Making the Difference — 11

Deze blog­post is deel 11 van 17 in de serie Making the Dif­fe­ren­ce

Er zijn van die weken waar­van je je afvraagt waar ze geble­ven zijn en wat je ermee gedaan hebt wan­neer je je rea­li­seert dat ze alweer voor­bij zijn.

Deze zon­dag blik ik terug op zo’n week. Het begon nog rus­tig met een nor­ma­le door­de­week­se maan­dag. Niets bij­zon­ders. Een gewo­ne maar vol­le werk­dag. ‘s Avonds de ruim­te om de din­gen te doen die ik wil­de doen vol­gens de gro­ve week­plan­ning die ik al een tijd­je pro­beer te vol­gen. Daar­na de dins­dag.

Die zag er al een stuk druk­ker uit. We zit­ten in de laat­ste week van voor­be­rei­ding voor de eer­ste seri­eu­ze test van ons soft­wa­re imple­men­ta­tie pro­ject, die vol­gen­de week maan­dag begint. Zoals dat hoort lopen een aan­tal zaken goed, en wor­den we geplaagd door de voor­spel­ba­re onvoor­spel­ba­re tegen­sla­gen. Maar tege­lij­ker­tijd zijn we bezig met de voor­be­rei­din­gen voor een inge­las­te drie-daag­se bij­een­komst in Wes­sling (in de buurt van Mün­chen). Dat komt erg slecht uit voor wat betreft onze pro­ject­plan­ning, maar is tevens heel erg van belang voor ons pro­ject, omdat de bij­een­komst bedoeld is om enke­le gro­te Euro­pe­se pro­jec­ten bin­nen ons bedrijf en hun gepro­jec­teer­de tijd­lijn onder de loep te nemen. Het zou zo maar kun­nen dat één van de pro­jec­ten (dus moge­lijk ook het onze) ver­scho­ven gaat wor­den om op die manier aan risi­co­sprei­ding te doen.

De dins­dag­avond ben ik laat en alleen thuis. Mijn vrouw zit in een hotel in het zui­den van het land. Ik wil op tijd naar bed omdat ik de vol­gen­de och­tend vroeg naar het vlieg­veld in Düs­sel­dorf moet. Aller­eerst bel ik nog even met mijn ouders om te chec­ken of de datum van de zie­ken­huis­op­na­me van mijn vader al bekend is. Dat blijkt niet het geval. Ik kan met een gerust hart naar Duits­land. Indien mijn vader op woens­dag een oproep zou krij­gen, dan zou hij toch pas op z’n vroegst maan­dag naar het zie­ken­huis hoe­ven. Dat is ten­min­ste de afspraak. En dan ben ik allang weer terug.

So far so good, tot ik toch nog een tele­foon­tje krijg uit onver­wach­te hoek waar ik niet anders mee kan dan een beet­je men­ta­le steun op afstand geven zon­der ver­der van hulp op de vol­gen­de dagen te kun­nen zijn. Dat voelt niet fijn, maar het is op dit moment niet anders. Toch ga ik met een gevoel van frus­tra­tie naar bed. Soms wil je meer van dienst kun­nen zijn, meer de rol op je nemen die de ander nodig heeft, en voelt het als een slap excuus wan­neer dit in ver­band met je werk niet moge­lijk is.

De vol­gen­de dagen vlie­gen voor­bij. Het rei­zen gaat voor­spoe­dig. Zon­der ver­tra­ging zit ik woens­dag­mid­dag aan de lunch in Wes­sling. Daar­na gaat het los. In een dui­ze­ling­wek­ken­de vaart schiet de ver­ga­de­ring alle kan­ten op. In een email die ik dit week­end voor­bij zag komen, omschreef een der aan­we­zi­gen het als volgt:

Like any good soap ope­ra it con­tai­ned all ele­ments. Eve­ry ima­gi­na­ble emo­ti­on was dis­play­ed. Three days of an advan­ced class in poli­tics.

Ik had het niet beter kun­nen omschrij­ven en het ver­klaart denk ik waar­om ik zater­dag­och­tend gerad­braakt kwam te ont­wa­ken. Voor mijn gevoel heb ik al mijn vaar­dig­he­den op het gebied van rela­tiema­na­ge­ment moe­ten inzet­ten om niet ten onder te gaan in de mix van cul­tu­re­le ver­schil­len, haan­tjes­ge­drag, poli­tiek, en ver­bor­gen agenda’s. Met het resul­taat mogen we voor­als­nog tevre­den zijn. De orga­ni­sa­tie­struc­tuur bin­nen het pro­ject­bu­reau is her­zien, er is een groot pro­ject ver­scho­ven (niet het onze, maar wel een­tje die in ons ‘vaar­wa­ter’ zat) en we gaan wat vaker dit soort bij­een­kom­sten hou­den om de onder­lin­ge afstem­ming wat beter te bor­gen.

Voor je het weet is het ineens zon­dag­avond. In de tus­sen­tijd heb je een klei­ne her­kan­sing gehad om toch wat tot steun te zijn als com­pen­sa­tie voor het ‘ver­za­ken’ op de dins­dag­avond. Is het trip­je naar de opti­cien om de nieu­we bril op te halen die je gaat hel­pen een aan­tal zaken wat hel­der­der te zien, ver­geefs geweest. Heb je gehoord dat je vader a.s. maan­dag opge­no­men wordt om zijn ope­ra­tie op dins­dag te onder­gaan. Ben je enke­le hon­der­den emails door­ge­lo­pen om weer op de hoog­te zijn van de laat­ste ont­wik­ke­lin­gen met betrek­king tot de test­week die voor de deur staat. Staat de klok nog maar enke­le uren af van het moment dat een groep van tien bui­ten­land­se collega’s in vol­le afwach­ting van wat komen gaat je kan­toor zul­len bevol­ken.

En ik vraag me af waar de de voor­bije dagen geble­ven zijn. Wat ik gedaan heb.

Maar één ding weet ik zeker. Ik kies er voor om de komen­de dagen een aan­tal spe­ci­a­le per­so­nen wat extra aan­dacht te geven wel­ke ze de afge­lo­pen tijd heb­ben moe­ten mis­sen. Dat ga ik doen.

~ ~ ~

Naar aan­lei­ding van de twee­daag­se work­shop ‘Making the Dif­fe­ren­ce’, waar­bij we afslo­ten met een 100 dagen actie­plan om te zien in hoe­ver­re we in staat zijn ver­an­de­rin­gen door te voe­ren, geef ik hier weke­lijks reken­schap af van mijn vor­de­rin­gen.  

Hier nog eens de 10 prin­ci­pes die ik eer­der heb toe­ge­licht. Het is een set van ver­schil­len­de lei­dra­den die los van elkaar, maar zeker in samen­hang met elkaar een krach­tig mid­del kun­nen zijn om rich­ting te geven aan je leven:

  1. I am res­pon­si­ble / I choo­se
  2. I cla­ri­fy my valu­es / My foun­da­ti­on
  3. I have a visi­on / The prin­ci­ple of lea­der­ship
  4. I live my mis­si­on / The prin­ci­ple of exe­cu­ti­on
  5. I stri­ve for life balan­ce / Put­ting more living in our life
  6. I give and take / The fair­ness-prin­ci­ple in nego­ti­a­ti­on, sel­ling and in life
  7. I focus on empa­thy / Under­stan­ding is the key
  8. I belie­ve in invol­ve­ment and diver­si­ty / A small com­mit­ted group of peo­p­le can chan­ge the world
  9. I make rela­ti­ons­hip depo­sits / It’s the small things
  10. I re-ener­gi­ze wee­kly / You can’t mana­ge time, but you can mana­ge your ener­gy
    [copy­right: Mark McG­re­gor — Being on a mis­si­on]

Het 100 dagen actie­plan dat ik voor mezelf heb opge­steld, ziet er ver­vol­gens als volgt uit:

  • Begin met een week­plan­ning
  • Drink meer water – Meer balans in voe­ding
  • Vaker spor­ten – Dage­lijk­se wor­kout
  • Leg visie en mis­sie vast
  • Pre­sen­teer jezelf als lei­der
  • Maak een bete­re tijds­ver­de­ling bin­nen je rol­len

~ ~ ~

het voor­uit
Boom — 4

9 reacties op “Making the Difference — 11”

  1. Een week is heel kort.
    Er zijn men­sen die na een heel leven er ach­ter komen dat ze ergens anders meer aan­dacht had­den moet beste­den.
    Je zit er boven­op dus. Knap.

  2. Pri­mai­re pri­o­ri­tei­ten. Of zoiets.
    Lijkt me dat jij dat iig pri­ma op een rij­tje hebt.
    Want ik zag er geen Fic­tie-cate­go­rie aan­han­gen.

    1. Het stel­len van pri­o­ri­tei­ten gaat steeds beter. Met het besef dat niet alles kan. Maar dat wat wel kan, goed gedaan moet wor­den. In de zin van er met vol­le teu­gen van genie­ten.

Reacties zijn gesloten.