De kortste weg naar geluk

Ver­won­de­ring.

Voor mij: het her­ken­nen van het won­der­lij­ke in het alle­daag­se. Het mooie. Posi­tief.

In tegen­stel­ling tot het mij ver­ba­zen over van alles: “Het kan toch niet waar zijn dat…” Het dom­me. Nega­tief.

Ik ver­baas me vaak. Geluk­kig ver­won­der ik me vaker. Zoals daar­straks. Over de opbor­re­len­de klei­ne parel­tjes in het ijzig diep­zwar­te water. Hoe ze een­maal aan de opper­vlak­te elkaar opzoe­ken en een bewe­gen­de deken van lucht­bel­le­tjes vor­men om zo het opruk­ken­de ijs op afstand te hou­den.

Het krui­en­de ijs in ons vij­ver­tje. Op som­mi­ge plek­ken glas­hel­der, op ande­re plek­ken dof. Vol bar­sten. Gete­kend voor het kor­te leven. En dicht onder die ijs­laag het oran­je­ge­le lijf van een koi kar­per. Majes­tu­eus. Gra­ci­eus. Bij de open plek in het ijs kwam hij naar boven. We wis­sel­den een kor­te blik van ver­stand­hou­ding. Waar­na hij weer ver­dween in de diep­te.

Je zou ook kun­nen zeg­gen dat ik gecon­tro­leerd heb of de zuur­stof­pomp bij de vij­ver nog werk­te onder deze bar­re omstan­dig­he­den. Dat doet ech­ter geen recht aan de kor­te ver­bon­den­heid die ik voel­de aan de rand van de klei­ne vij­ver met die vis. Zul­ke momen­ten zijn te mooi om af te doen als iets nor­maals. Niet alles is nor­maal omdat het zomaar gebeurt. Omdat het regel­ma­tig gebeurt. Of omdat het in je ach­ter­tuin gebeurt.

We kij­ken met z’n allen Fro­zen Pla­net op tv en twit­te­ren daar de hele avond over.

Wan­neer je er ech­ter aan­dacht voor hebt, het won­der­lij­ke weet te waar­de­ren, dan bewan­del je de kort­ste weg naar geluk. Mis­schien klein geluk. Maar wie het klei­ne geluk niet eert…

Ik had van­avond mijn eigen Fro­zen Pla­net. In de ach­ter­tuin. En het mooi­ste was: zon­der EO voi­ce-over. Een won­der boven won­der.

~ ~ ~

Mijn bij­dra­ge voor #wot dd 2/2/2012

Wat is wot? => Wri­te on Thurs­day

Deze week is het woord VERWONDEREN:
[regel­ma­tig werk­woord] ervan opzien omdat je het niet ver­wacht