Ken je beperkingen

Van­och­tend stond ik voor dag en dauw in het win­kel­cen­trum. Niet voor de kerst­bood­schap­pen, want die waren alle­maal al in huis, maar voor de kan­toor­boek­han­del. Ik had name­lijk een doos­je of vier met zo’n 70 post­pak­ket­jes te ver­stu­ren. Gis­ter had ik er al net­jes 70 eti­ket­jes voor geschre­ven, van­daag moesten ze op de post.

Helaas was het kan­toor­boek­han­del­per­so­neel iets ver­laat. Toen de dauw opge­trok­ken was en de dag zo goed als voor­bij kon­den we dan ein­de­lijk naar bin­nen. Als­nog in de rij in de kerst­druk­te. Een­maal aan de beurt de vol­gen­de tegen­val­ler. Het fran­keer­ap­pa­raat was kapot. Wat ik me nog kon her­in­ne­ren van vorig jaar. Ook van het jaar daar voor. Maar dat ter­zij­de. Er moest dus hand­ma­tig geplakt wor­den. Pre­cies vijf post­ze­gels van 1 op elk pak­ket.

Van­we­ge de druk­te werd er gevraagd of ik daar alvast zelf mee kon begin­nen, zodat zij de ove­ri­ge klan­ten kon­den hel­pen. Ik kreeg een rol­le­tje post­ze­gels in de hand gedrukt en er werd een plek­je voor me vrij gemaakt aan het eind van de toon­bank. Wat nog ont­brak was een kop­je kof­fie en stuk­je kerst­stol.

Na een tijd­je had ik de slag te pak­ken. Het schoot goed op. In een klei­ne tien minu­ten had ik toch al tien pak­ket­jes weg­ge­werkt. Er begon weer een beet­je hoop te glo­ren dat ik de kerst­avond thuis zou kun­nen door­bren­gen.

Toen ik even een kor­te pau­ze nam om het zweet van mijn voor­hoofd weg te vegen en een slok nam van de denk­beel­di­ge kof­fie zag ik naast mij een schuch­ter meis­je staan. Zij hoor­de bij het per­so­neel. Van een afstand keek ze naar het ove­ri­ge per­so­neel dat druk doen­de was de lan­ge stroom klant kun­dig te hel­pen. Maar niet zij. Met haar han­den op de rug (in gedach­ten zag ik ze ver­stren­geld op die zo typi­sche manier wel­ke alleen voor de heel timi­de bak­vis­jes is weg­ge­legd) deed ze heel erg haar best er niet te zijn.

Ik trok de stou­te schoe­nen aan en vroeg haar of ze gene­gen was een hand­je te hel­pen met het plak­ken van de zegels. Helaas, zei ze na enig naden­ken. Het was haar eer­ste dag, en ze moest nog inge­werkt wor­den. Ze zucht­te er een beet­je bij.
Ik drong niet ver­der aan.

~ ~ ~

In de pak­ket­jes die ik deze och­tend vroeg ging ver­zen­den zat een bun­del­tje blogs. Geen blogs van mijn hand, maar van mijn Inge (@ilunenburg). Zij blogt name­lijk ook. Puur zake­lijk wel­te­ver­staan, in tegen­stel­ling tot mijn hob­by­blog­ge­beu­ren. Sinds ze twee jaar gele­den gestart is met haar eigen bedrijf Inge­borg Lunen­burg Oplei­ding + Advies, ver­zorgt ze ook elk week­end een web­blog met de laat­ste stand van zaken betref­fen­de o.a. de bij­stand, Wmo en AWBZ. In die blogs geeft zij haar des­kun­di­ge com­men­taar n.a.v. nieu­we wets­voor­stel­len, rech­ter­lij­ke uit­spra­ken of nieuws­waar­di­ge fei­ten. 


Ik ben natuur­lijk sterk bevoor­oor­deeld, maar ik heb het idee dat deze blogs lang­zaam­aan een begrip in NL aan het wor­den zijn.
Nu, aan het ein­de van haar twee­de jaar als zelf­stan­dig onder­neem­ster heeft zij, net als vorig jaar, alle blogs gebun­deld en ver­stuurt ze die als geschenk naar haar rela­ties. Van­och­tend de eer­ste set, vol­gen­de week de twee­de. Hope­lijk doet het fran­keer­ap­pa­raat het dan weer. 

~ ~ ~

21 Replies to “Ken je beperkingen”

  1. Zo’n eer­ste werk­dag en dan nog op 24 decem­ber valt niet mee.

    1. Dat klopt, en dan met­een zo’n moei­lij­ke klant met een one­ven aan­tal post­ze­gels per pak­ket…

  2. Haha, dit meen je niet! Echt zo gebeurd?! Pfff.…

    1. Bij­na echt zo gebeurd, op een aan­tal ‘cos­me­ti­sche ingre­pen’ na 😉

  3. Dat meis­ke komt er wel! Hoe­ven we ons geen zor­gen over te maken. Want eigen ini­ti­a­tief wordt altijd gena­de­loos afge­straft!
    Of ben ik nu te cynisch, zo vlak voor de Kerst?

    1. Ze nam het ini­ti­a­tief om niets te doen.
      En de kerst­pe­ri­o­de is de peri­o­de bij uit­stek om cynisch te zijn zodra je het gros van de men­sen om je heen zich ineens anders ziet gedra­gen.

  4. Pfff… post­ze­gel­tjes plak­ken… dat kan toch het klein­ste kind en eer­ste dag of niet met een klein beet­je kerst­spi­rit raak je al een heel end… toch!!!

    1. Ja maar, het waren wel 5 hele post­ze­gels per pak­ket. En ze moesten alle­maal rechts­bo­ven geplakt wor­den. En het was haar eer­ste dag.
      En ze was ook wel een beet­je lief en zie­lig, zoals ze daar door ieder­een ver­ge­ten in een hoek­je stond te wach­ten om inge­werkt te wor­den.

  5. Wat schrijf je heer­lijk! Er wordt mij veel dui­de­lijk, over opna­me in ver­ha­len­bun­dels en zo 🙂

    1. Dank je! Door het #iede­re­dag­blog­gen expe­ri­ment hoop ik mijn schrijf­stijl nog wat ‘los­ser’ te krij­gen, zodat het me nog mak­ke­lij­ker afgaat om bij elke gele­gen­heid een goed lees­baar blog neer te zet­ten. Kwan­ti­teit, maar niet ten kos­te van kwa­li­teit.

  6. Geluk­kig had jij alle tijd van de wereld om jouw post­ze­gel­plak­kun­sten uit­ge­breid aan haar te tonen … !
    #een­goe­de­leer­mees­te­ris­het­hal­ve­werk 😉

    1. In totaal moesten er meer dan 300 post­ze­gels geplakt wor­den, dus ze heeft vol­doen­de goed voor­beeld gezien. Nu maar hopen dat ze goed doet vol­gen.

  7. lol moest je lik­ken??
    wel stoer hoor, dat ze niet Kon hel­pen

    1. Het waren nieu­wer­wet­se post­ze­gel­stic­kers, dus er viel niets te lik­ken.
      Stoer was ze niet, wel aan­doen­lijk in haar onbe­hol­pen­heid.

  8. Haha­ha!!! Fan­tas­tisch ver­haal en oh zo her­ken­baar. Ik mis het post­kan­toor! Maar the next best thing is het post­kan­toor­tje in een boek­han­del, hoor. Altijd snel­ler en beter dan de super­markt.

    1. Ik vond het ‘ech­te’ post­kan­toor altijd een cri­me. Daar had ik het idee dat je wer­ke­lijk voor alles een apar­te pro­ce­du­re plus bij­be­ho­rend moest kie­zen. Waar ik natuur­lijk pas ach­ter kwam wan­neer ik ein­de­lijk aan de beurt was en ont­dek­te in de ver­keer­de rij mijn tijd te heb­ben door­ge­bracht.

  9. Toch twij­fel ik of die nieu­we mede­wer­ker nou zo suc­ces­vol gaat wor­den… 😉

    1. Ik heb dezelf­de twij­fels. Ze zal in ieder geval niet al te uit­ge­put naar huis zijn gegaan na afloop van haar eer­ste ‘(in)werk’dag…

  10. Prach­tig stuk­je PR!

    1. Maar of Inge d’r meer werk door gaat krij­gen betwij­fel ik 😉

Comments are closed.