Stemmen

Zoveel stem­men. Zoveel per­so­na­ges. Naar wie moet ik luis­te­ren? Alle­maal zijn ze me dier­baar. Alle­maal wil­len ze hun ver­haal kwijt. Bij mij. Via mij. Aan jul­lie. Voor jul­lie.

Cha­os. Kako­fo­nie. Een vol café gelijk. Elk tafel­tje een geschie­de­nis. Waar schuif ik aan? Waar men lacht? Huilt? Schreeuwt? Elkaar in de armen valt? Elkaar de tent uit­vecht?

Zie de eens zo geluk­ki­ge man zit­ten. Hij was er bij­na over­heen. Keek weer voor­uit in plaats van naar het ver­le­den. Tot­dat hij bij toe­val…

Niet ver van hem van­daan een pas ver­loofd stel. Voor hen op tafel de brief die ze keer op keer over­le­zen… Bij het tafel­tje aan het raam valt een glas wijn om. Geschrok­ken blijft de vrouw naar bui­ten sta­ren. Ze heeft niet in de gaten… En in de hoek. Waar het een stuk sche­me­ri­ger is. Heeft Ome Cor. Zijn hand. Onder het tafel­tje. Tus­sen de benen. Van. Mijn… Het zwa­re gor­dijn bij de deur zwaait opzij. Een tocht­vlaag en een groep nieu­we gas­ten komt luid­ruch­tig bin­nen. Nog meer stem­men. Nog meer ver­ha­len.

Ik kan niet kie­zen. Ik kan me niet con­cen­tre­ren. Het ver­haal bij de buren is van­avond altijd inte­res­san­ter dan aan het tafel­tje waar ik plaats­ge­no­men heb. Onrus­tig sta ik op en loop naar het vol­gen­de tafel­tje. Hal­ve ver­ha­len krijg ik mee. De con­cen­tra­tie ver­lies ik met elk gespro­ken woord. Van­uit mijn oog­hoe­ken kijk ik alweer ver­der. Pro­beer de woor­den van ver­der­op op te van­gen.

Zo doe ik nie­mand recht.

Deze avond lukt het me niet te luis­te­ren. Te veel stem­men.

~ ~ ~

17 reacties

    • Peter zegt:

      Focus is con­cen­tra­tie. Con­cen­tra­tie is inspanning/toewijding. Dat kost kracht en ener­gie. En soms ben je gewoon moe. En dan lukt het niet om te focus­sen 🙂

    • Peter zegt:

      Je pikt vanal­les op, zon­der dat tot je door­dringt wat je nu eigen­lijk oppikt. Later dringt het besef pas door dat je iets wezen­lijks hebt gemist. Maar dan is het alweer te laat. Het moment is voor­bij.

    • Peter zegt:

      Ik ook. Alleen ont­gaat je vaak de essen­tie van elk gesprek. Het is eer­der de toon of melo­die van het gesprek wat me dan doet boei­en, niet zozeer de inhoud. En ik besteed dan weer meer aan­dacht aan de men­sen. Hoe zit­ten ze erbij? Hoe gedra­gen ze zich? Het blijft leuk, men­sen kij­ken.

  1. Merel zegt:

    Het heeft een hele tijd gekost voor­dat ik goed in een kan­toor­tuin kon wer­ken; ik volg­de altijd alle gesprek­ken om mij heen en moest dan ook nog mijn tong afbij­ten om niet te gaan rea­ge­ren. Dood­ver­moei­end…

    • Peter zegt:

      Op het werk lukt het me juist erg goed om me com­pleet af te slui­ten voor alle gesprek­ken die gevoerd wor­den in de pro­jec­t­ruim­te waar­in ik werk. Maar het klopt, daar zijn wel wat jaren over­heen gegaan voor­dat ik zover was.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *