Weerzien III

[Lees eerst: Weerzien II — door Jol­ka]

Ze voelde hoe Arjan toe­gaf onder haar zoe­nen. Hij was geen spat veran­derd. Nog alti­jd als was in haar han­den. Er viel hele­maal niets meer te merken van zijn aan­vanke­lijke tegen­stribbe­len. Hij had zich terug lat­en zakken en stond met zijn rug gele­und tegen de kap­stok. Zijn armen had hij om haar achter­ste ges­la­gen. Verder maak­te hij geen aanstal­ten. Ook dat was het­zelfde gebleven. Tijd voor actie.

Met haar ene hand nog steeds de ijs­priem stre­lend, liet Jes­si­ca haar andere hand langza­am langs de bin­nenkant van zijn dijen omhoog gaan. Ze beet zacht op zijn tong. Zijn han­den klauw­den instinc­tief in haar billen. Ja, nu durfde hij wel. Nu hoorde je hem niet meer over zijn Mar­loes. Minach­t­end spu­ugde ze wat speek­sel achter op zijn tong. Gretig slik­te hij het door, onder­tussen kir­rende gelu­id­jes mak­end. Ze wal­gde van hem. Alleen de gedachte aan wat Arjan te wacht­en stond maak­te dat ze kon door­gaan. En de gedachte aan Sjo­erd. Haar Sjo­erd. Opnieuw beet ze in zijn tong en greep hem tegelijk­er­ti­jd vol in het kruis. Arjan kre­unde en zakt nog verder door zijn knieën.

Lekker?”
Pla­gend had ze zich even los­ge­maakt van Arjan. Haar hand nog steeds tussen zijn benen. Hij hield zijn ogen sti­jf dicht­geknepen. In afwacht­ing van meer. Dat kon hij kri­j­gen, dacht Jes­si­ca.
“Uhhuh,” was alles wat Arjan wist uit te bren­gen. Als een bokser hing hij onderuit tussen de jassen. Zich niet besef­fend dat hij al ver­loren had. Ver­loren was.
“Heb je me gemist?”
Een antwo­ord was niet nodig. Arjan deed geen enkele poging meer zijn erec­tie te ver­ber­gen. Onbe­heerst stootte hij zijn bekken omhoog tegen de warme hand­palm van Jes­si­ca. De broeierigheid had hem in vuur en vlam gezet. Hij kon maar aan één ding denken. En wel meteen. Hier. En nu. “Ja,” verzuchtte hij. “Ja, ik heb je ontzettend gemist.”

Jes­si­ca sloot haar ogen. Ze zag op tegen wat komen ging. Zou ze er toe in staat zijn? Eerder, bij Mar­loes, ging het vanzelf. Geen emoties. Het was slechts een ding wat in de weg stond. Opgeruimd moest wor­den zodat zij niet gesto­ord zou wor­den tij­dens de uitvo­er­ing van haar plan. De ijs­priem had zijn nut bewezen. Maar dit was anders. Hier gold­en andere regels. Wraak had alles te mak­en met emoties. Met vergeld­ing. Arjan ging er niet zo makke­lijk vanaf komen als zijn Mar­loes­je. De vraag was niet zozeer òf hij ging lij­den, maar eerder hoe lang hij het ging vol­houden.

Opnieuw druk­te ze haar mond op die van Arjan. Opnieuw zoog ze op zijn tong. Maar hard­er nu. Haar boven­tanden raspten over het ruwe opper­vlak. Haar eigen tong woelde tegen de gladde onderkant. Gegrom klonk op uit de keel van Arjan. Zijn nagels groeven zich dieper in haar billen.
Opnieuw beet ze op zijn tong. Maar hard­er nu.
Het gegrom ging over in zenuwachtig gekre­un. Een hand van Arjan ver­huis­de van haar billen naar haar nek. Van daar naar haar gezicht. Probeerde haar zo weg te duwen.
Jes­si­ca beet nog hard­er. Trok de tong zo met zich mee naar achter. Het lichaam van Arjan begon te sparte­len tussen de jassen. Nog steeds voelde ze zijn erec­tie tegen haar hand drukken.
Toen beet ze door.

 ~ ~ ~

Dit is deel 3 in Ver­haal­li­jn 3 van Weerzien:

Schri­jf een ver­volg van tussen de 250 en 750 woor­den, plaats het op je weblog met een link naar het vorige blog en laat het mij (Peter Pel­lenaars) weten (via een com­ment onder Weerzien 1 of via een mail aan peterpellenaars@me.com) zodat ik vanu­it hier naar je blog kan linken.
Plaats zelf ook de oproep tot ver­volg onder je blog en hopelijk wordt dit ver­haal een ver­vol­gserie die zal uit­waaieren over het inter­net.
 

Voor­waarde: je mag maar één keer een bij­drage per ver­haal­li­jn schri­jven, maar het ver­haal mag zich wel ver­takken. Dus je mag best op boven­staand ver­haal een ver­volg schri­jven wan­neer iemand anders dat ook al heeft gedaan. Het betekent gewoon dat het ver­haal zich in meerdere richtin­gen kan opsplit­sen. Zo ontstaan hopelijk meerdere par­al­lelle ver­halen die ver­schil­lend van genre kun­nen zijn. Dit geldt ook voor elk ver­volg dat ver­schi­jnt. Je kunt dus een bij­drage in elk van die opsplit­sende ver­halen lev­eren.
Heb je geen eigen weblog, dan kun je je ver­volg natu­urlijk ook alti­jd naar mij sturen (peterpellenaars@me.com) en dan plaats ik het hier. 

Meer info en een overzicht van alle ver­haal­li­j­nen is terug te vinden onder het menu Weerzien.

Ik ben benieuwd…

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets