City of Life and Death

Afge­lo­pen week­end nam ik ein­de­lijk de tijd om de opge­no­men film City of Life and Death te kij­ken. Ik was er na afloop rede­lijk kapot van. Over het onder­werp van de film, het bloed­bad in Nan­jing gedu­ren­de de win­ter­maan­den van 1937 door de Japan­ners, was ik na mijn bezoek aan deze Chi­ne­se voor­ma­li­ge hoofd­stad inmid­dels goed op de hoog­te. Het lezen van enke­le boe­ken, vele inter­net-arti­ke­len en het zien van de John Rabe dag­boek­ver­fil­ming had­den me men­taal voor­be­reid op de gru­we­len die ik onge­twij­feld zou gaan zien. Toch greep het me meer naar de keel dan ik ver­wacht had. Of mis­schien anders dan ik ver­wacht. Maar ik kon het niet pre­cies dui­den.

Van­och­tend bij de dage­lijk­se twit­ter­rou­ti­ne tus­sen opstaan en dou­chen zag ik als nieu­we vol­ger @NankingMassacre in mijn lijst staan. Het zal naar aan­lei­ding zijn geweest van mijn #nw tweet over City of Life and Death. Uit nieuws­gie­rig­heid keek ik in de tijd­lijn en zag met­een boven­aan deze ReT­weet:

Just wat­ched City of Life and Death… Think Schin­d­lers List on the Nan­king mas­sa­cre wit­hout any­o­ne get­ting saved… Christ

— Wu (@MauryGarner) janu­a­ri 5, 2012

Met­een had ik het gevoel dat dit sta­te­ment goed onder woor­den bracht waar ik naar zocht na het kij­ken van de film. Ook hier een gro­te groep men­sen die bij elkaar gedre­ven wordt in ban­ge onze­ke­re afwach­ting van wat hun boven het hoofd hangt. En ook hier red­ding uit een hoek waar je het niet ver­wacht, de Duit­se John Rabe (hoofd van een Sie­mens ves­ti­ging) die als Nazi-par­tij­lid in staat is een vei­lig­heids­zo­ne op te rich­ten.

Ech­ter Rabe (met hulp van ver­schei­de­ne ande­re bui­ten­lan­ders die Nan­jing niet ver­la­ten) is uit­ein­de­lijk niet in staat om het onheil af te wen­den. Hij wordt terug­roe­pen naar Duits­land want men kan het zich niet ver­oor­lo­ven dat een Duits staats­bur­ger open­lijk par­tij kiest tegen de Japan­ners (ten­slot­te had­den de Duit­sers een ver­drag met de Japan­ners gete­kend). Nadat hij is ver­trok­ken wordt de vei­lig­heids­zo­ne ont­man­teld en gaan de Japan­ners ver­der met het exe­cu­te­ren van onder­ge­do­ken Chi­ne­se sol­da­ten en het selec­te­ren van Chi­ne­se vrou­wen voor de Japan­se bor­de­len waar deze zoge­naam­de ‘troost­meis­jes’ let­ter­lijk dood­ge­neukt wor­den.

Dit alles wordt rede­lijk expli­ciet getoond in deze sti­lis­tisch zeer fraaie maar uiterst depri­me­ren­de zwart/wit film. Met natuur­lijk de kant­te­ke­ning dat lang niet alles qua gru­we­len getoond kan of mag wor­den wat zich daar in Nan­jing heeft afge­speeld. Het zou alle leef­tijds­keu­rin­gen te bui­ten gaan en gro­te aan­tal­len bezoe­kers weg­ja­gen van­we­ge het onbe­vat­te­lij­ke gedrag wat de Japan­ners daar heb­ben ten­toon­ge­spreid. Ik citeer­de in mijn vori­ge blog Iris Chang uit haar boek ‘The rape of Nan­king’ en gebruik hier dezelf­de pas­sa­ge. Lees ‘m aan­dach­tig en laat ‘m op je inwer­ken:

The Rape of Nan­king should be remem­be­red not only for the num­ber of peo­p­le slaugh­te­red but for the cru­el man­ner in which many met their dea­ths. Chi­ne­se men were used for bayo­net prac­ti­ce and in deca­pita­ti­on con­tests. An esti­ma­ted 20.000–80.000 Chi­ne­se women were raped. Many sol­diers went beyond rape to disem­bo­wel women, sli­ce off their bre­asts, nail them ali­ve to walls. Fathers were for­ced to rape their daugh­ters, and sons their mothers, as other fami­ly mem­bers wat­ched. Not only did live buri­als, cas­tra­ti­on, the car­ving of organs, and the roas­ting of peo­p­le beco­me rou­ti­ne, but more dia­bo­li­cal tor­tu­res were prac­ti­ced, such as han­ging peo­p­le by their ton­gues on iron hooks or burying peo­p­le to their waists and wat­ching them get torn apart by Ger­man shep­herds.

Dit speel­de con­ti­nu door mijn hoofd tij­dens het kij­ken naar de film. Ik zag gru­we­lijk­he­den die mijn ver­stand te boven gin­gen, maar wist dat ach­ter elk decor­stuk zich iets afspeel­de, dat wan­neer het getoond zou wor­den, ik mijn ver­stand zou ver­lie­zen.

Think Schin­d­lers List on the Nan­king mas­sa­cre wit­hout any­o­ne get­ting saved

~ ~ ~

Ik scrol­de nog wat ver­der door in de tijd­lijn van @NankingMassacre en zag daar ook nog de aan­kon­di­ging van een onlangs uit­ge­brach­te film over een gebeur­te­nis die zich ook in die zwar­te maan­den in Nan­jing heeft afge­speeld, The Flo­wers of War:

Het ver­haal over deze epi­so­de had ik al eer­der gele­zen maar op de een of ande­re manier ziet deze ver­fil­ming met Chris­ti­an Bale er toch net iets te gelikt uit om recht te doen aan wat het gros van de inwo­ners van Nan­jing heeft moe­ten door­staan. Maar dat kan ver­an­de­ren wan­neer ik de kans zie om deze film te bekij­ken.

~ ~ ~

Drie mooie din­gen
Samen uit, samen thuis

13 reacties op “City of Life and Death”

  1. Niet echt een feel­good­mo­vie dus. Maar je maakt me wel bij­zon­der nieuws­gie­rig. Of ik er spijt van ga krij­gen laat ik je onge­twij­feld nog weten.

    1. Dat niet #feel­good Maar wel ont­hut­send, ont­roe­rend, afschrik­wek­kend, boei­end, con­fron­te­ren, enz. Ik heb wel het idee dat zon­der ‘voor­stu­die’ het ver­haal niet hele­maal over­komt. Er wordt veel gesug­ge­reerd of aan­ge­no­men dat de kij­ker dit weet. Aan­ge­zien dit een chi­ne­se film over een chi­ne­se gebeur­te­nis is, ligt dat van­uit dat per­spec­tief wat meer voor de hand.

  2. Hef­tig. Ik wist dit niet. Wel de wreed­he­den van de Japan­ners in z’n alge­meen­heid. Bizar hoe men­sen col­lec­tief tot zul­ke gru­wel­da­den in staat zijn. Dank voor delen.

    1. Het is een peri­o­de van de geschie­de­nis waar­van ik het bestaan wel wist maar ik had het niet echt paraat. Toen ik een aan­tal jaren gele­den in Chi­na was kwam ik ermee in ‘aan­ra­king’, en ben me er ver­der in gaan ver­die­pen. En ja, het is echt hef­tig.

  3. .. hmm.. dan weet ik niet of ik ‘em ga kij­ken; ik vond Schin­d­lers List al zo ver­schrik­ke­lijk.. Ik wil er niet nach­ten van wak­ker lig­gen en er nog dagen mee rond­lo­pen. Ik ken mezelf..

    1. Toch denk ik dat het de moei­te waard is om ‘m te zien. Een ver­ge­ten geschie­de­nis voor velen, af en toe zeker fel rea­lis­tisch, maar ook weer afge­wis­seld met zeer poe­ti­sche beel­den. Indruk­wek­kend.

Reacties zijn gesloten.