200%

Net wanneer ik tijdens een afdelingsuitje aan mijn vers gewokte bordje garnalen wil beginnen krijg ik een sms binnen. Afzender: mijn broer. Ik weet dat hij deze avond op ziekenbezoek is geweest bij mijn vader. Dus de sms is een update hoe het nu met hem gaat. Tot nu toe ging het na de operatie op dinsdagochtend bij elk bezoek een stuk beter. Toch hebben de zenuwen zich al opgehoopt in mijn maag voordat ik de sms geopend heb. Als op commando komen allerlei gedachtes die uitgaan van het allerslechtste nieuws, tevoorschijn gesprongen als uit een hinderlaag. Waarom verdringen zij zo makkelijk de hoop op positieve berichten?

Is het een vorm van schuldgevoel dat we niet durven uit te gaan van het goede? Dat we anders het lot tarten? Maar waarom is het verwachten van iets slechts dan zoveel beter? Zorgt de bevestiging daarvan dan voor zoveel gemoedsrust daarna?

Ik blijf het vreemd vinden, maar kan het eerste gevoel niet onderdrukken. Het sms-je bevat slecht nieuws.

Peer, we komen net terug van de grote Boom. Alles was goed! Weer 200% beter dan gisteren. Hij loopt zelfs al mee naar de lift.Β Alle toeters en bellen zijn verwijderd. Hij weet alleen nog niet wanneer hij naar Helmond mag.

Toch niet. Ook deze keer weer een meer dan geruststellende update. De onrust in mijn lijf maakt plaats voor opgetogenheid. Met veel smaak begin ik aan mijn afgekoelde bordje garnalen en hef een glas op zijn gezondheid.

~ ~ ~

13 gedachten over “200%

    1. Ik denk ook dat het zoiets is. Omdat we misschien niet om kunnen gaan met de enorme teleurstelling wanneer het alsnog geen positief nieuws is. De verwachtingen laag houden zodat het altijd ‘meevalt’.

    1. Omdat je anders uitgelachen wordt wanneer je een onvoldoende hebt terwijl je overal liep te verkondigen dat je een ruime voldoende dacht te halen. Het is ook wel stoer om te zeggen dat je het slecht gemaakt hebt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *