het achteruit

Deze avond stond er een file op een plek waar ik er nor­maal gespro­ken nooit een verwacht. Gewoon (eigen­lijk dus onge­woon) mid­den op de Ginkelse Hei. Nu is dat niet pre­cies waar, want om eerlijk te zeggen stond die file er niet vanavond, maar op een ander tijd­stip. Ik bedoel dus, op een andere dag. Maar ik schri­jf het blog van­daag pas (al), van­daar dat ik het logis­ch­er (actuel­er) vind om de file dan ook maar op deze dag te lat­en plaats vin­den. Anders denkt men dat ik blogs in ‘het vooruit’ schri­jf. Zodat ik er toch elke (iedere) dag een­t­je kan plaat­sen. Dat is dus niet zo.

Ik zal het sterk­er vertellen. Die hele file moet nog plaatsvin­den! Ergens in de toekomst zal het een keert­je gebeuren dat er op die plek een file staat. En dat ik er in terechtkom. Met piepende rem­men zal ik net achter de laat­ste (dan een­nalaat­ste) auto tot stil­stand komen, me onder­tussen afvra­gend waarom in hemel­snaam er hier auto’s gepar­keerd staan.

Dat is namelijk vreemd.

Miss­chien moet ik het kort toelicht­en voor de mensen die de bewuste plek op de Ginkelse Hei niet ken­nen, maar dat gaat hoogst­waarschi­jn­lijk ten koste van de strakke plot­gerichte sti­jl van dit blog. En voor diege­nen die wel bek­end zijn met de rijom­standighe­den aldaar heeft het weinig toegevoegde waarde om hier lang bij stil te staan. Omdat dat daar dan ook weinig tot nooit gebeurt. Stil­staan.

Maar ik sta dus zoals gezegd in die file en zie voor me aan de lange rij auto’s dat het nog wel een tijd­je zal gaan duren. Totaal geen beweg­ing zover ik kan zien. De oorza­ak is me ook niet duidelijk. Mocht er al een begin aan de file zit­ten dan is die aan het oog ont­trokken van­wege een bocht in de weg net nadat de bosrand bereikt is. Ik besluit een cd op te zetten.  De rust­gevende muziek die al snel langza­am uit de box­en komt zweven brengt me meteen in een uiterst relaxte sfeer. Buiten darte­len de schaap­jes door de hei en waakt de herder over de kud­de.

In de achter­ruitk­ijk­spiegel zie ik hoe achter mij (inmid­dels ben ik dus de een­nalaat­ste auto in de file) een nog redelijk jonge vrouw druk in gesprek is in een verder lege auto. Haar han­den wap­peren door de lucht en soms strijkt ze door haar haar. Vooral dat laat­ste gebaar is mooi om te zien. Toch gaat het na een aan­tal keer verve­len. Ik ver­leg mijn blik naar de omgev­ing achter haar auto. Daar heb ik vol zicht op een verder com­pleet ver­lat­en auto­baan. In geen hei of wegen zijn er nog auto’s te beken­nen. De file eindigt bij ons en even voel ik een soort van ver­bon­den­heid met de nog steeds redelijk jonge vrouw.

Onderge­dom­peld in de muziek over­weeg ik of het gepast is om de auto te ver­lat­en en con­tact te zoeken met de vrouw. Maar ze ratelt en ratelt maar door tegen nie­mand in het bij­zon­der dus ik laat het bij een sim­pele hoofd­knik die niet beant­wo­ord wordt. Gelukkig lost de file in wat je gegeven de belab­berde ver­keer­som­standighe­den toch nog een rap tem­po kunt noe­men op en zetten we bei­de onze weg voort. Zon­der de ver­bon­den­heid van de file blijkt ze een irri­tante bumperkleef­ster die ik het lief­st een hak zou zetten door vol op de rem te gaan staan maar dat laat ik achter­wege. Nu de file verd­we­nen is wil ik slechts één ding. Naar huis.

~ ~ ~

Voila! Een blog in ‘het achteruit’ geschreven! Ooit komt die hier­boven beschreven dag en kan ik ’s avonds ver­wi­jzen naar dit blog. Een sim­pel linkje vol­staat dan. Wat goed uitkomt, want na zo’n tijd in de file ges­taan te hebben is de ani­mo om nog een blog te schri­jven niet al te groot meer. Dat zullen de meesten wel herken­nen.

~ ~ ~

12 Comments

Ik had mijn com­men­taar op deze post al geschreven en wilde een linkje plaat­sen, maar ik kan het niet meer vin­den.

Dus vast een com­men­taar op je vol­gende:

Waar haal je die ideeën toch elke keer van­daan. Leuk en inspir­erend.

Geef een reactie