City of Life and Death

Afgelopen week­end nam ik ein­delijk de tijd om de opgenomen film City of Life and Death te kijken. Ik was er na afloop redelijk kapot van. Over het onder­w­erp van de film, het bloed­bad in Nan­jing gedurende de win­ter­maan­den van 1937 door de Japan­ners, was ik na mijn bezoek aan deze Chi­nese voor­ma­lige hoofd­stad inmid­dels goed op de hoogte. Het lezen van enkele boeken, vele inter­net-artike­len en het zien van de John Rabe dag­boekver­film­ing had­den me men­taal voor­bereid op de gruwe­len die ik ongetwi­jfeld zou gaan zien. Toch greep het me meer naar de keel dan ik verwacht had. Of miss­chien anders dan ik verwacht. Maar ik kon het niet pre­cies duiden.

Vanocht­end bij de dagelijkse twit­ter­rou­tine tussen opstaan en douchen zag ik als nieuwe vol­ger @NankingMassacre in mijn lijst staan. Het zal naar aan­lei­d­ing zijn geweest van mijn #nw tweet over City of Life and Death. Uit nieuws­gierigheid keek ik in de tijdli­jn en zag meteen bove­naan deze ReTweet:

Just watched City of Life and Death… Think Schindlers List on the Nanking mas­sacre with­out any­one get­ting saved… Christ

— Wu (@MauryGarner) jan­u­ari 5, 2012

Meteen had ik het gevoel dat dit state­ment goed onder woor­den bracht waar ik naar zocht na het kijken van de film. Ook hier een grote groep mensen die bij elka­ar gedreven wordt in bange onzekere afwacht­ing van wat hun boven het hoofd hangt. En ook hier red­ding uit een hoek waar je het niet verwacht, de Duitse John Rabe (hoofd van een Siemens ves­tig­ing) die als Nazi-par­ti­jlid in staat is een vei­lighei­d­szone op te richt­en.

Echter Rabe (met hulp van ver­schei­dene andere buiten­lan­ders die Nan­jing niet ver­lat­en) is uitein­delijk niet in staat om het onheil af te wen­den. Hij wordt teru­groepen naar Duit­s­land want men kan het zich niet veroorloven dat een Duits staats­burg­er open­lijk par­tij kiest tegen de Japan­ners (tenslotte had­den de Duit­sers een ver­drag met de Japan­ners getek­end). Nadat hij is vertrokken wordt de vei­lighei­d­szone ont­man­teld en gaan de Japan­ners verder met het exe­cuteren van onderge­do­ken Chi­nese sol­dat­en en het selecteren van Chi­nese vrouwen voor de Japanse bor­de­len waar deze zoge­naamde ‘troost­meis­jes’ let­ter­lijk doo­d­geneukt wor­den.

Dit alles wordt redelijk expli­ci­et getoond in deze stilis­tisch zeer fraaie maar uiterst deprimerende zwart/wit film. Met natu­urlijk de kant­teken­ing dat lang niet alles qua gruwe­len getoond kan of mag wor­den wat zich daar in Nan­jing heeft afge­speeld. Het zou alle leefti­jdskeurin­gen te buiten gaan en grote aan­tallen bezoek­ers weg­ja­gen van­wege het onbe­vat­telijke gedrag wat de Japan­ners daar hebben ten­toonge­spreid. Ik citeerde in mijn vorige blog Iris Chang uit haar boek ‘The rape of Nanking’ en gebruik hier dezelfde pas­sage. Lees ‘m aan­dachtig en laat ‘m op je inwerken:

The Rape of Nanking should be remem­bered not only for the num­ber of peo­ple slaugh­tered but for the cru­el man­ner in which many met their deaths. Chi­nese men were used for bay­o­net prac­tice and in decap­i­ta­tion con­tests. An esti­mat­ed 20.000–80.000 Chi­nese women were raped. Many sol­diers went beyond rape to dis­em­bow­el women, slice off their breasts, nail them alive to walls. Fathers were forced to rape their daugh­ters, and sons their moth­ers, as oth­er fam­i­ly mem­bers watched. Not only did live buri­als, cas­tra­tion, the carv­ing of organs, and the roast­ing of peo­ple become rou­tine, but more dia­bol­i­cal tor­tures were prac­ticed, such as hang­ing peo­ple by their tongues on iron hooks or bury­ing peo­ple to their waists and watch­ing them get torn apart by Ger­man shep­herds.

Dit speelde con­tinu door mijn hoofd tij­dens het kijken naar de film. Ik zag gruwelijkhe­den die mijn ver­stand te boven gin­gen, maar wist dat achter elk decorstuk zich iets afspeelde, dat wan­neer het getoond zou wor­den, ik mijn ver­stand zou ver­liezen.

Think Schindlers List on the Nanking mas­sacre with­out any­one get­ting saved

~ ~ ~

Ik scrolde nog wat verder door in de tijdli­jn van @NankingMassacre en zag daar ook nog de aankondig­ing van een onlangs uit­ge­brachte film over een gebeurte­nis die zich ook in die zwarte maan­den in Nan­jing heeft afge­speeld, The Flow­ers of War:

Het ver­haal over deze episode had ik al eerder gelezen maar op de een of andere manier ziet deze ver­film­ing met Chris­t­ian Bale er toch net iets te gelikt uit om recht te doen aan wat het gros van de inwon­ers van Nan­jing heeft moeten doorstaan. Maar dat kan veran­deren wan­neer ik de kans zie om deze film te bek­ijken.

~ ~ ~

13 Comments

Dat niet #feel­go­od Maar wel onthut­send, ontroerend, afschrik­wekkend, boeiend, con­fron­teren, enz. Ik heb wel het idee dat zon­der ‘voorstudie’ het ver­haal niet hele­maal overkomt. Er wordt veel gesug­gereerd of aangenomen dat de kijk­er dit weet. Aangezien dit een chi­nese film over een chi­nese gebeurte­nis is, ligt dat vanu­it dat per­spec­tief wat meer voor de hand.

Het is een peri­ode van de geschiede­nis waar­van ik het bestaan wel wist maar ik had het niet echt paraat. Toen ik een aan­tal jaren gele­den in Chi­na was kwam ik ermee in ‘aan­rak­ing’, en ben me er verder in gaan verdiepen. En ja, het is echt heftig.

Toch denk ik dat het de moeite waard is om ‘m te zien. Een ver­geten geschiede­nis voor velen, af en toe zek­er fel real­is­tisch, maar ook weer afgewis­seld met zeer poet­is­che beelden. Indruk­wekkend.

Geef een reactie