het achteruit

Deze avond stond er een file op een plek waar ik er normaal gesproken nooit een verwacht. Gewoon (eigenlijk dus ongewoon) midden op de Ginkelse Hei. Nu is dat niet precies waar, want om eerlijk te zeggen stond die file er niet vanavond, maar op een ander tijdstip. Ik bedoel dus, op een andere dag. Maar ik schrijf het blog vandaag pas (al), vandaar dat ik het logischer (actueler) vind om de file dan ook maar op deze dag te laten plaats vinden. Anders denkt men dat ik blogs in ‘het vooruit’ schrijf. Zodat ik er toch elke (iedere) dag eentje kan plaatsen. Dat is dus niet zo.

Ik zal het sterker vertellen. Die hele file moet nog plaatsvinden! Ergens in de toekomst zal het een keertje gebeuren dat er op die plek een file staat. En dat ik er in terechtkom. Met piepende remmen zal ik net achter de laatste (dan eennalaatste) auto tot stilstand komen, me ondertussen afvragend waarom in hemelsnaam er hier auto’s geparkeerd staan.

Dat is namelijk vreemd.

Misschien moet ik het kort toelichten voor de mensen die de bewuste plek op de Ginkelse Hei niet kennen, maar dat gaat hoogstwaarschijnlijk ten koste van de strakke plotgerichte stijl van dit blog. En voor diegenen die wel bekend zijn met de rijomstandigheden aldaar heeft het weinig toegevoegde waarde om hier lang bij stil te staan. Omdat dat daar dan ook weinig tot nooit gebeurt. Stilstaan.

Maar ik sta dus zoals gezegd in die file en zie voor me aan de lange rij auto’s dat het nog wel een tijdje zal gaan duren. Totaal geen beweging zover ik kan zien. De oorzaak is me ook niet duidelijk. Mocht er al een begin aan de file zitten dan is die aan het oog onttrokken vanwege een bocht in de weg net nadat de bosrand bereikt is. Ik besluit een cd op te zetten.  De rustgevende muziek die al snel langzaam uit de boxen komt zweven brengt me meteen in een uiterst relaxte sfeer. Buiten dartelen de schaapjes door de hei en waakt de herder over de kudde.

In de achterruitkijkspiegel zie ik hoe achter mij (inmiddels ben ik dus de eennalaatste auto in de file) een nog redelijk jonge vrouw druk in gesprek is in een verder lege auto. Haar handen wapperen door de lucht en soms strijkt ze door haar haar. Vooral dat laatste gebaar is mooi om te zien. Toch gaat het na een aantal keer vervelen. Ik verleg mijn blik naar de omgeving achter haar auto. Daar heb ik vol zicht op een verder compleet verlaten autobaan. In geen hei of wegen zijn er nog auto’s te bekennen. De file eindigt bij ons en even voel ik een soort van verbondenheid met de nog steeds redelijk jonge vrouw.

Ondergedompeld in de muziek overweeg ik of het gepast is om de auto te verlaten en contact te zoeken met de vrouw. Maar ze ratelt en ratelt maar door tegen niemand in het bijzonder dus ik laat het bij een simpele hoofdknik die niet beantwoord wordt. Gelukkig lost de file in wat je gegeven de belabberde verkeersomstandigheden toch nog een rap tempo kunt noemen op en zetten we beide onze weg voort. Zonder de verbondenheid van de file blijkt ze een irritante bumperkleefster die ik het liefst een hak zou zetten door vol op de rem te gaan staan maar dat laat ik achterwege. Nu de file verdwenen is wil ik slechts één ding. Naar huis.

~ ~ ~

Voila! Een blog in ‘het achteruit’ geschreven! Ooit komt die hierboven beschreven dag en kan ik ‘s avonds verwijzen naar dit blog. Een simpel linkje volstaat dan. Wat goed uitkomt, want na zo’n tijd in de file gestaan te hebben is de animo om nog een blog te schrijven niet al te groot meer. Dat zullen de meesten wel herkennen.

~ ~ ~

12 gedachten over “het achteruit

  1. .. Peter, echt.. wat ga je toch weer een hoop meemaken. Hopelijk. Anders is het blog voor niets geschreven. Niet helemaal voor niets, want voor niets gaat de zon op. Enzovoort.

  2. Toch denk ik dat juist tijdens het file rijden leuke blog ideeën kunnen ontstaan, waardoor je als je thuis bent nog even wat opschrijft voor een volgend blog…

  3. Ik had mijn commentaar op deze post al geschreven en wilde een linkje plaatsen, maar ik kan het niet meer vinden.

    Dus vast een commentaar op je volgende:

    Waar haal je die ideeën toch elke keer vandaan. Leuk en inspirerend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *