Onvermogen

Nu ik mezelf heb overgegeven aan het #iederedag­bloggen merk ik dat zich in veel gevallen gedurende de dag al een idee vormt over het blog dat ik ’s avonds wil gaan schri­jven. In de auto op weg naar huis, of lat­er onder de douche dienen zich zin­nen aan die ik van plan ben te gebruiken. Soms heb ik het hele blog dan com­pleet in mjin hoofd. Alleen nog een geschikt moment vin­den om het uit te typen. Daar­na door­lezen om eventuele tik­fouten er uit te halen.

En de bevreemd­ing slaat toe. Wat ik lees is niet wat ik geschreven heb. Althans, niet wat ik van plan was te schri­jven. Er zat een geheel ander blog in mijn hoofd dan wat ik hier nu op het scherm zie staan. [Ook nu dus.]

Het is gelijk de ervar­ing die ik in het zake­lijk lev­en heb tij­dens belan­grijke besprekin­gen. Ik luis­ter naar de dis­cussie, wacht het geschik­te moment af om mijn zeg­je te doen, oefen alvast een klein beet­je in gedacht­en op de goede vol­go­rde van de juiste woor­den, begin te prat­en wan­neer dat van mij verwacht wordt en hoor mijzelf din­gen zeggen die ik ECHT NIET van plan was te zeggen. Na de ver­gader­ing. Terug op mijn kan­toor. Dan komen de zin­nen en woor­den terug die ik had willen zeggen. Of niet. Dan ben ik ze onder­weg kwi­jt­ger­aakt en kan ik me slechts ver­bazen of ver­won­deren (afhanke­lijk van hoe tevre­den ik ben over het resul­taat) over wat ik gezegd heb. Waar het van­daan kwam. Want ik had toch echt iets anders willen zeggen. [Zoals nu dus.]

Zo zit ik dan ’s avonds mijn blog te lezen. Ik was toch ECHT NIET van plan om te schri­jven wat ik lees.

Soms is het een heel mooi blog. Mooier dan ik had willen schri­jven. [Mooier dan ik had kun­nen schri­jven.] Maar ook vaak lees ik een blog wat lang niet zo mooi is als in mijn gedacht­en.
[Ik weet niet wat erg­er is…]

Wie of wat is er ver­ant­wo­ordelijk voor dat de woor­den in mijn hoofd niet in mijn blog belanden? Dat er iets anders komt te staan? [Dit had ik niet willen schri­jven.] 

Neem dit blog. Ik zit het nog even door te lezen voor­dat ik het de blog­w­ereld in stu­ur. Het zou moeten gaan over de liefde. En spec­i­fiek over mijn onver­mo­gen om op kri­tieke momenten, wan­neer mijn relatie onder druk staat, wan­neer er eens goed met elka­ar gespro­ken moet gaan wor­den, de juiste din­gen te zeggen. Want lat­en we er geen doek­jes over winden, ook in mijn liefdesre­latie is het niet alti­jd rozengeur en maneschi­jn. Op gezette tij­den is er cri­sis. Dan gaan we aan de tafel zit­ten en moet alles ter tafel komen. Natu­urlijk weet ik dan pre­cies wat ik wil zeggen. Ein­delijk kan ik mijn hart lucht­en. Maar wat komt er uit? U raadt het al. Iets com­pleet anders. [Ook hier had ik iets com­pleet anders willen zeggen.]

Het lijkt of mijn stem over­stemd wordt door mijn stem­ming.
[Dit is een impli­ci­ete ver­wi­jz­ing naar de dis­cussie die we afgelopen maandag op #blog­praat had­den. Het ging over het ver­schil tussen stem en stem­ming. Zelf dacht ik een mooie duit in het zak­je te doen met mijn tweet:

Lat­er deze week hoorde ik iemand op de radio het ver­schil uit­leggen tussen weer en kli­maat. Een gematigd zeek­li­maat is zacht. De zomers zijn warm, de win­ters mild. Maar dat wil niet zeggen dat er niet een vriesk­oude dag kan voorkomen in de win­ter. Deze week is het bijvoor­beeld bit­ter koud, echter de voor­gaande maan­den waren lenteachtig. Dat laat­ste vergeet iedereen meteen. Weer en kli­maat ver­houden zich het­zelfde als stem­ming en stem. Het is de stem­ming van de dag, of van het moment, die je stem kleurt. Je stem is de herken­bare onderliggende basis.]
Dus hoor ik mezelf niet de din­gen zeggen die ik wil zeggen. En ga ik, omdat de kwest­ie onder han­den zo ontzettend belan­grijk is, nog tij­dens het gesprek proberen de schade te beperken. Niet door te zeggen wat ik wilde zeggen, want dat lukt schi­jn­baar niet, maar door uit te leggen waarom ik niet zeg wat ik wil zeggen. Kansloze actie. Voor­beelden als over het ver­schil tussen weer en kli­maat mak­en het van kwaad tot erg­er.

Daarover had ik dus willen bloggen. Niet op de manier zoals hier­boven, want dat is de niet geluk­te manier, maar zoals het in mijn hoofd zat. [En daar nog steeds zit.]

Snap­pen jul­lie mijn onver­mo­gen? [Indi­en ja, dan ga ik nu ern­stig twi­jfe­len aan de interne log­i­ca van dit blog.]

~ ~ ~

Ik had een mooi blog in gedacht­en over de hevige sneeuw­val van van­daag, maar het is iets anders gewor­den…

[Ook hier had ik iets anders willen zeggen.]

~ ~ ~

20 Comments

ja, ik snap je onver­mo­gen.

ik kan ook moeil­ijk­er real-time com­mu­niceren. Ik doe meer aan batch ver­w­erk­ing.
Met dat ver­schil: ik weet pas achter­af wat ik had willen zeggen, niet van te voren. en net als jij : al hele­maal niet tij­dens.

Daarom vind ik bloggen zo fijn. Want daar lukt het me wel.

Beter zelfs. Als ik begin te schri­jven ordent het zich pas.

Ik hoef bij­na nooit iets te her­schri­jven.

Ik snap het dus, behalve dat het je bij het bloggen ook overkomt.

Tij­dens het bloggen lukt het me beter dan gedurende een con­ver­sa­tie. Maar toch heb ik regel­matig dat ik zo ‘in een blog’ zit, dat ik daar­na pas zie hoe ik afgeweken ben van wat ik eigen­lijk vooraf in mijn hoofd had. De ene zin dwingt schi­jn­baar toch de vol­gende af en voor je het weet gaat het ver­haal met je op de loop. Dat wilde ik hier eigen­lijk op een speelse manier duidelijk mak­en.

Ik neem dit blog serieus. Heel erg serieus. Want per­soon­lijke cat­e­gorie. Fic­tie bestaat even niet.

Wat ik lees is pre­cies dat wat ik ma jl ook al niet begreep. Het gemaakt onder­scheid tussen stem en stem­ming. Het spi­jt me Peter. Alsof de Peter die je wilt lat­en bloggen iemand anders is dan diegene die het uitein­delijk doet. Of zoi­ets. Alsof de Peter die aan tafel zit. Een andere Peter is. Zijn er 2 Peters?

Ik zie en lees een hele mooie Peter blog. Zoals ik ze heel erg graag nog heel vaak van jou zou willen zien! Ik zie een blog die Peter en Peter bij elka­ar doet komen. Nog even vol­houden. Dan begri­jp je jezelf vast veel beter.

En als ik rare lompe din­gen zeg. Als ik verve­lend ben. Dan spi­jt mij dat. Ik heb het beste met je voor. het ga je goed!

Jij bent nooit verve­lend. Je probeert het te begri­jpen en dat is lovenswaardig.
Wat ik hier wilde beschri­jven is mijn worstel­ing tij­dens een conversatie/discussie en tij­dens het bloggen, dat je soms in het ‘vuur van de stri­jd’ toch een andere kant opgaat dan je vooraf in gedacht­en had. De zin­nen gaan met je aan de haal en soms wil je het alle­maal net iets mooier, grootser, etc mak­en. Daar­na kijk je met ver­baz­ing terug op wat je gezegd/geschreven hebt.
Dat heb ik regel­matig.
Of er 1 of meerdere Peters zijn, weet ik niet. Ik hoop 1.
Maar die ene heeft een gren­zeloze fan­tasie die hij alti­jd mee laat spreken. Waar­door het voor zijn omgev­ing nogal vaak moeite kost om het te vol­gen, of serieus te nemen. Dat is mijn makke.

Ja dat heb ik soms ook, maar dan net even iets anders: dan heb ik hele ver­halen bedacht tij­dens het post­be­zor­gen, kom ik thuis, en dan weet ik niets meer… (erg frus­tr­erend)…

Maar inder­daad din­gen zeggen op een andere manier, dat wil ik soms ook… maar ja dat komt omdat we dan langer nagedacht hebben… en dus beter weten hoe we ons dienen te uiten… 😉

Herken­baar. Zow­el als het gaat over zake­lijke besprekin­gen of zinnen/ideeën voor mijn blog.. Komende woens­dag hebben we per­son­eelsover­leg en hopelijk komen de woor­den er dan wel uit zoals het zou moeten..

Voor een per­son­eelsover­leg of ander­szins belan­grijke ver­gaderin­gen zet ik vooraf de belan­grijk­ste pun­ten op papi­er. Hoe ik ze dan ver­tel is soms min­der belan­grijk dan dat ik ze niet vergeet te ver­melden.

Geef een reactie