Making the Difference — 12

Deze blog­post is deel 12 van 17 in de serie Mak­ing the Dif­fer­ence

De fys­iosessie van afgelopen vri­jdag wees het uit. De laat­ste twee weken had ik noodged­won­gen teveel zit­tend doorge­bracht. En dat is op dit moment funest voor mijn nek, schoud­ers en rechter­arm. Toch was de ‘terug­val’ min­der ern­stig van aard dan we vooraf had­den ingeschat toen ik de fys­ioman op de hoogte stelde van mijn pro­gram­ma. Met behulp van de back­stretch­er, de dagelijkse oefenin­gen en aan­dacht voor mijn houd­ing heb ik de schade beperkt weten te houden.

Het sterkt mij alleen maar in de over­tuig­ing dat met de juiste aan­bevelin­gen er een hoop mogelijk is. Dat veran­der­ing, op welk vlak dan ook, gere­aliseerd kan wor­den. Dat je in ieder geval meer bereikt door actief aan iets te werken dan door lijdza­am af te wacht­en tot­dat een sit­u­atie zich posi­tief wijzigt. Miss­chien haal je er niet dat­gene uit wat je in je stout­ste dromen voor ogen had, maar je bent wel een eind op weg. Het kan zo maar zijn dat je gaan­deweg al heel erg tevre­den bent door wat je tot zover hebt bereikt.

Het sluit aan bij twee van de tien principes uit de work­shop vorig jaar waaruit deze weke­lijkse blogserie ‘Mak­ing the Dif­fer­ence’ is geboren:

I am respon­si­ble / I choose’
en
‘I live my mis­sion / The prin­ci­ple of exe­cu­tion’

Je bent zelf ver­ant­wo­ordelijk voor het lev­en dat je wilt lei­den en het uitein­delijke doel. Nie­mand anders dient dat voor jou te bepalen.
Heb je een­maal voor ogen wat je wilt bereiken, dan moet je er ver­vol­gens naar gaan lev­en. Je lev­en zodanig inricht­en dat je de din­gen doet die bij­dra­gen tot het realis­eren van je uitein­delijke doel. En andere din­gen lat­en. Kor­tom, keuzes mak­en.

Na de work­shop moesten we een 100-dagen actieplan opstellen met zak­en waar we allereerst aan wilden gaan werken. Mijn actieplan heb ik al vak­er hier de revue lat­en passeren en staat onder­aan dit blog ver­meld. Ik was nieuws­gierig of ik er daad­w­erke­lijk hon­derd dagen aan zou gaan werken. En zo ja, wat dan het effect zou zijn. En zo nee, wat me dan ervan weer­houden had.

Afgelopen week kre­gen we een uitn­odig­ing voor een terugkomdag op 13 feb­ru­ari. De bedoel­ing is dat we dan een update geven over onze vorderin­gen. Tevens zal ons dan een per­soon­lijke coach wor­den toegewezen om ook na de eerste hon­derd dagen verder te werken aan wat we hebben geleerd. Dat veroorza­ak­te een hoop onrust onder mijn collega’s die aan de work­shop had­den deelgenomen. Het zou mij ver­bazen wan­neer meer dan vijf per­so­n­en van de ongeveer der­tig deel­ne­mers daad­w­erke­lijk aan hun actieplan hebben gew­erkt. En dat is jam­mer.

De voor­bi­je twee weken heb ik zelf veel hulp gehad aan enkele zak­en die ik vanu­it mijn actieplan heb opgepakt.

Mijn week­plan­ning (tot nu toe niet meer dan een weinig gede­tailleerde opsom­ming van belan­grijke din­gen die ik de komende week/weken gedaan wil hebben) geeft me richt­ing. Het helpt me hoofd- en bijza­k­en te schei­den, waar­door het makke­lijk­er wordt om met de juiste instelling tijd te best­e­den aan de activiteit­en waar ik vooraf over heb nagedacht. Het geeft me lat­er vol­doen­ing wan­neer ik op de week terug­b­lik dat ik het gedaan heb.

Het volop drinken van water is inder­daad in vele opzicht­en ver­fris­send gebleken. Ik had niet gedacht dat het de voor­spelde effecten van min­der con­cen­tratiev­er­lies en meer alertheid door de dag zou hebben. Maar het tegen­deel is waar. Je gaat er alleen wel 10x zoveel van plassen. Dus hou daar reken­ing mee.

Nog steeds bli­jft het sporten beperkt tot de dagelijkse oefenin­gen gead­viseerd door de fys­ioman. Plus de mar­telsessie op de back­stretch­er. Dat gaat me steeds makke­lijk­er af omdat het langzaa­maan ingebed wordt in mijn dagelijkse rou­tine. In drukke weken is deze ‘sportieve’ tijds­beste­d­ing een rust­punt gebleken waarin ik volop kon ontspan­nen.

Door­dat ik duidelijk voor ogen heb wat voor soort ‘lei­der’ ik op mijn werk wil zijn, heeft het me geholpen om op de juiste momenten mijn zeg­je te doen. Ik hoef me niet met alles te bemoeien, of juist van alles afz­i­jdig te houden. Ik weet waar mijn ver­ant­wo­ordelijkhe­den liggen en zorg dat ik daar gezien wordt als iemand die weet waar hij mee bezig is en waar hij naar toe wil. Op andere vlakken doe ik mee met de rest. Soms stap ik naar voren wan­neer lei­der­schap nodig is om het ingezette pro­ces te begelei­den wan­neer het hierop dreigt vast te lopen. En ik voel me hier uiter­mate goed bij.

Al doende kri­jg ik steeds meer inzicht in wat ik wil bereiken en wie ik wil zijn. Nog steeds heb ik niet het gevoel dat het me volkomen helder is, maar het staat al veel verder af dan het gewoon wat meedeinen op beweg­in­gen door anderen in gang gezet. Ikzelf neem nu meer het ini­ti­atief dan dat ik dat in het verleden deed. Of miss­chien deed ik dat al wel, maar nu meer met een omli­jnd plan voor ogen.

Het gaat miss­chien niet hele­maal in het tem­po dat hoort bij zo’n 100-dagen actieplan, maar het is wel het tem­po dat bij mij hoort. Ik ben iemand van langza­am opstarten en dan een tijd­je zoeken naar het het juiste ritme. Een­maal gevon­den ver­vol­gens lekker ges­taag door­gaan.

Als laat­ste wil ik nog kwi­jt dat ook het dagelijks bloggen mij ontzettend tot nut is. Ook hier weer dat rust­punt. Moment van reflec­tie. Plus het door de hele dag bewuster zijn. Absorberen van wat er om je heen gebeurd. Details zien. Scherp zijn. Het voelt aan als cement. Bindend ele­ment. Dat wat je meekri­jgt een plaats geven. Je weet dat je ’s avonds de kans kri­jgt om nog eens over iets na te denken, dus is een kleine aan­teken­ing overdag vol­doende om er lat­er nog eens van te kun­nen geni­eten. Of er de volledi­ge beteke­nis van te kun­nen vat­ten.

Ik ben bang dat ik niet meer zon­der kan. En wan­neer je dan ook nog zo’n leuk cadeaut­je van Karin Win­ters kri­jgt, kan heel het week­end niet meer stuk.

~ ~ ~

Naar aan­lei­d­ing van de tweedaagse work­shop ‘Mak­ing the Dif­fer­ence’, waar­bij we afs­loten met een 100 dagen actieplan om te zien in hoev­erre we in staat zijn veran­derin­gen door te voeren, geef ik hier weke­lijks reken­schap af van mijn vorderin­gen.  

Hier nog eens de 10 principes die ik eerder heb toegelicht. Het is een set van ver­schil­lende lei­draden die los van elka­ar, maar zek­er in samen­hang met elka­ar een krachtig mid­del kun­nen zijn om richt­ing te geven aan je lev­en:

  1. I am respon­si­ble / I choose
  2. I clar­i­fy my val­ues / My foun­da­tion
  3. I have a vision / The prin­ci­ple of lead­er­ship
  4. I live my mis­sion / The prin­ci­ple of exe­cu­tion
  5. I strive for life bal­ance / Putting more liv­ing in our life
  6. I give and take / The fair­ness-prin­ci­ple in nego­ti­a­tion, sell­ing and in life
  7. I focus on empa­thy / Under­stand­ing is the key
  8. I believe in involve­ment and diver­si­ty / A small com­mit­ted group of peo­ple can change the world
  9. I make rela­tion­ship deposits / It’s the small things
  10. I re-ener­gize week­ly / You can’t man­age time, but you can man­age your ener­gy
    [copy­right: Mark McGre­gor — Being on a mis­sion]

Het 100 dagen actieplan dat ik voor mezelf heb opgesteld, ziet er ver­vol­gens als vol­gt uit:

  • Begin met een week­plan­ning
  • Drink meer water – Meer bal­ans in voed­ing
  • Vak­er sporten – Dagelijkse work­out
  • Leg visie en missie vast
  • Pre­sen­teer jezelf als lei­der
  • Maak een betere tijdsverdel­ing bin­nen je rollen

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« Mak­ing the Dif­fer­ence — 11Mak­ing the Dif­fer­ence — 13 »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets