Fictie

De deurbel ging. Ver­sto­ord keek ik op van mijn boek. Het was net half negen geweest. Voor de deur stond de bezorg­ster van de NRC. Ze wen­ste me fijne feestda­gen en een voor­spoedig nieuw­jaar.

Filed under: Per­soon­lijk

Ik nodig haar uit om bin­nen te komen. Aarze­lend neemt ze het aan­bod aan. In de huiskamer zeg ik haar plaats te nemen op de bank ter­wi­jl ik iets te drinken inschenk. Met twee glazen keer ik terug en bied haar er een aan. Met span­ning kijk ik toe hoe ze voorzichtig uit haar glas nipt. 

Filed under: Fic­tie

Ik gaf haar 10 euro. Er viel een lichte aarzel­ing te bespeuren voor­dat ze het geld aan­pak­te. Bij het tuin­hek­je keek ze nog een keer om. Een brede glim­lach op haar gezicht.

Ja, zo ben ik. Gul.
Maar ook een wat­je.
Had er een puis­terige puber aan de deur ges­taan dan had ik hoogst­waarschi­jn­lijk verder gezocht naar klein­geld alvorens het tien­t­je te over­handi­gen dat ik in mijn porte­mon­nee zag zit­ten. Maar niet bij dit aardi­ge meis­je. Ze bezorgt de krant bij mijn weten nu al zo’n vijf jaar. Eerst alti­jd op de fiets en sinds kort zie ik haar ook wel eens op een brom­mert­je rij­den. Daarom geef ik gul. Aan haar.

Filed under: Per­soon­lijk

En volg ik haar. Op twit­ter. Op face­book. Over­al waar ik haar kan vin­den. Op straat. In de stad. In de bioscoop. 

Filed under: Fic­tie

Toch schaam ik me daar dan weer voor. Van boven klonk de stem van mijn part­ner. “Wie was er zojuist aan de deur?” “Och, weer zo’n bezorg­er,” gaf ik haar als antwo­ord. Het bleef even stil. Dan vol­gt er nog een vraag. “Hoeveel heb je gegeven?” Ik keek in mijn lege porte­mon­nee. “Vijf euro!” roep ik naar boven en loop de keuken in.

Filed under: Per­soon­lijk

Uit het messen­blok neem ik het vleesmes dat zij onlangs van Sin­terk­laas heeft gekre­gen. 

Filed under: Fic­tie

Een­maal weer plaatsgenomen in mijn leesstoel springt de poes op mijn schoot. Spin­nend duwt ze met haar kop­je in mijn hals ter­wi­jl ik haar aai. In plaats van het boek waarin ik zojuist nog zo geboeid zat te lezen pak ik nu mijn lap­top. Ik besluit een blog­je te tikken over de kran­ten­be­zorg­ers die elk jaareinde weer hun ronde doen in de hoop wat extra zakgeld te verza­me­len met hun beste wensen voor het nieuwe jaar. Al snel heb ik het stuk­je klaar en pub­liceer het op mijn web­site onder de cat­e­gorie ‘Fic­tie’.

Filed under: Per­soon­lijk

~ ~ ~

De mensen die mij al wat langer vol­gen weten dat ik het hier op mijn site niet zo nauw neem met de werke­lijkheid. Mijn blogs zijn een mix van ‘waarge­beurde’ ervarin­gen aange­vuld met een scheut fan­tasie om te voorkomen dat (in mijn ogen althans) het ver­haal te doorsnee bli­jft. Schi­et ik uit met die scheut fan­tasie, dan pub­liceer ik het blog onder de cat­e­gorie ‘Fic­tie’. Zodat de argeloze lez­er niet denkt dat ik bijvoor­beeld onbarmhar­tig kran­ten­be­zorg­ers met Nee-stick­ers terug de bit­tere avond­k­ou in stu­ur.
Sinds van­daag weet ik beter. Daarom in dit blog een meer promi­nente plaats voor de cat­e­go­riz­er­ing van de gepub­liceerde tekst.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets