Stemmen

Zoveel stem­men. Zoveel per­son­ages. Naar wie moet ik luis­teren? Alle­maal zijn ze me dier­baar. Alle­maal willen ze hun ver­haal kwi­jt. Bij mij. Via mij. Aan jul­lie. Voor jul­lie.

Chaos. Kako­fonie. Een vol café gelijk. Elk tafelt­je een geschiede­nis. Waar schuif ik aan? Waar men lacht? Huilt? Schree­uwt? Elka­ar in de armen valt? Elka­ar de tent uitvecht?

Zie de eens zo gelukkige man zit­ten. Hij was er bij­na over­heen. Keek weer vooruit in plaats van naar het verleden. Tot­dat hij bij toe­val…

Niet ver van hem van­daan een pas ver­loofd stel. Voor hen op tafel de brief die ze keer op keer over­lezen… Bij het tafelt­je aan het raam valt een glas wijn om. Geschrokken bli­jft de vrouw naar buiten staren. Ze heeft niet in de gat­en… En in de hoek. Waar het een stuk schemeriger is. Heeft Ome Cor. Zijn hand. Onder het tafelt­je. Tussen de benen. Van. Mijn… Het zware gordi­jn bij de deur zwaait opz­ij. Een tochtvlaag en een groep nieuwe gas­ten komt luidruchtig bin­nen. Nog meer stem­men. Nog meer ver­halen.

Ik kan niet kiezen. Ik kan me niet con­cen­tr­eren. Het ver­haal bij de buren is vanavond alti­jd inter­es­san­ter dan aan het tafelt­je waar ik plaatsgenomen heb. Onrustig sta ik op en loop naar het vol­gende tafelt­je. Halve ver­halen kri­jg ik mee. De con­cen­tratie ver­lies ik met elk gespro­ken woord. Vanu­it mijn ooghoeken kijk ik alweer verder. Probeer de woor­den van verderop op te van­gen.

Zo doe ik nie­mand recht.

Deze avond lukt het me niet te luis­teren. Te veel stem­men.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets