Rein geweten

This is an emer­gency, we will short­ly be mak­ing an emer­gency land­ing on water.”

Een harde por in mijn zij doet me ont­wak­en. Wezen­loos staar ik de man naast me aan. Hij schree­uwt iets, maar ik kan hem niet ver­staan. Ron­dom me heen is er volop paniek uit­ge­bro­ken. Ter­gend langza­am verd­wi­jnt de slaaproes uit mijn lijf. Ik zit in een vlieg­tu­ig. Zoveel is me nu wel duidelijk gewor­den. En we storten neer. Dat maak ik op uit het bericht dat via de luid­sprek­ers weerklinkt.

Gelat­en laat ik dit alles op me inwerken. Het heeft in mijn ogen wel iets sym­bol­isch. Nog maar enkele uren eerder was mijn wereld toch al ingestort. Dus dit kan er nog wel bij.

De week was gek genoeg voortr­e­f­fe­lijk begonnen. Meteen al de eerste dag had­den we het con­tract bin­nen voor een nieuwe opdracht bij onze groot­ste klant. We wis­ten dat we een goede kans maak­ten. Maar dat het zo vlot­jes zou ver­lopen had nie­mand dur­ven hopen. De rest van de dagen waren we volop bezig om de verdere details in orde te mak­en en een com­pleet pro­ject­plan voor de komende maan­den uit te werken. We maak­ten lange dagen. Op de vri­jda­gavond sloten we de week af met een feestelijke bor­rel in de hotel­bar. ’s Ocht­ends zouden de meesten van mijn collega’s het vlieg­tu­ig naar huis pakken.

Zelf bleef ik tot de zonda­gavond. Iedereen dacht dat het voor mijn gebruike­lijke tocht­je in de bergen was. Zo was het wel ooit begonnen. En zo had ik haar ook ont­moet. Tij­dens een ‘hike’ in de Rocky Moun­tains. Het klik­te meteen. We raak­ten aan de praat en nog diezelfde nacht deelde ik mijn tent met haar. Voor­taan was het een vaste rou­tine om haar te bezoeken elke keer wan­neer ik voor zak­en naar de VS ging.

Dit week­end was spe­ci­aal. We vier­den dat onze relatie twee jaar gele­den begonnen was.

Op de zater­dagocht­end kocht ik een exclusief cadeau voor haar. De bin­nen­landse vlucht bracht me in min­der dan twee uurt­jes op de plaats van bestem­ming. In de aankom­sthal zag ik haar al staan zwaaien. Ze straalde. Waar kwam toen die onrust van­daan die ik meteen voelde in het diepst van mijn maag? Op weg naar haar huis ratelde ze aan één stuk door. Ik kon er geen woord tussen kri­j­gen. Ver­moeid na een week hard werken lag ik onderuit op de pas­sagiersstoel.

Het kwam toch nog als een ver­rass­ing. Ik had het moeten zien aankomen. Miss­chien was het de ver­moei­d­heid. Door de ver­moei­d­heid reageerde ik ook veel te bot. Veel te hard. Een­maal gezegd kon ik het niet meer terug­draaien. Nog dezelfde zater­dag ver­li­et ik haar huis. Met de taxi. Haar achter­la­tend met nieuw ontkiemend lev­en in haar licht bol­lende buik. Mijn lev­en. Glashard door mij afgewezen.

Ik voelde me ellendig. Terug in het hotel dronk ik net zolang uit de mini­bar tot­dat ik in een allesver­ge­tende slaap viel. Tegen het ocht­end­glo­ren werd ik wakker in mijn eigen kots. De hele tijd tij­dens het opruimen van de troep ver­meed ik het mijzelf te zien in de vele spiegels op mijn hotelka­mer. Berouwvol liet ik ’s mid­dags de nog steeds stink­ende kamer achter op weg naar het vliegveld. Het was een vlucht en het voelde als een vlucht.

Nu storten we neer. Is het mijn straf? Moet ik boeten?

Tegen alle regels in haal ik mijn mobielt­je uit mijn bin­nen­zak. De chaos om me heen is com­pleet. Nadat ik mijn toe­gangscode heb ingetikt zie ik dat er verbind­ing is. We zijn blijk­baar al een heel stuk naar bene­den gegaan. Hoeveel tijd heb ik nog? Wie ga ik bellen? Wie ga ik het eerst bellen? Kan ik de con­frontatie wel aan?

Ik besluit niet te bellen. In plaats daar­van tik ik een sms. Een biecht. Voor een rein geweten. Snel kies ik de woor­den en druk op Send. Nu is ze op de hoogte. Vergev­ing verwacht ik niet. Wat dan wel is me ook niet duidelijk. Het maakt ook alle­maal niet meer uit. Mijn laat­ste uur heeft ges­la­gen.

Huilend laat ik het mobielt­je uit mijn hand vallen en krimp ineen tot een foethoud­ing. Opnieuw kri­jg ik een por in mijn zij. Mijn buur­man. Hij wijst op de scher­men. Een stew­ardes komt voor­bi­jgelopen.

Loos alarm.

Fuck­ing loos alarm!

Voor de zoveel­ste keer stort mijn wereld in. Iedereen is veilig, maar mijn vlieg­tu­ig duikt alsnog de diepte in. Het nood­lot tege­moet. Panisch zoek ik naar mijn mobielt­je. Ik moet die sms zien te achter­halen. Proberen te deleten.

Voor­dat mijn vrouw ‘m te lezen kri­jgt.

~ ~ ~

Op 18 jan­u­ari j.l. klonk bij een vlucht van British Air­ways het hier­boven ver­melde bericht. Na 30 sec­on­den bleek dat het een ver­giss­ing was. Een ver­keerde tape was opges­tart. Toen ik van dit voor­val hoorde moest ik meteen denken aan wat je zou doen in die laat­ste minuten. 

Ik denk dat het ver­haal wat ik uitein­delijk uit­gew­erkt heb vooral geïn­spireerd is door een boek van Michael Tolkin wat ik jaren gele­den eens heb gelezen. De titel is Among the dead, en gaat over een man die een trip­je naar Mex­i­co voor zijn hele gezin heeft geor­gan­iseerd. Tij­dens dat verbli­jf wil hij aan zijn vrouw opbiecht­en dat hij een affaire heeft gehad, maar dat hij die heeft beëindigd en met haar verder wil. Door omstandighe­den mist hij echter het vlieg­tu­ig. Hij belt zijn vrouw die al op het vliegveld is om te zeggen dat zij kun­nen vertrekken zon­der hem, en dat hij een vlucht lat­er pakt. Zij vertelt hem dat ze een brief in zijn kof­fer heeft gevon­den waarin hij alles opbiecht. Ze besluit echter toch te gaan. Wan­neer de man op het vliegveld aankomt wordt hem al snel duidelijk dat het vlieg­tu­ig bij het opsti­j­gen is neergestort. Alle inzit­ten­den zijn om het lev­en gekomen. 

~ ~ ~

22 Comments

Geef een reactie