moest je het als blog­ger vooral van andere blog­gers hebben, het was een klein wereld­je. Hoe zit dat nu?
  3. Wat voor soort reac­ties horen er onder blogs, en wat zie je als spam?
  4. Moet je zelf ook rea­geren op reac­ties onder je blog? (en waarom wel/niet)
  5. Lezen blog­gers elka­ars blogs? Hoeveel blogs kun je eigen­lijk actief vol­gen?
  6. Kun je je ‘reach’ uit­brei­den met behulp van je mede­blog­gers? Zo ja, hoe?

Heel in het kort kwam het er op neer dat we tegen­wo­ordig vee­lal vol­staan met het gebruiken van de ver­schei­dene shar­ing-but­tons (zoals de Face­book-Like en de Google+ knop) om aan te geven dat we een blog gelezen hebben. Mits we de tijd hebben om te lezen. Mocht­en we nog willen rea­geren, dan doen we dat eerder op de sociale media sites zelf, dan onder het blog. Waar­door de reac­ties op een blog ver­snip­perd rak­en over het inter­net. Goede of slechte ontwik­kel­ing? Daarover werd niet echt een uit­spraak gedaan.

Het volledi­ge ver­slag van de #blog­praat twit­ter­chat is hier te lezen.

En het onbevredi­gende gevoel bleef.

Schi­jn­baar ook bij @robertkeizer gezien zijn blog dat hij van­daag via www.contentgirls.nl de wereld in stu­urde. Hij zit nog steeds met dezelfde vra­gen die ook bij mij spe­len:

  • Wat is voor jou een reden om te rea­geren op een blog?
  • Vind je het pret­tiger om mid­dels een tweet, een like of een +1 je waarder­ing voor een blog te lat­en merken, in plaats van dit onder de betr­e­f­fende blog te doen?
  • Hoe vaak reageer je door de bank genomen op een blog, het­z­ij door een reac­tie, het­z­ij mid­dels de diverse social­me­di­aplat­for­men?

Inmid­dels begint zich al een serieuze stroom van reac­ties onder zijn blog te vor­men. Het geeft weer wat meer aan­vul­lende infor­matie. Ga vooral even kijken.
Natu­urlijk heb ik ook mijn beschei­den steen­t­je bijge­dra­gen.

Een leuke spin-off die zich heeft ontwikkeld vanu­it de afgelopen #blog­praat twit­ter­chat is het idee van @elja1op1 om weer wat vak­er te gaan bloggen. Niet zomaar wat vak­er, maar iedere dag! Hier­voor heeft ze het idee om op haar eigen site het label ‘Mar­ketingad­vies’ te ver­wi­jderen om zo elke beperk­ing in onder­w­erp­keuze weg te halen. Ook heeft ze alvast het domein www.iederedagbloggen.nl gekocht om daar een lijst aan te leggen van de iedere-dag-blog­gers die haar gaan vol­gen in dit voorne­men voor 2012.

Ik heb mezelf al opgegeven, en dit blog vormt de aftrap voor mijn Iedere-Dag-Bloggen poging omdat ik geen zin heb om te wacht­en tot 2012. Wat ik wel hoop is dat alle blog­gers die mee­doen het ook op kun­nen bren­gen om niet alleen dagelijks te bloggen, maar ook om iedere dag (of op zijn minst regel­matig) een aan­tal mede­blog­gers te bezoeken, hun blog te lezen en een reac­tie achter te lat­en.
Dan zou het ini­ti­atief pas echt goed aansluiten bij mijn kleine erg­er­nis die in de blog­praat bespro­ken werd.

~ ~ ~

  • Dank voor de diverse ver­noemin­gen! Ik ga nog eens nadenken over het dagelijkse bloggen, al moet ik erbij zeggen dat ik dat in feite al aan het doen ben de laat­ste tijd. Mijn ‘nadeel’ is alleen dat ik op ver­schil­lende sites mijn bij­dra­gen doe, en maar een gedeelte direct en ‘exclusief’ op Knet­ter.

    Lezen moet in ieder geval sowieso te doen zijn. Kwest­ie van wat slim­mer mijn feeds organ­is­eren.

    • Graag gedaan, en er zit natu­urlijk alti­jd een stuk­je eigen­be­lang bij aan dat linken naar elka­n­ders blog.
      Ik heb al ver­schei­dene halfhar­tige pogin­gen gedaan om dagelijks te bloggen, maar zie er nu wat meer heil in omdat we het met een groep­je gelijkgezin­den gaan doen. Je kunt op je eigen Knet­ter-site toch ook een soort teas­er (bv de eerste vijf regels opne­men, en dan door­linken naar de site waar je com­plete blog staat) plaat­sen. Dat zou ik niet zien als valsspe­len. Dagelijks bloggen is dagelijks bloggen.

  • vind het sto­er dat je elke dag gaat bloggen!
    ik ga de uitdag­ing niet aan!
    wel ga ik proberen meer te bloggen,
    maar mijn werk,prve, mijn zwemmmen.en bestu­urs­func­ties in verenigin­gen zijn er ook!
    vond het wel een zeer intres­sante blog­praat!

    • Eerlijk gezegd weet ik ook niet wat ik over mezelf afroep. Mijn lev­en­t­je ziet er wat min­der druk uit dan dat van jou, maar ik maak wel lange dagen en heb vaak buiten­landse collega’s op bezoek die regel­matig mee uit eten genomen moeten wor­den. Af en toe een zak­en­reis­je en veel laat op de avond calls met de VS. En dan wil ik ook nog veel boeken lezen, muziek luis­teren, blogs lezen, gitaar spe­len. Oh ja, ik heb ook nog een vrouw in huis. En kleinkinderen. En, en, en.
      Maar aan de andere kant geeft dat ook weer veel blog­ma­te­ri­aal 😉

  • Ik kan me best wel in je ver­haal vin­den en lees zelf ook veel, reac­ties soms op twit­ter… min­der onder blogver­halen omdat ik lang zoi­ets had van wie ben ik om com­men­taar te geven onder iemands ver­haal. Al heeft die terughoudend­heid wellicht ook te mak­en met de nare ervarin­gen die ik gehad heb toen ik een tijd­je mijn gedicht­en pub­liceerde op een gedicht­en­site.
    Groet­jes en tot lees…

    • Ik vind het juist leuk wan­neer lez­ers een reac­tie achter lat­en. Daar hoeft hele­maal niet heftig over te zijn nagedacht. Ik ben echt oprecht blij met een reac­tie waaruit blijkt dat het iemand het leuk gevon­den heeft. Ik zie dat toch net van iets meer betrokken­heid getu­igen dan een sim­pele druk op de ‘Like’ knop, maar dat kan ook zijn omdat ik dat hele Face­book niet like 😉
      Ik hoop je in ieder geval vaak hier te zien en te lezen.

  • Respect voor iedereen die dagelijks wil gaan bloggen, en dat ook op een manier doet zodat de kwaliteit er niet onder lijdt. Als ik elke dag zou gaan bloggen, zou het maar een melig geheel wor­den, schri­jven om te ‘moeten’ schri­jven. Ik ken mezelf. Dan kri­jg ik lat­er spi­jt en wil ik alles wel gaan wis­sen. :p Dat ga ik dus niet doen. Boven­di­en wil ik het spon­taan houden. Schri­jven wan­neer iets zich aan­di­ent. Werkt voor mij het beste. Maar ik ga wel de iederedag­blog­gers (en andere!!) in de gat­en houden, lijkt me leuk. Benieuwd hoe dat pro­ces gaat, zal dat idd steeds makke­lijk­er wor­den? En ik zal ook eens wat vak­er proberen te rea­geren, in mijn geval is het soms inder­daad, net als Anna hier­boven noemt, een vorm van terughoudend­heid, het idee hebben niets inter­es­sants als reac­tie in te kun­nen bren­gen en er dus beter het zwi­j­gen toe te doen. Dan kan een ‘like’ of een ‘retweet’ soms ‘makke­lijk­er’ zijn. Zek­er als je na een reac­tie ook nooit meer iets ‘terughoort’, dan is het een beet­je roepen in de woesti­jn. 😉 Des­on­danks, ik geef toe, zelf vind ik het ook het leukst een reac­tie te vin­den bij mijn blog zelf. Zo houd je alles een beet­je bij elka­ar. Mooi voor het overzicht. 🙂
    Wat ik trouwens leuk vind aan jouw site Peter, dat je zo’n overzicht­je hebt van blog­gers en hun meest recente posts. Regel­matig ga ik (o.a.) eerst naar jouw site om te kijken wat er nieuw is, haha!

    Any­way, dit is een lange reac­tie gewor­den. POWERRRRRRRR aan de blog­gers en de inter­ac­tie in 2012! Gegroet! 🙂

    • Haha, heer­lijk wat een reac­tie! Pow­er aan de bloglez­ers!!
      Ik hoop dat diezelfde bloglez­ers ook kri­tisch genoeg dur­ven zijn om hier aan te geven wan­neer de kwaliteit van mijn blogs (mocht die er al zijn) nog verder naar bene­den gaat van­wege het dagelijks moeten posten. Zelf ben ik heel benieuwd wat die dagelijkse druk op de pub­lish-knop met mijn schri­jven doet. Eerlijk gezegd schri­jf ik al elke dag, maar vaak maak ik het niet af. Miss­chien dat er wat meer uit de vingers komt nu ik elke dag een blog wil posten. Maar miss­chien werkt het zo wel niet bij mij, en dan moet ik ook de stap nemen om er niet mee verder te gaan. Het moet wel leuk bli­jven.
      Grap­pig dat je af en toe hier bij de Blogroll begint met lezen. Zo begin ik ook. Een RSS feed gebruik ik niet.

  • Nu kan ik zo te zien niet reply’en op de reply van Peter. Dus dan maar zo.
    Tot nu toe zette ik een elders geplaat­ste blog na een aan­tal dagen op Knet­ter, met de ‘juiste’ datum. Maar die teas­er is eigen­lijk wel slim­mer.
    En dan kan ik lat­er alsnog de hele blog erin kwakken.

    En wat het dagelijks bloggen betre­ft. Ik heb op G+ bij­na elke dag wel een post die ook zon­der al te veel gedoe als blog dienst kan doen. Dus eigen­lijk moet dat best lukken. Mijn blog op Knet­ter van van­daag was eigen­lijk ook een uit de hand gelopen G+ post, die ik na veel te vroeg wakker wor­den in elka­ar aan het knut­se­len was.

    • Met die teas­er laat je op je eigen site zien dat je druk doende bent met schri­jven en hoeven je vaste bezoek­ers niet te zoeken, maar ze kun­nen gewoon door klikken naar de plek waar je blog staat. En lat­er kun je inder­daad het gehele blog plaat­sen. Voor lat­er 😉

  • Nog even ter reac­tie op jouw reac­tie op míjn reac­tie op jouw blog… 😉
    Er mag gelachen wor­den: Ik weet niet eens wat een RSS-feed is (hoewel ik vaak genoeg zulke ter­men voor­bij zie komen, jawel). Ik snap echt niets van dat soort tech­nisch com­put­er­geneuzel. Ik kan alleen maar typen en lezen. And that’s exact­ly what I’ll do 😉
    PS. Niet zo beschei­den, kwaliteit is er in jouw blogs wel degelijk, daarom ben ik ook niet bang voor jouw dagelijkse post. Haha, good luck!
    En nog een beet­je POWER toe! Omdat het zo lekker TIKT.

  • Mooi.
    Ik dacht: ik ga ook mee doen. Maar ik ga juits 2012 met min­der ver­plichtin­gen in. Dus ik ga niet iedere dag bloggen. We gewoon lekker veel. En soms dus ook gewoon hele­maal niet. Mijn zomer­vakanties houd ik bijvoor­beeld alti­jd geheel analoog,

    Je hebt me wel aan het lezen en rea­geren gezet Peter, waar­voor dank.

    En alle blog­gers: heel veel plezi­er, lez­ers en reac­ties gewenst.

    • Wan­neer je het ervaart als een ver­plicht­ing dan is het beter er niet aan te begin­nen. Zek­er in com­bi­natie met jouw voorne­mens het komende jaar.
      Zelf hoop ik dat het niet teveel de spon­tan­iteit van mijn schri­jven ver­pest, want dan heeft het niet het effect wat ik wil bereiken. Ik hoop juist dat het me helpt om wat eerder een stuk tekst de wereld in te sturen. En wat ver­schil­lende sti­jlen uit te proberen. We zien wel waar het schip strandt.
      Bedankt voor de aan­moedig­ing, we gaan ons best doen om reageer­waardi­ge blogs te schri­jven 😉

  • Ik zie het lief­st reac­ties omder mijn blog om het overzicht te behouden. Maar, iedere reac­tie is natu­urlijk goed. In ieder geval stim­uleert het, te weten dat ik gelezen word en dat weet ik min of meer ook via de sites­ta­tistieken. Maar goed, ik lees veel maar reageer ook niet alti­jd. Het eten moet op tijd op tafel, en ver­slag moet nog geschreven wor­den, wat dan ook.

    • Ik ben ook blij met iedere reac­tie, en het lief­st onder het blog zelf. De site sta­tistieken geven wel een beeld, maar ik zie veel bezoek­ers die via bv Google op mijn site komen en weet dan niet of ze dan zijn gaan lezen of dat ze zien dat ze ver­keerd zit­ten.
      Over­al waar ik lees probeer ik te rea­geren. Als ik geen tijd heb om te rea­geren, heb ik ook geen tijd om te lezen 😉

  • Ook ik ben erbij Peter de komende 366 en-nog-wat-dagen #iederedag­bloggen
    En, zoals ik veel vak­er doe, zal ik ook onder jouw blogs die ik lees (heb jouw blog pas net ont­dekt) regel­matig ‘iets’ achter lat­en 😉

    • Miss­chien, als het goed bevalt en we houden het een jaar vol, weten we wel niet meer beter, en gaan we gewoon door. Net als @hjwdewit 🙂
      Wees alti­jd welkom op mijn blog, en ik heb die van jou ook opgenomen in mijn blogroll hieron­der zodat ik zie wan­neer er een update staat (als het goed is iedere dag…)

  • Inder­daad, niets pret­tiger dan een reac­tie onder je blog. Zelfs een negatieve reac­tie is welkom. Ik moet heel eerlijk toegeven dat ik dik­wi­jls niet reageer. Gewoon omdat ik even geen puf heb of op dat moment even niks vind. Toch merk ik zelf de posi­tieve werk­ing van reac­ties op je blog. Het stim­uleert, motiveert en activeert. Mooie actie dus. Iets om mee door te gaan!

  • ik blog al elke dag, soms vak­er en soms sla ik een dag­je over. (ik kan niet anders meer. ik zou het ontzettend mis­sen als ik niet meer kon bloggen…)

    rea­geren is iets wat al eerder door esther donkers en anderen aange­haald werd om een week bij elka­ar te rea­geren. en toch vin­dt men het blijk­baar teveel tijd kosten ofzo, om te rea­geren; moeite te doen iets van een eigen mening achter te lat­en.

    ik probeer het gesprek op gang te bren­gen als iemand bij mij reageert. ik vind het pret­tig om te rea­geren. en ja, meestal reageert men via twit­ter. ik snap ook niet waarom. …

    • Ik zie je blogs elke dag voor­bij komen en ik voel dat ze heel vaak met dezelfde beziel­ing zijn gemaakt. Dat is mooi om te zien. En inspir­erend.
      Rea­geren is het laat­ste stuk­je van lezen. Heb je tijd om te lezen, heb je ook tijd om te rea­geren (of het blog nodigt daar hele­maal niet toe uit). Heb je geen tijd om te rea­geren, dan had je miss­chien ook niet moeten lezen…
      Ik heb er nu bewust voor gekozen om wat sociale media plat­for­men zoals FB en G+ op te zeggen en me volledig te con­cen­tr­eren op mijn eigen blogsite. Zoals eerder al gezegd, het is mijn huis waar men op bezoek kan komen. En ik kom graag op bezoek bij iemand anders in huis en laat daar dan een reac­tie achter.
      Twit­ter gebruik ik buiten mijn blogsite als enig ander com­mu­ni­catiekanaal.

  • Ik kri­jg reac­ties via Twit­ter op een recen­telijk blog. Heel aardig natu­urlijk, maar ik denk alti­jd: waarom deed je dat niet op mijn blog? Ver­baz­ing­wekkend genoeg zijn het vaak blog­gers die dit doen, alsof ze niet weten hoe nut­tig en motiv­erend een reac­tie onder je entry is. Heel vreemd! Ik probeer alti­jd een nut­tig com­ment achter te lat­en (al moet ik toegeven dat het af en toe niet lukt).

  • Ik zag het bij blog­praat, en in jouw blog eigen­lijk ook. Zoveel mensen, zoveel menin­gen. Zelf heb ik een paar drem­pels bij het rea­geren op een blog. Ik begin zelf net een beet­je met het op inter­net zetten van mijn ver­haalt­jes. Soms denk ik bij een blog: Dit is gewoon zo goed, wat heb ik hier nog aan toe te voe­gen? Daar­naast zijn er gedacht­en als: ik wil me vrij voe­len, niet rea­geren om te rea­geren, over ieder mooi boek of artikel schri­jf ik ook geen review of reac­tie. Anderz­i­jds waardeer ik het zelf ook heel erg als mensen lat­en weten dat ze mijn stuk­je gelezen hebben en daar iets van vin­den. Of wil ik het gevoel, wat ik kri­jg van een mooi geschreven blog, delen met de schri­jver, en anderen. Kor­tom, ook ik ben er nog niet hele­maal uit. Miss­chien bli­jft dat ook zo, afhanke­lijk van mijn stem­ming op het moment dat ik het lees.…

  • Uit­er­aard herken­baar. Toen ik net in de blog­w­ereld stapte, reageerde ik niet onder blogs van anderen; wat had ik nou te melden… Maar bij mijn eigen blogs had ik al snel door dat reac­ties gewoon leuk zijn, ook al zijn ze niet direct bij­zon­der, dus toen heb ik ook bedacht dat ik onder de blogs die ik lees eigen­lijk alti­jd iets wil schri­jven. En jouw blogs lees ik alti­jd graag; leuk geschreven en ook vaak voor mij leerzame onder­w­er­pen! Waar ik zelf geregeld tegen aan­loop is dat ik achter de lap­top ga zit­ten om te schri­jven, dan eerst blogs van anderen ga lezen en ver­vol­gens zelf niet meer aan schri­jven toekom. Daar moet ik een andere ver­houd­ing in zien te vin­den…

    • Haha, herken­baar die eerste ervarin­gen met het verken­nen van het blog­w­ereld­je.
      Met die laat­ste opmerk­ing raak je wel een gevoelig punt. Het bli­jft een kwest­ie van tijd verde­len tussen lezen en schri­jven.

  • Mooi. Die uit­ge­brei­de tek­sten van jou. Vind ik wel moeil­ijk om alle­maal grondig te lezen. Ga ik wel proberen. Met enige regel­maat. En soms rea­geren.

    Ps
    Bij mij op de iPad staan de com­ments en jouw reac­tie daarop (veron­der­s­tel ik) dwars door elka­ar. Niet te lezen.

    • Neem je tijd om ze op je gemak te lezen. Ze staan hier nog wel even 😉

      Ik gebruik zelf Safari op mijn iPad en snel even gecheckt, maar heb niet het prob­leem wat jij beschri­jft. Alles staat net­jes onder elka­ar. Ik stu­ur je even­t­jes een screen­shot via twit­ter.

  • Wat ik nog wel even kwi­jt wil: Als ik de eerste keer reageer bij een voor mij nieuwe blog­ger, vind ik het onfat­soen­lijk als hij/zij niet even reageert op mijn reac­tie. Komt best vaak voor is mijn ervar­ing. Zo, dat ben ik kwi­jt, zo tussen de kalkoen en de ijs­taart op eerste ker­stdag.

  • Ik vind het zelf geweldig wan­neer er reac­ties onder mijn blog staan. Maar ik weet ook dat wan­neer mensen niet rea­geren dit niet betekent dat ze het niet waarderen of leuk vin­den.
    Vaak is ook even via twit­ter of face­book (like, +1 etc) rea­geren sneller dan ’ leave a com­ment’.
    Ik reageer met een com­ment wan­neer het mij aanspreekt of soms als de per­soon mij aanspreekt.
    Daar­naast vind ik het leuk om met een paar blog­gers een wis­sel­w­erk­ing te hebben, je weet dat ze alti­jd jouw blogs lezen en dat doe ik dan ook ander­som.

    Natu­urlijk is een uit­ge­brei­de com­ment het leukst omdat je hier wat van kunt leren en het heel per­soon­lijk is. Maar ook de +1, tweets, likes etc zijn heel belan­grijk om een grot­er netwerk te bereiken.

    • Ik ga hele­maal mee in je redener­ing. Natu­urlijk is het alti­jd fijn­er om een reac­tie in tekst te kri­j­gen, maar indi­en je vol­doende bezoek­ers, vol­doende share-kliks en ook nog wat reac­ties kri­jgt, dan is het ook al heel wat.
      Miss­chien ben ik wel niet snel tevre­den 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets