Ken je beperkingen

Vanocht­end stond ik voor dag en dauw in het winkel­cen­trum. Niet voor de ker­st­bood­schap­pen, want die waren alle­maal al in huis, maar voor de kan­toor­boekhan­del. Ik had namelijk een doos­je of vier met zo’n 70 post­pakket­jes te ver­s­turen. Gis­ter had ik er al net­jes 70 etiket­jes voor geschreven, van­daag moesten ze op de post.

Helaas was het kan­toor­boekhan­delper­son­eel iets ver­laat. Toen de dauw opgetrokken was en de dag zo goed als voor­bij kon­den we dan ein­delijk naar bin­nen. Alsnog in de rij in de ker­st­druk­te. Een­maal aan de beurt de vol­gende tegen­valler. Het fran­keer­ap­pa­raat was kapot. Wat ik me nog kon herin­neren van vorig jaar. Ook van het jaar daar voor. Maar dat terz­i­jde. Er moest dus hand­matig geplakt wor­den. Pre­cies vijf postzegels van 1 op elk pakket.

Van­wege de druk­te werd er gevraagd of ik daar alvast zelf mee kon begin­nen, zodat zij de overige klanten kon­den helpen. Ik kreeg een rol­let­je postzegels in de hand gedrukt en er werd een plek­je voor me vrij gemaakt aan het eind van de toon­bank. Wat nog ont­brak was een kop­je koffie en stuk­je ker­st­stol.

Na een tijd­je had ik de slag te pakken. Het schoot goed op. In een kleine tien minuten had ik toch al tien pakket­jes weggew­erkt. Er begon weer een beet­je hoop te glo­ren dat ik de ker­stavond thuis zou kun­nen door­bren­gen.

Toen ik even een korte pauze nam om het zweet van mijn voorhoofd weg te veg­en en een slok nam van de denkbeeldige koffie zag ik naast mij een schuchter meis­je staan. Zij hoorde bij het per­son­eel. Van een afs­tand keek ze naar het overige per­son­eel dat druk doende was de lange stroom klant kundig te helpen. Maar niet zij. Met haar han­den op de rug (in gedacht­en zag ik ze ver­stren­geld op die zo typ­is­che manier welke alleen voor de heel timide bakvis­jes is weggelegd) deed ze heel erg haar best er niet te zijn.

Ik trok de stoute schoe­nen aan en vroeg haar of ze gene­gen was een hand­je te helpen met het plakken van de zegels. Helaas, zei ze na enig nadenken. Het was haar eerste dag, en ze moest nog ingew­erkt wor­den. Ze zuchtte er een beet­je bij.
Ik drong niet verder aan.

~ ~ ~

In de pakket­jes die ik deze ocht­end vroeg ging verzen­den zat een bun­delt­je blogs. Geen blogs van mijn hand, maar van mijn Inge (@ilunenburg). Zij blogt namelijk ook. Puur zake­lijk wel­tev­er­staan, in tegen­stelling tot mijn hob­by­blogge­beuren. Sinds ze twee jaar gele­den ges­tart is met haar eigen bedri­jf Inge­borg Lunen­burg Oplei­d­ing + Advies, ver­zorgt ze ook elk week­end een web­blog met de laat­ste stand van zak­en betr­e­f­fende o.a. de bij­s­tand, Wmo en AWBZ. In die blogs geeft zij haar deskundi­ge com­men­taar n.a.v. nieuwe wetsvoorstellen, rechter­lijke uit­sprak­en of nieuwswaardi­ge feit­en. 


Ik ben natu­urlijk sterk bevooro­ordeeld, maar ik heb het idee dat deze blogs langzaa­maan een begrip in NL aan het wor­den zijn.
Nu, aan het einde van haar tweede jaar als zelf­s­tandig onderneem­ster heeft zij, net als vorig jaar, alle blogs gebun­deld en ver­stu­urt ze die als geschenk naar haar relaties. Vanocht­end de eerste set, vol­gende week de tweede. Hopelijk doet het fran­keer­ap­pa­raat het dan weer. 

~ ~ ~

21 Comments

Ze nam het ini­ti­atief om niets te doen.
En de ker­st­pe­ri­ode is de peri­ode bij uit­stek om cynisch te zijn zodra je het gros van de mensen om je heen zich ineens anders ziet gedra­gen.

Pfff… postzegelt­jes plakken… dat kan toch het kle­in­ste kind en eerste dag of niet met een klein beet­je ker­st­spir­it raak je al een heel end… toch!!!

Ja maar, het waren wel 5 hele postzegels per pakket. En ze moesten alle­maal rechts­boven geplakt wor­den. En het was haar eerste dag.
En ze was ook wel een beet­je lief en zielig, zoals ze daar door iedereen ver­geten in een hoek­je stond te wacht­en om ingew­erkt te wor­den.

Dank je! Door het #iederedag­bloggen exper­i­ment hoop ik mijn schri­jf­sti­jl nog wat ‘loss­er’ te kri­j­gen, zodat het me nog makke­lijk­er afgaat om bij elke gele­gen­heid een goed lees­baar blog neer te zetten. Kwan­titeit, maar niet ten koste van kwaliteit.

Haha­ha!!! Fan­tastisch ver­haal en oh zo herken­baar. Ik mis het postkan­toor! Maar the next best thing is het postkan­toort­je in een boekhan­del, hoor. Alti­jd sneller en beter dan de super­markt.

Ik vond het ‘echte’ postkan­toor alti­jd een crime. Daar had ik het idee dat je werke­lijk voor alles een aparte pro­ce­dure plus bijbe­horend moest kiezen. Waar ik natu­urlijk pas achter kwam wan­neer ik ein­delijk aan de beurt was en ont­dek­te in de ver­keerde rij mijn tijd te hebben doorge­bracht.

Geef een reactie