Norwegian Wood — the movie

All we can do is watch that movie through to the end and learn some­thing from it, but what we learn will be no help in fac­ing the next dis­ap­point­ing movie that comes with­out warn­ing…

OK, toegegeven. Miss­chien iets te zwaar aangezet, maar om nou te zeggen dat ik de film ‘Nor­we­gian Wood’ echt goed vond. Nee. Een hele­boel wel. Zoals. De jaren ’60 muziek. De dito kledij. Lang­durige close-ups van de hoofd­per­so­n­en. Afgewis­seld door over­weldigende natu­urbeelden. Dat alles prachtig belicht.
Hoe zeggen ze dat? Een cin­e­matografisch hoog­stand­je. Maar voor mijn gevoel zon­der beziel­ing. Het bleef aan de opper­vlak­te.

Ter­wi­jl onder de opper­vlak­te juist zoveel gaande is. De com­plexe relaties waarin hoofd­per­soon Watan­abe gaan­deweg ver­stren­geld is ger­aakt dreigen hem te ver­malen. Schei­d­sli­j­nen tussen loy­aliteit, vriend­schap en ver­liefd­heid lopen door elka­ar of ver­vagen. Zon­der goed ontwikkeld inner­lijk kom­pas kost het bin­nen­vet­ter Watan­abe een behoor­lijk lange tijd om de juiste keuzes te kun­nen mak­en (al dan niet afged­won­gen door de omstandighe­den).

Som­mige ver­halen komen alleen goed tot hun recht in boekvorm. Voor mij is Nor­we­gian Wood zo’n ver­haal. Het ‘groeit­em­po’ van Watan­abe is beter te vol­gen door­dat er in het boek meer tijd voor wordt uit­getrokken. In de film is het toch meer van ‘grote stap­pen, snel thuis’. Ondanks de vele ver­stilde beelden die de sug­gestie (in mijn ogen) van ver­trag­ing moeten oproepen. Ik heb niet zozeer prob­le­men met het feit dat som­mige ver­haal­li­j­nen niet terugkomen in de film, maar wel met deze snelle afwik­kel­ing. Hier­door gaat er een ele­ment van dra­matiek ver­loren. Je kunt als kijk­er niet aan­hak­en bij de ‘Werde­gang’ van Watan­abe, ter­wi­jl je dat in het boek veel beter kunt. Daar werken bijvoor­beeld de pas­sages die uitwi­j­den over zijn geï­soleerde verbli­jf op de cam­pus gedurende de vakantiepe­ri­ode erg goed om een beeld te kri­j­gen van zijn in zichzelf teruggetrokken lev­en.

Verder komt de diepte van zijn liefde voor zow­el Naoko als Midori lang niet goed genoeg over. Daar­door komt ook de hevigheid van zijn ver­dri­et bij het ver­lies van Naoko wat pathetisch over. Daar waar het in het boek volledig logisch is dat Watan­abe er in zijn een­t­je op uit trekt om dat ver­lies te ver­w­erken, valt dat in de film wat mij betre­ft uit de toon. En dan heb ik het boek gelezen. Ik vraag me af wat de argeloze kijk­er (zon­der voorken­nis) op som­mige momenten gedacht moet hebben.

Nee, geen aan­rad­er als het aan mij ligt. Wat niet geldt voor het boek. Daar blad­er ik nog regel­matig in om som­mige hoofd­stukken te her­lezen. Vaak kom ik dan uit bij een al in een eerder blog aange­haald citaat:

No truth can cure the sad­ness we feel from los­ing a loved one. No truth, no sin­cer­i­ty, no strength, no kind­ness, can cure that sor­row. All we can do is see that sad­ness through to the end and learn some­thing from it, but what we learn will be no help in fac­ing the next sad­ness that comes with­out warn­ing.” p.360–361

Voor de film pleit dan weer wel dat deze regels inte­graal terugk­wa­men.

~ ~ ~

De aan­dachtige lez­er zal opgevallen zijn dat de begin­regels van dit blog een vri­je invulling zijn van het citaat op pag­i­na 360. Dat Muraka­mi het mij moge vergeven.

Toen ik het boek deze avond na het bek­ijken van de film nog eens er bij pak­te om wat te check­en, viel er een brief­je uit met o.a. vol­gend gedicht(?):

Eerste liefde te vroeg ont­moet
Ware liefde te laat ont­dekt

Time Lies, Love Lost
Love Lies, Time Lost

Het hand­schrift is het mijne, maar ik kan me met geen mogelijkheid herin­neren wat de reden is dat ik dit heb opgeschreven.

~ ~ ~

  • Ik ga volledig akko­ord met je besprek­ing! Het boek staat hoog op mijn lijst­je met favori­eten, maar de film was inder­daad een beet­je een tegen­valler. Zoals je zegt: alles gaat veel te snel waar­door bepaalde relaties echt niet goed uit­gew­erkt wor­den. Miss­chien moest er meer geschrapt wor­den (zoals de rol van Hat­su­mi?) om de andere relaties verder te kun­nen uitwerken, ik weet het niet. ’t Is vol­gens mij wel een bij­zon­der moeil­ijk boek om te ver­fil­men, omdat er weinig échte gebeurtenis­sen zijn, maar er vooral wordt gefo­cust op het inner­lijke lev­en van Watan­abe.

    • Leuk dat je dezelfde ervar­ing hebt bij de film. Ik denk dat het miss­chien wel mogelijk zou moeten zijn om het te ver­fil­men, maar dan zouden ze veel meer moeten inzoomen op een bepaalde peri­ode en vanu­it daar met flash­backs en flash­for­wards de rest moet zien te verk­laren.
      En ja, ook bij mij staat het boek hoog op de lijst van favori­eten.

  • Fijne recen­sie! Het maakt me alleen nog maar meer nieuws­gierig naar de film.
    ‘om goed te roeien moet je langza­am groeien’

  • .. iets om vak­er te doen dus; gedicht­jes ver­stop­pen om ze ver­vol­gens (jaren) lat­er terug te vin­den en je te ver­won­deren over de (je eigen geschreven) schoonheid er van..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets