Rat – 2

Vandaag werd het bewijs geleverd. De rat bestond echt. Het was geen waanvoorstelling geweest van mijn vrouw. Of een vergissing. Nee, ze had al die tijd gelijk gehad terwijl ik keer op keer probeerde haar (en mezelf) er van te overtuigen dat er geen rat in onze tuin zat. Dat dat niet mogelijk was (zonder met redenen te komen waarom dat dat niet mogelijk was).

Maar vandaag heb ik het beest met eigen ogen gezien.

Met wild kloppend hart kan ik de ontkenningsfase sluiten. Hoogste tijd om actie te ondernemen.

Deze namiddag zat ik op mijn gemak in de huiskamer te genieten van een kop koffie na gedane arbeid. De paden en de lanen rondom ons huis waren weer geheel sneeuwvrij. Jammer voor de sleeënde medemens maar die moet zijn vertier maar verderop zoeken. Veiligheid voor postbode en oudere van dagen heeft bij mij een hogere prioriteit. En zelf word ik ook alweer een dagje ouder, dus een stukje eigenbelang zal ook wel meegespeeld hebben.

Ook mijn vrouw was gezellig aangeschoven en dronk een kopje mee. Natuurlijk zag zij de rat voordat ik ‘m zag. Binnen de korste keren volgde het gesprek weer de vertrouwde patronen:

“Snel, kijk, daar zit die rat weer.”
“Ja, tuurlijk.”
“Nee, echt.”
“Hmhm.”
“Nee, echt! Kijk nou. Dalijk istie weg.”
“Vooruit maar weer. Waar dan?”
“Daar.”
“Waar?”
“Daar!”

Totdat het vertrouwde patroon weeffouten begon te vertonen:

“Ik zie niks. Je zult wel weer…”
“Zie je ‘m?”
“…”
“Zie je nu wel dat ik gelijk had. En hij blijft gewoon zitten nu. Wat een lef.”
“Een rat…”
“Ja, dat zeg ik toch al die tijd.”
“Een rat…”

Hij zat er echt. Levensecht. Levensgroot. In de voederbak voor de vogels. De bak die ik elke dag netjes van vers voer voorzie. En die deze rat vervolgens netjes leegmaakt. Mij in de waan latend dat ik als een barmhartige samaritaan de hongerigen van voedsel voorzie. Wat eigenlijk dus nog steeds waar is. Want ook deze rat heeft honger.

Vanachter het raam zagen we hoe hij zich gulzig te goed deed aan de zojuist bijgevulde bak. Zonder vrees blikte hij ons af en toe aan. Met van die zwarte kraaloogjes. Zijn lange naakte staart zwiepte vervaarlijk op en neer.
Toen hij de buik (of de bek?) vol had, gleed hij soepel langs de ijzeren staander naar beneden, trippelde over de sneeuwlaag onder de tuintafel door richting vijver. Daar dook hij onder de bamboe.

Om enkele minuten later weer tevoorschijn te komen om de voederbak te beklimmen. Hetzelfde scenario herhaalde zich. En daarna nog enkele keren. Wat ons doet vermoeden dat hij misschien niet voor zichzelf voedsel aan het verzamelen is. Maar voor een nest jonge ratjes.

Hoogste tijd dus voor actie!

~ ~ ~

De rat is nu ook vastgelegd op video…:

~ ~ ~

11 Reacties

  1. Wij voeren ook vogels. Zal het verhaal eens bij het ontbijt vertellen.Kijken of mijn partner ook gaat opletten om vast te stellen waarom die bakken soms zo snel leeg zijn 🙂 Intussen wel vervelend voor jullie, zukj ongedierte. Andere kant: je maakt wel weer wat mee…

    1. Ik heb ondertussen wat meer vogelhuisjes opgehangen en het losse voer op voor ratten moeilijker toegankelijke plekken (dat is tenminste de bedoeling) neergelegd. Nu nog uitzoeken hoe we die rat (en zijn/haar nest) weten te vangen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *