Ken je beperkingen

Vanochtend stond ik voor dag en dauw in het winkelcentrum. Niet voor de kerstboodschappen, want die waren allemaal al in huis, maar voor de kantoorboekhandel. Ik had namelijk een doosje of vier met zo’n 70 postpakketjes te versturen. Gister had ik er al netjes 70 etiketjes voor geschreven, vandaag moesten ze op de post.

Helaas was het kantoorboekhandelpersoneel iets verlaat. Toen de dauw opgetrokken was en de dag zo goed als voorbij konden we dan eindelijk naar binnen. Alsnog in de rij in de kerstdrukte. Eenmaal aan de beurt de volgende tegenvaller. Het frankeerapparaat was kapot. Wat ik me nog kon herinneren van vorig jaar. Ook van het jaar daar voor. Maar dat terzijde. Er moest dus handmatig geplakt worden. Precies vijf postzegels van 1 op elk pakket.

Vanwege de drukte werd er gevraagd of ik daar alvast zelf mee kon beginnen, zodat zij de overige klanten konden helpen. Ik kreeg een rolletje postzegels in de hand gedrukt en er werd een plekje voor me vrij gemaakt aan het eind van de toonbank. Wat nog ontbrak was een kopje koffie en stukje kerststol.

Na een tijdje had ik de slag te pakken. Het schoot goed op. In een kleine tien minuten had ik toch al tien pakketjes weggewerkt. Er begon weer een beetje hoop te gloren dat ik de kerstavond thuis zou kunnen doorbrengen.

Toen ik even een korte pauze nam om het zweet van mijn voorhoofd weg te vegen en een slok nam van de denkbeeldige koffie zag ik naast mij een schuchter meisje staan. Zij hoorde bij het personeel. Van een afstand keek ze naar het overige personeel dat druk doende was de lange stroom klant kundig te helpen. Maar niet zij. Met haar handen op de rug (in gedachten zag ik ze verstrengeld op die zo typische manier welke alleen voor de heel timide bakvisjes is weggelegd) deed ze heel erg haar best er niet te zijn.

Ik trok de stoute schoenen aan en vroeg haar of ze genegen was een handje te helpen met het plakken van de zegels. Helaas, zei ze na enig nadenken. Het was haar eerste dag, en ze moest nog ingewerkt worden. Ze zuchtte er een beetje bij.
Ik drong niet verder aan.

~ ~ ~

In de pakketjes die ik deze ochtend vroeg ging verzenden zat een bundeltje blogs. Geen blogs van mijn hand, maar van mijn Inge (@ilunenburg). Zij blogt namelijk ook. Puur zakelijk welteverstaan, in tegenstelling tot mijn hobbybloggebeuren. Sinds ze twee jaar geleden gestart is met haar eigen bedrijf Ingeborg Lunenburg Opleiding + Advies, verzorgt ze ook elk weekend een webblog met de laatste stand van zaken betreffende o.a. de bijstand, Wmo en AWBZ. In die blogs geeft zij haar deskundige commentaar n.a.v. nieuwe wetsvoorstellen, rechterlijke uitspraken of nieuwswaardige feiten. 

Ik ben natuurlijk sterk bevooroordeeld, maar ik heb het idee dat deze blogs langzaamaan een begrip in NL aan het worden zijn.
Nu, aan het einde van haar tweede jaar als zelfstandig onderneemster heeft zij, net als vorig jaar, alle blogs gebundeld en verstuurt ze die als geschenk naar haar relaties. Vanochtend de eerste set, volgende week de tweede. Hopelijk doet het frankeerapparaat het dan weer. 

~ ~ ~

21 gedachten over “Ken je beperkingen

    1. Ze nam het initiatief om niets te doen.
      En de kerstperiode is de periode bij uitstek om cynisch te zijn zodra je het gros van de mensen om je heen zich ineens anders ziet gedragen.

  1. Pfff… postzegeltjes plakken… dat kan toch het kleinste kind en eerste dag of niet met een klein beetje kerstspirit raak je al een heel end… toch!!!

    1. Ja maar, het waren wel 5 hele postzegels per pakket. En ze moesten allemaal rechtsboven geplakt worden. En het was haar eerste dag.
      En ze was ook wel een beetje lief en zielig, zoals ze daar door iedereen vergeten in een hoekje stond te wachten om ingewerkt te worden.

    1. Dank je! Door het #iederedagbloggen experiment hoop ik mijn schrijfstijl nog wat ‘losser’ te krijgen, zodat het me nog makkelijker afgaat om bij elke gelegenheid een goed leesbaar blog neer te zetten. Kwantiteit, maar niet ten koste van kwaliteit.

  2. Hahaha!!! Fantastisch verhaal en oh zo herkenbaar. Ik mis het postkantoor! Maar the next best thing is het postkantoortje in een boekhandel, hoor. Altijd sneller en beter dan de supermarkt.

    1. Ik vond het ‘echte’ postkantoor altijd een crime. Daar had ik het idee dat je werkelijk voor alles een aparte procedure plus bijbehorend moest kiezen. Waar ik natuurlijk pas achter kwam wanneer ik eindelijk aan de beurt was en ontdekte in de verkeerde rij mijn tijd te hebben doorgebracht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *