Onvermogen

Nu ik mezelf heb over­ge­ge­ven aan het #iede­re­dag­blog­gen merk ik dat zich in veel geval­len gedu­ren­de de dag al een idee vormt over het blog dat ik ’s avonds wil gaan schrij­ven. In de auto op weg naar huis, of later onder de dou­che die­nen zich zin­nen aan die ik van plan ben te gebrui­ken. Soms heb ik het hele blog dan com­pleet in mjin hoofd. Alleen nog een geschikt moment vin­den om het uit te typen. Daar­na door­le­zen om even­tu­e­le tik­fou­ten er uit te halen.

En de bevreem­ding slaat toe. Wat ik lees is niet wat ik geschre­ven heb. Althans, niet wat ik van plan was te schrij­ven. Er zat een geheel ander blog in mijn hoofd dan wat ik hier nu op het scherm zie staan. [Ook nu dus.]

Het is gelijk de erva­ring die ik in het zake­lijk leven heb tij­dens belang­rij­ke bespre­kin­gen. Ik luis­ter naar de dis­cus­sie, wacht het geschik­te moment af om mijn zeg­je te doen, oefen alvast een klein beet­je in gedach­ten op de goe­de volg­or­de van de juis­te woor­den, begin te pra­ten wan­neer dat van mij ver­wacht wordt en hoor mij­zelf din­gen zeg­gen die ik ECHT NIET van plan was te zeg­gen. Na de ver­ga­de­ring. Terug op mijn kan­toor. Dan komen de zin­nen en woor­den terug die ik had wil­len zeg­gen. Of niet. Dan ben ik ze onder­weg kwijt­ge­raakt en kan ik me slechts ver­ba­zen of ver­won­de­ren (afhan­ke­lijk van hoe tevre­den ik ben over het resul­taat) over wat ik gezegd heb. Waar het van­daan kwam. Want ik had toch echt iets anders wil­len zeg­gen. [Zoals nu dus.]

Zo zit ik dan ’s avonds mijn blog te lezen. Ik was toch ECHT NIET van plan om te schrij­ven wat ik lees.

Soms is het een heel mooi blog. Mooi­er dan ik had wil­len schrij­ven. [Mooi­er dan ik had kun­nen schrij­ven.] Maar ook vaak lees ik een blog wat lang niet zo mooi is als in mijn gedach­ten.
[Ik weet niet wat erger is…]

Wie of wat is er ver­ant­woor­de­lijk voor dat de woor­den in mijn hoofd niet in mijn blog belan­den? Dat er iets anders komt te staan? [Dit had ik niet wil­len schrij­ven.] 

Neem dit blog. Ik zit het nog even door te lezen voor­dat ik het de blogwe­reld in stuur. Het zou moe­ten gaan over de lief­de. En spe­ci­fiek over mijn onver­mo­gen om op kri­tie­ke momen­ten, wan­neer mijn rela­tie onder druk staat, wan­neer er eens goed met elkaar gespro­ken moet gaan wor­den, de juis­te din­gen te zeg­gen. Want laten we er geen doek­jes over win­den, ook in mijn lief­des­re­la­tie is het niet altijd rozen­geur en mane­schijn. Op gezet­te tij­den is er cri­sis. Dan gaan we aan de tafel zit­ten en moet alles ter tafel komen. Natuur­lijk weet ik dan pre­cies wat ik wil zeg­gen. Ein­de­lijk kan ik mijn hart luch­ten. Maar wat komt er uit? U raadt het al. Iets com­pleet anders. [Ook hier had ik iets com­pleet anders wil­len zeg­gen.]

Het lijkt of mijn stem over­stemd wordt door mijn stem­ming.
[Dit is een impli­cie­te ver­wij­zing naar de dis­cus­sie die we afge­lo­pen maan­dag op #blog­praat had­den. Het ging over het ver­schil tus­sen stem en stem­ming. Zelf dacht ik een mooie duit in het zak­je te doen met mijn tweet:

Later deze week hoor­de ik iemand op de radio het ver­schil uit­leg­gen tus­sen weer en kli­maat. Een gema­tigd zee­kli­maat is zacht. De zomers zijn warm, de win­ters mild. Maar dat wil niet zeg­gen dat er niet een vries­kou­de dag kan voor­ko­men in de win­ter. Deze week is het bij­voor­beeld bit­ter koud, ech­ter de voor­gaan­de maan­den waren len­te­ach­tig. Dat laat­ste ver­geet ieder­een met­een. Weer en kli­maat ver­hou­den zich het­zelf­de als stem­ming en stem. Het is de stem­ming van de dag, of van het moment, die je stem kleurt. Je stem is de her­ken­ba­re onder­lig­gen­de basis.]
Dus hoor ik mezelf niet de din­gen zeg­gen die ik wil zeg­gen. En ga ik, omdat de kwes­tie onder han­den zo ont­zet­tend belang­rijk is, nog tij­dens het gesprek pro­be­ren de scha­de te beper­ken. Niet door te zeg­gen wat ik wil­de zeg­gen, want dat lukt schijn­baar niet, maar door uit te leg­gen waar­om ik niet zeg wat ik wil zeg­gen. Kans­lo­ze actie. Voor­beel­den als over het ver­schil tus­sen weer en kli­maat maken het van kwaad tot erger.

Daar­over had ik dus wil­len blog­gen. Niet op de manier zoals hier­bo­ven, want dat is de niet geluk­te manier, maar zoals het in mijn hoofd zat. [En daar nog steeds zit.]

Snap­pen jul­lie mijn onver­mo­gen? [Indien ja, dan ga ik nu ern­stig twij­fe­len aan de inter­ne logi­ca van dit blog.]

~ ~ ~

Ik had een mooi blog in gedach­ten over de hevi­ge sneeuw­val van van­daag, maar het is iets anders gewor­den…

[Ook hier had ik iets anders wil­len zeg­gen.]

~ ~ ~

20 Replies to “Onvermogen”

  1. Ik wou dat ik zo samen­han­gend over het onsa­men­han­gen­de van gedach­ten en wat daar van uit­ein­de­lijk op papier — nee, scherm — komt…

    1. Haha, ik moet de samen­hang nog zien te vin­den 😉

  2. ja, ik snap je onver­mo­gen.

    ik kan ook moei­lij­ker real-time com­mu­ni­ce­ren. Ik doe meer aan batch ver­wer­king.
    Met dat ver­schil: ik weet pas ach­ter­af wat ik had wil­len zeg­gen, niet van te voren. en net als jij : al hele­maal niet tij­dens.

    Daar­om vind ik blog­gen zo fijn. Want daar lukt het me wel.

    Beter zelfs. Als ik begin te schrij­ven ordent het zich pas.

    Ik hoef bij­na nooit iets te her­schrij­ven.

    Ik snap het dus, behal­ve dat het je bij het blog­gen ook over­komt.

    1. Tij­dens het blog­gen lukt het me beter dan gedu­ren­de een con­ver­sa­tie. Maar toch heb ik regel­ma­tig dat ik zo ‘in een blog’ zit, dat ik daar­na pas zie hoe ik afge­we­ken ben van wat ik eigen­lijk voor­af in mijn hoofd had. De ene zin dwingt schijn­baar toch de vol­gen­de af en voor je het weet gaat het ver­haal met je op de loop. Dat wil­de ik hier eigen­lijk op een speel­se manier dui­de­lijk maken.

  3. Ik neem dit blog seri­eus. Heel erg seri­eus. Want per­soon­lij­ke cate­go­rie. Fic­tie bestaat even niet.

    Wat ik lees is pre­cies dat wat ik ma jl ook al niet begreep. Het gemaakt onder­scheid tus­sen stem en stem­ming. Het spijt me Peter. Als­of de Peter die je wilt laten blog­gen iemand anders is dan die­ge­ne die het uit­ein­de­lijk doet. Of zoiets. Als­of de Peter die aan tafel zit. Een ande­re Peter is. Zijn er 2 Peters?

    Ik zie en lees een hele mooie Peter blog. Zoals ik ze heel erg graag nog heel vaak van jou zou wil­len zien! Ik zie een blog die Peter en Peter bij elkaar doet komen. Nog even vol­hou­den. Dan begrijp je jezelf vast veel beter.

    En als ik rare lom­pe din­gen zeg. Als ik ver­ve­lend ben. Dan spijt mij dat. Ik heb het bes­te met je voor. het ga je goed!

    1. Jij bent nooit ver­ve­lend. Je pro­beert het te begrij­pen en dat is lovens­waar­dig.
      Wat ik hier wil­de beschrij­ven is mijn wor­ste­ling tij­dens een conversatie/discussie en tij­dens het blog­gen, dat je soms in het ‘vuur van de strijd’ toch een ande­re kant opgaat dan je voor­af in gedach­ten had. De zin­nen gaan met je aan de haal en soms wil je het alle­maal net iets mooi­er, groot­ser, etc maken. Daar­na kijk je met ver­ba­zing terug op wat je gezegd/geschreven hebt.
      Dat heb ik regel­ma­tig.
      Of er 1 of meer­de­re Peters zijn, weet ik niet. Ik hoop 1.
      Maar die ene heeft een gren­ze­lo­ze fan­ta­sie die hij altijd mee laat spre­ken. Waar­door het voor zijn omge­ving nog­al vaak moei­te kost om het te vol­gen, of seri­eus te nemen. Dat is mijn mak­ke.

  4. ik snap hem.

    VvV ook, Dina ook en .… ook 😉

    Een stem­ming, een pseu­do, een stem, een blog.

    (pre­cies wat ik had wil­len zeg­gen)

    1. Ja, natuur­lijk snap jij hem. Jij bent met z’n velen 😉

  5. […] Peter Pel­le­naar, die in dit arti­kel  schreef over zijn blogs, die een eigen leven lij­ken te […]

  6. Ik begrijp wat je bedoel! Ik heb dat ook (zelfs met mail­tjes die ik naar vrien­den stuur), daar­om pro­beer ik er van tevo­ren zo min moge­lijk over na te den­ken om teleur­stel­ling te voor­ko­men haha.

    1. Als je van te voren niet bedenkt wat je gaat schrij­ven, dan kan het alleen maar mee­val­len. Denk ik…

  7. Ja dat heb ik soms ook, maar dan net even iets anders: dan heb ik hele ver­ha­len bedacht tij­dens het post­be­zor­gen, kom ik thuis, en dan weet ik niets meer… (erg frus­tre­rend)…

    Maar inder­daad din­gen zeg­gen op een ande­re manier, dat wil ik soms ook… maar ja dat komt omdat we dan lan­ger nage­dacht heb­ben… en dus beter weten hoe we ons die­nen te uiten… 😉

    1. Dat is ook erg frus­tre­rend. Het is zo moei­lijk om op alle tij­den iets bij de hand te heb­ben om je inge­vin­gen snel te kun­nen note­ren.

  8. Her­ken­baar. Zowel als het gaat over zake­lij­ke bespre­kin­gen of zinnen/ideeën voor mijn blog.. Komen­de woens­dag heb­ben we per­so­neels­over­leg en hope­lijk komen de woor­den er dan wel uit zoals het zou moe­ten..

    1. Voor een per­so­neels­over­leg of anders­zins belang­rij­ke ver­ga­de­rin­gen zet ik voor­af de belang­rijk­ste pun­ten op papier. Hoe ik ze dan ver­tel is soms min­der belang­rijk dan dat ik ze niet ver­geet te ver­mel­den.

  9. […] iets over te gaan zeg­gen, die stem van je blog, maar dat toch doet. Zo gaat dat soms, he, Peter? [Onver­mo­gen] (Moge­lijk) gere­la­teer­de […]

Comments are closed.