Schimmelmandarijn

Zondagocht­end lag er zomaar één enkele beschim­melde man­dar­i­jn tussen alle overige man­dar­i­j­nen. Op zater­dag had ik twee volle net­jes man­dar­i­j­nen tegen de volle pri­js gekocht bij de super­markt en deze voorzichtig geleegd in een fris uit de vaat­wass­er komende fruitschaal. Voor­dat we naar bed gin­gen had­den we de man­dar­i­j­nen nog een laat­ste keer geïn­specteerd, niets bij­zon­ders gezien en met een goed gevoel het licht uitgedaan. Maar toch was daar ’s ocht­ends totaal onverwachts die ene schim­mel­man­dar­i­jn. Groen uit­ges­la­gen en lichtelijk gedeukt lag hij daar in een hoek­je (van de schaal) weg te kwi­j­nen ter­wi­jl de andere man­dar­i­j­nen schi­jn­baar ongeschon­den in de ocht­end­zon langza­am wakker wer­den. Onwe­tend van het dra­ma in hun schaal.
Hoe had dit kun­nen gebeuren? En nog belan­grijk­er, moeten we ons zor­gen mak­en voor de andere man­dar­i­j­nen?

We besloten wat deskundi­gen te raad­ple­gen.

Meteen al de eerste de beste deskundi­ge die we in huis haalden had niet veel tijd nodig voor een grondi­ge analyse. Bezorgd vroe­gen we of we ged­won­gen waren alle andere man­dar­i­j­nen uit voor­zorg ook weg te moeten gooien. Dat zou een geweldig ver­lies zijn. Hij stelde ons gerust. “Wan­neer je een­maal roerei hebt, kun je niet meer terug naar het ei.” Opgelucht haalden we adem. Ons ver­lies zou beperkt bli­jven tot slechts één man­dar­i­jn. Dat was te overzien. Voor de vorm stelden we nog wat andere vra­gen, maar echt geïn­ter­esseerd in zijn antwo­or­den waren we al niet meer. We wilden terug naar onze andere man­dar­i­j­nen die in bange afwacht­ing waren van het eventuele nood­lot wat hun boven de schil hing.

Op weg naar huis bladerde de deskundi­ge in zijn boek­je met deskundig com­men­taar voor alle voorkomende gele­gen­heden. Over­tu­igd van zijn eigen gelijk gooide hij het boek­je in de prul­len­bak bij de bushalte waar hij iets te vroeg arriveerde. Het was hem nu wel duidelijk gewor­den dat hij in de toekomst zon­der kon. Metaforen, dat was het nieuwe duiden. En hij had me er toch een­t­je gevon­den! Daarmee kon hij elk prob­leem duiden. Alsof het in de ster­ren geschreven stond ging op dat moment zijn mobielt­je. Aan de lijn was een pro­gram­ma­mak­er van de pub­lieke omroep. Of hij miss­chien gene­gen was als deskundi­ge com­men­taar te lev­eren op de huidi­ge Euro­cri­sis.

~ ~ ~

In het pro­gram­ma Tegen­licht op Ned­er­land 2 deze avond de open­ing van het nieuwe jaar met vooruit­b­likken en gewaagde voor­spellin­gen. Vanzelf­sprek­end ging het ook over de Europese schulden­cri­sis. Europar­lemen­tar­iër Daniel Cohn-Ben­dit deed voor­spellin­gen over de Euro. Gevraagd naar de mogelijkheid om terug te keren naar de Europese valuta’s van vóór de Euro was zijn antwo­ord helder: “Wan­neer je een­maal roerei hebt, kun je niet meer terug naar het ei.”

En ik besefte dat de tv alweer te lang aan stond.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets