Open einde van de wereld

Met een luide klap werd de uiteen­zetting door his­tori­cus Wim Berke­laar over het einde der tij­den op Radio 1 onder­bro­ken. Een flinke tak stu­i­ter­de via de motorkap van de auto tegen de voor­ruit. In een reflex scher­mde ik met mijn rechter­arm mijn gezicht af en gaf met de link­er een ruk aan het stu­ur waar­door ik de con­t­role over mijn auto ver­loor. Voor ik het wist reed ik aan de ver­keerde kant van de weg. Slin­gerend probeerde ik de sit­u­atie te her­stellen maar raak­te met de wie­len in de berm. Toen de eerste tegen­lig­ger met groot licht mij probeerde te waarschuwen zat er niks anders op dan via de berm de eerste de beste open­ing het bos in te duiken. Op hoop van zegen den­derde ik, nog steeds in volle vaart, over wat niet meer bleek te zijn dan een smal ruiter­pad. Hot­send en knot­send door de vele kuilen met veel te hoge snel­heid luk­te het me niet het spoor te vol­gen. Voor­dat ik abrupt tot stil­stand kwam tegen een dikke boom gilde ik in com­plete doo­d­sangst om mijn moed­er.

Door de bots­ing werd ik uit mijn stoel gekat­a­pul­teerd en vloog dwars door de voor­ruit over de motorkap tussen de bomen door vele tien­tallen meter door de lucht alvorens een zachte land­ing te mak­en op de rand van een diepe afgrond waar ik de bodem niet van kon ont­waren maar wel heel erg ver ver­wi­jderd aan de overkant een auto die erg veel op de mijne leek en die ook gepar­keerd stond tegen een boom maar waar de bestu­ur­der zo zag ik nu nog bewusteloos in de gordels tegen de airbag aan hing. Maar over zo’n grote afs­tand kon ik het natu­urlijk ook mis hebben. Ik besloot terug te lopen naar mijn auto en liet het einde van de wereld achter me.

Ik durfde niet meteen mijn ogen open te doen. De auto­gordel sneed in mijn nek maar ik lag com­fort­a­bel met mijn gezicht in de airbag. Voorzichtig bewoog ik mijn tong, bang dat ik was dat ik die had afge­beten. Het voelde goed. Langza­am ging ik rech­top zit­ten. Buiten hoorde ik de stormwind flui­tend tekeer­gaan door de takken en bladeren in de hoge bomen. Ik wiebelde met mijn tenen. Ook daar bene­den voelde alles zoals het hoorde. Het leek alsof ik niets had opgelopen. Ein­delijk durfde ik mijn ogen te ope­nen.

Vóór mij een dikke rij bomen. Ik stapte uit en con­sta­teerde dat ik van het ruiter­pad was afger­aakt. In de verte, waar ik van­daan kwam, zag ik af en toe ver­keer voor­bij flit­sen. De boom waar ik tege­naan was gere­den stond nog overeind. Stond zelfs niet scheef. Maar gelukkig leek het alsof mijn auto ook niet al te veel schade had. Ik stapte weer in de auto. Bij de eerste poging sloeg de motor zon­der haperen aan. De lam­p­en ston­den nog aan. Zacht­jes gaf ik gas en begon achteruit te rij­den. De licht­stralen van de koplam­p­en schoten als laser­stralen tussen de bomen door. Het leek alsof er achter die bomen hele­maal niets was.

Een­maal weer bij de door­gaande weg aangekomen voegde ik in en ver­vol­gde mijn weg. De schrik begon gelei­delijk weg te zakken. Ik besefte dat ik veel geluk had gehad. Na een tijd­je zette ik de radio weer aan. Nog steeds was het item over Jan van Lei­den en zijn aankondig­ing van de op han­den zijnde apoc­a­lyps aan de gang. Ik zocht iets vrolijk­ers op. Om de laat­ste rest­jes adren­a­line uit mijn lijf te zin­gen.

Bij het tanksta­tion maak­te ik een tussen­stop. Toch maar even nagaan of alles onder de motorkap echt wel in orde was. Een eerste check liet niets veron­trustends zien en ik maak­te mijn han­den schoon met de tis­sues die aan de pomp hin­gen. Aan de andere kant van de pomp stond nog een auto gepar­keerd. Op de pas­sagiersstoel zat een statige vrouw met een klassiek gezicht. Ze had niet in de gat­en dat ik haar van een afs­tand­je stond te begluren. In haar han­den had ze een krant. Plot­sel­ing keek ze op. Recht in mijn ogen. Ik durfde niet meer weg te kijken en pro­duceerde een schuchter lach­je. Zij sloeg als eerste haar ogen neer. Vanaf de achter­bank haak­te een meis­je haar arm om de hals van de vrouw. Maar zij reageerde niet. Een grote ver­moei­d­heid daalde in mij neer. Ik draaide me om en liep naar het gebouwt­je om af te reke­nen. Elke pas ging moeiza­mer. Voor mijn gevoel deed ik uren over de enkele meters.

Bij het bin­nen­gaan passeerde mij een man. Waarschi­jn­lijk de man die bij de vrouw hoorde in de auto naast de mijne. Ik kon hem ter­nauw­er­nood ontwijken anders was hij tegen me opge­botst. Een tweede bots­ing kon ik niet meer ver­dra­gen. De man had niets in de gat­en of deed alsof.

Nadat ik had betaald zag ik achter de kas­sa een tv hangen waarop een spe­ciale nieuw­suit­zend­ing te zien was. Het gelu­id stond uit. Via de beelden kon ik opmak­en dat er op meerdere plaat­sen in het land aansla­gen waren gepleegd. Veel brand, veel gewon­den, veel chaos en paniek. Buiten  zag ik de man instap­pen. Zijn vrouw boog zich naar hem over en kuste hem op de mond. Daar­na keken ze bei­den om naar het kind achter in de auto. De enorme vuur­bal zag ik eerder dan dat ik het gelu­id van de ont­ploff­ing hoorde. Door de enorme luchtver­plaats­ing die het glas uit het gebouw blies als dun spin­rag werd ik tegen de achter­wand gewor­pen.

Dit ging zo hevig dat ik dwars door de muur heen de andere kant van het ter­rein op geblazen werd waar ik als­maar bleef door­rollen over het stugge gras tot­dat ik bij de rand van een diepe afgrond tot stil­stand kwam waar ik de bodem niet van kon ont­waren maar wel heel erg ver ver­wi­jderd aan de overkant een auto die erg veel op de mijne leek en die ook gepar­keerd stond bij een pomp­sta­tion maar waar de bestu­ur­der zo zag ik nu nog bewusteloos bin­nen het gebouw tegen de muur lag. Maar over zo’n grote afs­tand kon ik het natu­urlijk ook mis hebben. Ik besloot terug te lopen naar mijn auto en liet het einde van de wereld achter me.

~ ~ ~

Toen ik daarstraks naar huis reed, viel er een tak op mijn dak. Op de radio luis­ter­de ik naar Radio 1 waar de his­tori­cus Wim Berke­laar vertelde over het meer­maals verkondi­gen van het einde der tij­den in de loop van de geschiede­nis. Want vol­gens de Maya’s zal het dit jaar afgelopen zijn. En wel op 21 decem­ber 2012. Van­daar.

~ ~ ~ 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets