Stemmen

Zoveel stem­men. Zoveel per­so­na­ges. Naar wie moet ik luis­te­ren? Alle­maal zijn ze me dier­baar. Alle­maal wil­len ze hun ver­haal kwijt. Bij mij. Via mij. Aan jul­lie. Voor jullie.

Cha­os. Kako­fo­nie. Een vol café gelijk. Elk tafel­tje een geschie­de­nis. Waar schuif ik aan? Waar men lacht? Huilt? Schreeuwt? Elkaar in de armen valt? Elkaar de tent uitvecht?

Zie de eens zo geluk­ki­ge man zit­ten. Hij was er bij­na over­heen. Keek weer voor­uit in plaats van naar het ver­le­den. Tot­dat hij bij toeval…

Niet ver van hem van­daan een pas ver­loofd stel. Voor hen op tafel de brief die ze keer op keer over­le­zen… Bij het tafel­tje aan het raam valt een glas wijn om. Geschrok­ken blijft de vrouw naar bui­ten sta­ren. Ze heeft niet in de gaten… En in de hoek. Waar het een stuk sche­me­ri­ger is. Heeft Ome Cor. Zijn hand. Onder het tafel­tje. Tus­sen de benen. Van. Mijn… Het zwa­re gor­dijn bij de deur zwaait opzij. Een tocht­vlaag en een groep nieu­we gas­ten komt luid­ruch­tig bin­nen. Nog meer stem­men. Nog meer verhalen.

Ik kan niet kie­zen. Ik kan me niet con­cen­tre­ren. Het ver­haal bij de buren is van­avond altijd inte­res­san­ter dan aan het tafel­tje waar ik plaats­ge­no­men heb. Onrus­tig sta ik op en loop naar het vol­gen­de tafel­tje. Hal­ve ver­ha­len krijg ik mee. De con­cen­tra­tie ver­lies ik met elk gespro­ken woord. Van­uit mijn oog­hoe­ken kijk ik alweer ver­der. Pro­beer de woor­den van ver­der­op op te vangen.

Zo doe ik nie­mand recht.

Deze avond lukt het me niet te luis­te­ren. Te veel stemmen.

~ ~ ~