Schimmelmandarijn

Zon­dag­och­tend lag er zomaar één enke­le beschim­mel­de man­da­rijn tus­sen alle ove­ri­ge man­da­rij­nen. Op zater­dag had ik twee vol­le net­jes man­da­rij­nen tegen de vol­le prijs gekocht bij de super­markt en deze voor­zich­tig geleegd in een fris uit de vaat­was­ser komen­de fruit­schaal. Voor­dat we naar bed gin­gen had­den we de man­da­rij­nen nog een laat­ste keer geïn­spec­teerd, niets bij­zon­ders gezien en met een goed gevoel het licht uit­ge­daan. Maar toch was daar ’s och­tends totaal onver­wachts die ene schim­mel­man­da­rijn. Groen uit­ge­sla­gen en lich­te­lijk gedeukt lag hij daar in een hoek­je (van de schaal) weg te kwij­nen ter­wijl de ande­re man­da­rij­nen schijn­baar onge­schon­den in de och­tend­zon lang­zaam wak­ker wer­den. Onwe­tend van het dra­ma in hun schaal.
Hoe had dit kun­nen gebeu­ren? En nog belang­rij­ker, moe­ten we ons zor­gen maken voor de ande­re man­da­rij­nen?

We beslo­ten wat des­kun­di­gen te raad­ple­gen.

Met­een al de eer­ste de bes­te des­kun­di­ge die we in huis haal­den had niet veel tijd nodig voor een gron­di­ge ana­ly­se. Bezorgd vroe­gen we of we gedwon­gen waren alle ande­re man­da­rij­nen uit voor­zorg ook weg te moe­ten gooi­en. Dat zou een gewel­dig ver­lies zijn. Hij stel­de ons gerust. “Wan­neer je een­maal roer­ei hebt, kun je niet meer terug naar het ei.” Opge­lucht haal­den we adem. Ons ver­lies zou beperkt blij­ven tot slechts één man­da­rijn. Dat was te over­zien. Voor de vorm stel­den we nog wat ande­re vra­gen, maar echt geïn­te­res­seerd in zijn ant­woor­den waren we al niet meer. We wil­den terug naar onze ande­re man­da­rij­nen die in ban­ge afwach­ting waren van het even­tu­e­le nood­lot wat hun boven de schil hing.

Op weg naar huis bla­der­de de des­kun­di­ge in zijn boek­je met des­kun­dig com­men­taar voor alle voor­ko­men­de gele­gen­he­den. Over­tuigd van zijn eigen gelijk gooi­de hij het boek­je in de prul­len­bak bij de bus­hal­te waar hij iets te vroeg arri­veer­de. Het was hem nu wel dui­de­lijk gewor­den dat hij in de toe­komst zon­der kon. Meta­fo­ren, dat was het nieu­we dui­den. En hij had me er toch een­tje gevon­den! Daar­mee kon hij elk pro­bleem dui­den. Als­of het in de ster­ren geschre­ven stond ging op dat moment zijn mobiel­tje. Aan de lijn was een pro­gram­ma­ma­ker van de publie­ke omroep. Of hij mis­schien gene­gen was als des­kun­di­ge com­men­taar te leve­ren op de hui­di­ge Euro­cri­sis.

~ ~ ~

In het pro­gram­ma Tegen­licht op Neder­land 2 deze avond de ope­ning van het nieu­we jaar met voor­uit­blik­ken en gewaag­de voor­spel­lin­gen. Van­zelf­spre­kend ging het ook over de Euro­pe­se schul­den­cri­sis. Euro­par­le­men­ta­ri­ër Daniel Cohn-Ben­dit deed voor­spel­lin­gen over de Euro. Gevraagd naar de moge­lijk­heid om terug te keren naar de Euro­pe­se valuta’s van vóór de Euro was zijn ant­woord hel­der: “Wan­neer je een­maal roer­ei hebt, kun je niet meer terug naar het ei.”

En ik besef­te dat de tv alweer te lang aan stond.

~ ~ ~

7 Replies to “Schimmelmandarijn”

  1. Maar wat was er eer­der? Het roer of het ei?

  2. Mooi, zo inge­to­gen geschre­ven.

  3. meer heb je niet nodig dan zo’n meta­foor…

  4. .. en ‘em dan in het bui­ten­land let­ter­lijk ver­ta­len..

Comments are closed.