Weerzien III

  • Fictief

[Lees eerst: Weer­zien II — door Jol­ka]

Ze voel­de hoe Arjan toe­gaf onder haar zoe­nen. Hij was geen spat ver­an­derd. Nog altijd als was in haar han­den. Er viel hele­maal niets meer te mer­ken van zijn aan­van­ke­lij­ke tegen­strib­be­len. Hij had zich terug laten zak­ken en stond met zijn rug geleund tegen de kap­stok. Zijn armen had hij om haar ach­ter­ste gesla­gen. Ver­der maak­te hij geen aan­stal­ten. Ook dat was het­zelf­de geble­ven. Tijd voor actie.

Met haar ene hand nog steeds de ijs­priem stre­lend, liet Jes­si­ca haar ande­re hand lang­zaam langs de bin­nen­kant van zijn dij­en omhoog gaan. Ze beet zacht op zijn tong. Zijn han­den klauw­den instinc­tief in haar bil­len. Ja, nu durf­de hij wel. Nu hoor­de je hem niet meer over zijn Marloes. Min­ach­tend spuug­de ze wat speek­sel ach­ter op zijn tong. Gre­tig slik­te hij het door, onder­tus­sen kir­ren­de geluid­jes makend. Ze walg­de van hem. Alleen de gedach­te aan wat Arjan te wach­ten stond maak­te dat ze kon door­gaan. En de gedach­te aan Sjoerd. Haar Sjoerd. Opnieuw beet ze in zijn tong en greep hem tege­lij­ker­tijd vol in het kruis. Arjan kreun­de en zakt nog ver­der door zijn knie­ën.

Lek­ker?”
Pla­gend had ze zich even los­ge­maakt van Arjan. Haar hand nog steeds tus­sen zijn benen. Hij hield zijn ogen stijf dicht­ge­kne­pen. In afwach­ting van meer. Dat kon hij krij­gen, dacht Jes­si­ca.
“Uhhuh,” was alles wat Arjan wist uit te bren­gen. Als een bok­ser hing hij onder­uit tus­sen de jas­sen. Zich niet besef­fend dat hij al ver­lo­ren had. Ver­lo­ren was.
“Heb je me gemist?”
Een ant­woord was niet nodig. Arjan deed geen enke­le poging meer zijn erec­tie te ver­ber­gen. Onbe­heerst stoot­te hij zijn bek­ken omhoog tegen de war­me hand­palm van Jes­si­ca. De broei­e­rig­heid had hem in vuur en vlam gezet. Hij kon maar aan één ding den­ken. En wel met­een. Hier. En nu. “Ja,” ver­zucht­te hij. “Ja, ik heb je ont­zet­tend gemist.”

Jes­si­ca sloot haar ogen. Ze zag op tegen wat komen ging. Zou ze er toe in staat zijn? Eer­der, bij Marloes, ging het van­zelf. Geen emo­ties. Het was slechts een ding wat in de weg stond. Opge­ruimd moest wor­den zodat zij niet gestoord zou wor­den tij­dens de uit­voe­ring van haar plan. De ijs­priem had zijn nut bewe­zen. Maar dit was anders. Hier gol­den ande­re regels. Wraak had alles te maken met emo­ties. Met ver­gel­ding. Arjan ging er niet zo mak­ke­lijk van­af komen als zijn Marloes­je. De vraag was niet zozeer òf hij ging lij­den, maar eer­der hoe lang hij het ging vol­hou­den.

Opnieuw druk­te ze haar mond op die van Arjan. Opnieuw zoog ze op zijn tong. Maar har­der nu. Haar boven­tan­den rasp­ten over het ruwe opper­vlak. Haar eigen tong woel­de tegen de glad­de onder­kant. Gegrom klonk op uit de keel van Arjan. Zijn nagels groe­ven zich die­per in haar bil­len.
Opnieuw beet ze op zijn tong. Maar har­der nu.
Het gegrom ging over in zenuw­ach­tig gekreun. Een hand van Arjan ver­huis­de van haar bil­len naar haar nek. Van daar naar haar gezicht. Pro­beer­de haar zo weg te duwen.
Jes­si­ca beet nog har­der. Trok de tong zo met zich mee naar ach­ter. Het lichaam van Arjan begon te spar­te­len tus­sen de jas­sen. Nog steeds voel­de ze zijn erec­tie tegen haar hand druk­ken.
Toen beet ze door.

 ~ ~ ~

Dit is deel 3 in Ver­haal­lijn 3 van Weer­zien:

Schrijf een ver­volg van tus­sen de 250 en 750 woor­den, plaats het op je weblog met een link naar het vori­ge blog en laat het mij (Peter Pel­le­naars) weten (via een com­ment onder Weer­zien 1 of via een mail aan peterpellenaars@me.com) zodat ik van­uit hier naar je blog kan lin­ken.
Plaats zelf ook de oproep tot ver­volg onder je blog en hope­lijk wordt dit ver­haal een ver­volg­se­rie die zal uit­waai­e­ren over het inter­net.
 

Voor­waar­de: je mag maar één keer een bij­dra­ge per ver­haal­lijn schrij­ven, maar het ver­haal mag zich wel ver­tak­ken. Dus je mag best op boven­staand ver­haal een ver­volg schrij­ven wan­neer iemand anders dat ook al heeft gedaan. Het bete­kent gewoon dat het ver­haal zich in meer­de­re rich­tin­gen kan opsplit­sen. Zo ont­staan hope­lijk meer­de­re paral­lel­le ver­ha­len die ver­schil­lend van gen­re kun­nen zijn. Dit geldt ook voor elk ver­volg dat ver­schijnt. Je kunt dus een bij­dra­ge in elk van die opsplit­sen­de ver­ha­len leve­ren.
Heb je geen eigen weblog, dan kun je je ver­volg natuur­lijk ook altijd naar mij stu­ren (peterpellenaars@me.com) en dan plaats ik het hier. 

Meer info en een over­zicht van alle ver­haal­lij­nen is terug te vinden onder het menu Weer­zien.

Ik ben benieuwd…

~ ~ ~

Nor­we­gi­an Wood — the movie
De kort­ste weg naar geluk

12 reacties op “Weerzien <span class="caps">III</span>”

  1. .. Jezus, Peet.. je kunt zo schrij­ven dat mijn gezicht in een pijn­lij­ke gri­mas trekt.. Wat een tak­ke­wijf, hè, die Jes­si­ca. Voer voor psy­cho­lo­gen.

    1. Ja, met die Jes­si­ca kun je alle kan­ten op. Toch heeft ze (mis­schien) ook wel goe­de kan­ten. Maar dan wel in een ande­re (nog niet geschre­ven) ver­haal­lijn.

Reacties zijn gesloten.