Making the Difference — 11

Deze blog­post is deel 11 van 17 in de serie Mak­ing the Dif­fer­ence

Er zijn van die weken waar­van je je afvraagt waar ze gebleven zijn en wat je ermee gedaan hebt wan­neer je je realiseert dat ze alweer voor­bij zijn.

Deze zondag blik ik terug op zo’n week. Het begon nog rustig met een nor­male doorde­weekse maandag. Niets bij­zon­ders. Een gewone maar volle werkdag. ’s Avonds de ruimte om de din­gen te doen die ik wilde doen vol­gens de grove week­plan­ning die ik al een tijd­je probeer te vol­gen. Daar­na de dins­dag.

Die zag er al een stuk drukker uit. We zit­ten in de laat­ste week van voor­berei­d­ing voor de eerste serieuze test van ons soft­ware imple­men­tatie project, die vol­gende week maandag begint. Zoals dat hoort lopen een aan­tal zak­en goed, en wor­den we geplaagd door de voor­spel­bare onvoor­spel­bare tegensla­gen. Maar tegelijk­er­ti­jd zijn we bezig met de voor­berei­din­gen voor een inge­laste drie-daagse bijeenkomst in Wessling (in de buurt van München). Dat komt erg slecht uit voor wat betre­ft onze pro­ject­plan­ning, maar is tevens heel erg van belang voor ons project, omdat de bijeenkomst bedoeld is om enkele grote Europese pro­jecten bin­nen ons bedri­jf en hun gepro­jecteerde tijdli­jn onder de loep te nemen. Het zou zo maar kun­nen dat één van de pro­jecten (dus mogelijk ook het onze) ver­schoven gaat wor­den om op die manier aan risi­cosprei­d­ing te doen.

De dins­da­gavond ben ik laat en alleen thuis. Mijn vrouw zit in een hotel in het zuiden van het land. Ik wil op tijd naar bed omdat ik de vol­gende ocht­end vroeg naar het vliegveld in Düs­sel­dorf moet. Allereerst bel ik nog even met mijn oud­ers om te check­en of de datum van de zieken­huisop­name van mijn vad­er al bek­end is. Dat blijkt niet het geval. Ik kan met een gerust hart naar Duit­s­land. Indi­en mijn vad­er op woens­dag een oproep zou kri­j­gen, dan zou hij toch pas op z’n vroegst maandag naar het zieken­huis hoeven. Dat is ten­min­ste de afspraak. En dan ben ik allang weer terug.

So far so good, tot ik toch nog een tele­foon­t­je kri­jg uit onverwachte hoek waar ik niet anders mee kan dan een beet­je men­tale ste­un op afs­tand geven zon­der verder van hulp op de vol­gende dagen te kun­nen zijn. Dat voelt niet fijn, maar het is op dit moment niet anders. Toch ga ik met een gevoel van frus­tratie naar bed. Soms wil je meer van dienst kun­nen zijn, meer de rol op je nemen die de ander nodig heeft, en voelt het als een slap excu­us wan­neer dit in ver­band met je werk niet mogelijk is.

De vol­gende dagen vliegen voor­bij. Het reizen gaat voor­spoedig. Zon­der ver­trag­ing zit ik woens­dag­mid­dag aan de lunch in Wessling. Daar­na gaat het los. In een duizel­ing­wekkende vaart schi­et de ver­gader­ing alle kan­ten op. In een email die ik dit week­end voor­bij zag komen, omschreef een der aan­wezi­gen het als vol­gt:

Like any good soap opera it con­tained all ele­ments. Every imag­in­able emo­tion was dis­played. Three days of an advanced class in pol­i­tics.

Ik had het niet beter kun­nen omschri­jven en het verk­laart denk ik waarom ik zater­dagocht­end ger­ad­braakt kwam te ont­wak­en. Voor mijn gevoel heb ik al mijn vaardighe­den op het gebied van relatie­m­an­age­ment moeten inzetten om niet ten onder te gaan in de mix van cul­turele ver­schillen, haan­t­jes­ge­drag, poli­tiek, en ver­bor­gen agenda’s. Met het resul­taat mogen we vooral­snog tevre­den zijn. De organ­isatiestruc­tu­ur bin­nen het pro­ject­bu­reau is herzien, er is een groot project ver­schoven (niet het onze, maar wel een­t­je die in ons ‘vaar­wa­ter’ zat) en we gaan wat vak­er dit soort bijeenkom­sten houden om de onder­linge afstem­ming wat beter te bor­gen.

Voor je het weet is het ineens zonda­gavond. In de tussen­ti­jd heb je een kleine herkans­ing gehad om toch wat tot ste­un te zijn als com­pen­satie voor het ‘verza­k­en’ op de dins­da­gavond. Is het trip­je naar de opti­cien om de nieuwe bril op te halen die je gaat helpen een aan­tal zak­en wat helderder te zien, vergeefs geweest. Heb je geho­ord dat je vad­er a.s. maandag opgenomen wordt om zijn oper­atie op dins­dag te onder­gaan. Ben je enkele hon­der­den emails doorgelopen om weer op de hoogte zijn van de laat­ste ontwik­kelin­gen met betrekking tot de test­week die voor de deur staat. Staat de klok nog maar enkele uren af van het moment dat een groep van tien buiten­landse collega’s in volle afwacht­ing van wat komen gaat je kan­toor zullen bevolken.

En ik vraag me af waar de de voor­bi­je dagen gebleven zijn. Wat ik gedaan heb.

Maar één ding weet ik zek­er. Ik kies er voor om de komende dagen een aan­tal spe­ciale per­so­n­en wat extra aan­dacht te geven welke ze de afgelopen tijd hebben moeten mis­sen. Dat ga ik doen.

~ ~ ~

Naar aan­lei­d­ing van de tweedaagse work­shop ‘Mak­ing the Dif­fer­ence’, waar­bij we afs­loten met een 100 dagen actieplan om te zien in hoev­erre we in staat zijn veran­derin­gen door te voeren, geef ik hier weke­lijks reken­schap af van mijn vorderin­gen.  

Hier nog eens de 10 principes die ik eerder heb toegelicht. Het is een set van ver­schil­lende lei­draden die los van elka­ar, maar zek­er in samen­hang met elka­ar een krachtig mid­del kun­nen zijn om richt­ing te geven aan je lev­en:

  1. I am respon­si­ble / I choose
  2. I clar­i­fy my val­ues / My foun­da­tion
  3. I have a vision / The prin­ci­ple of lead­er­ship
  4. I live my mis­sion / The prin­ci­ple of exe­cu­tion
  5. I strive for life bal­ance / Putting more liv­ing in our life
  6. I give and take / The fair­ness-prin­ci­ple in nego­ti­a­tion, sell­ing and in life
  7. I focus on empa­thy / Under­stand­ing is the key
  8. I believe in involve­ment and diver­si­ty / A small com­mit­ted group of peo­ple can change the world
  9. I make rela­tion­ship deposits / It’s the small things
  10. I re-ener­gize week­ly / You can’t man­age time, but you can man­age your ener­gy
    [copy­right: Mark McGre­gor — Being on a mis­sion]

Het 100 dagen actieplan dat ik voor mezelf heb opgesteld, ziet er ver­vol­gens als vol­gt uit:

  • Begin met een week­plan­ning
  • Drink meer water – Meer bal­ans in voed­ing
  • Vak­er sporten – Dagelijkse work­out
  • Leg visie en missie vast
  • Pre­sen­teer jezelf als lei­der
  • Maak een betere tijdsverdel­ing bin­nen je rollen

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« Mak­ing the Dif­fer­ence — 10Mak­ing the Dif­fer­ence — 12 »

9 Comments

Het stellen van pri­or­iteit­en gaat steeds beter. Met het besef dat niet alles kan. Maar dat wat wel kan, goed gedaan moet wor­den. In de zin van er met volle teu­gen van geni­eten.

Geef een reactie