Weerzien(wekkend) 3

[Lees eerst: Weerzienwekkend – door Monique]

“Nou nou, wat een warm welkom.”
Zachtjes duwt Arjan Jessica naar achter om zich zo met moeite los te maken uit haar omhelzing. Dit is hij niet van haar gewend. Ze lijkt in niets meer op de weliswaar altijd vrolijke Jessica, maar iemand die toch altijd erg geremd was geweest wanneer het op lichamelijkheid aan kwam. Hij voelt zich er ongemakkelijk onder worden. Het lukt hem niet haar lang in de ogen te kijken.
“Zullen we eerst maar eens een kopje koffie drinken en zien waar we de draad kunnen oppakken? Goh, wat hebben we elkaar lang niet meer gezien. Ik ben zo benieuwd hoe het je sindsdien vergaan is.”

De onbedoelde verwijzing naar de begrafenis doet Jessica kort verstarren. Maar lang genoeg voor Arjan om zijn vergissing te doen inzien.
“Oh, sorry. Wat dom van me. Nu haal ik zeker weer alles op. Dit is wel het laatste waar je over wil praten.”
Arjan slaat zijn arm om haar heen en leidt haar naar de woonkamer, de hal uit.

“Nee, wees gerust. Je hoeft je excuses niet aan te bieden. Het is alweer een tijd geleden. Natuurlijk was het een zware periode, maar juist dankzij vrienden zoals jij ben ik er goed doorheen gekomen. Ik…”
In de woonkamer valt Jessica stil. Verbaasd kijkt ze om zich heen. Alles is zo herkenbaar. In haar herinnering is alles hetzelfde gebleven. Alsof de tijd heeft stilgestaan. Op haar heeft gewacht. Om haar te omarmen. In zich op te nemen. Jessica doet een stap naar achter en trekt Arjan dichter naar zich toe om niet te vallen.

“Wat is er? Voel je je niet goed? Ik had ook nooit over die begra… over je moeder moeten beginnen. Sorry, sorry. Wacht, dan schuif ik een stoel aan. Ga hier maar zitten. Voorzichtig. Gaat het zo beter? Zal ik een glaasje water halen?”
En weg is Arjan. Naar de keuken. Om iets te doen. Actie ondernemen. Behulpzaam te zijn. Dat gaat hem beter af. Al snel voelt hij zich weer helemaal in zijn element. Maar hij wil nog niet terug naar de woonkamer. Naar Jessica. Hij heeft nog wat tijd nodig om positie te bepalen. Het gaat hem te vlug. Wat is Jessica toch van plan? Wat wil ze van hem? En wat wil hij eigenlijk van haar? Met het glas water in de hand blijft hij bij het aanrecht staan.

Jessica heeft niet in de gaten dat Arjan niet meteen terugkomt. In gedachten verzonken zit ze aan de houten tafel. Ze laat haar rechterhand kleine cirkeltjes maken over het gladde tafelblad. Onbewust zoekend naar de vertrouwde oneffenheden. Langzaam komt ze weer bij haar positieven. Vooraf had ze wel gedacht dat de hernieuwde kennismaking met Arjan haar niet in de kouwe kleren zou gaan zitten. Maar dit had ze niet verwacht. Hoe kon het toch dat mannen elke keer weer zo’n verwoestend effect op haar hadden?

Plotseling gaat de telefoon. Jessica kijkt geschrokken op. Waar is Arjan gebleven? Nu pas heeft ze door dat hij alweer een tijdje verdwenen is. Hij ging toch water halen? Meteen schiet haar dat beeld weer te binnen van hoe hij eerder met zijn hand in haar jaszak zat. Dat was vreemd. Het was haar niet gelukt om te checken of hij iets in haar jas had gestopt. Te snel was hij uit haar omhelzing geglipt. Zou dan zelfs Arjan niet te vertrouwen zijn? Een lichte rilling trok over haar rug toen ze moest denken aan de kortstondige relatie die ze deze zomer met moeite had weten te verbreken. Wat was ze blij van die engerd verlost te zijn.

Vanuit de hal komt Arjan de woonkamer binnen. Hij kijkt op het display van de telefoon en drukt dan het gesprek weg.
“Afgeschermd nummer, daar trappen we niet in. Dat zal wel zo’n onderzoeksbureau of iets dergelijks zijn. Hier je glas water. Voel je je al wat beter?”
Voorzichtig geeft hij haar het glas. Even raken hun vingers elkaar.

Opnieuw gaat de telefoon. Terwijl Arjan opnieuw naar de telefoon loopt, staat Jessica op. Ze wil weten wat Arjan in haar jaszak heeft gestopt.

~ ~ ~

Dit is een vervolg op Weerzienwekkend in Verhaallijn 4 van Weerzien:

Schrijf een vervolg van tussen de 250 en 750 woorden, plaats het op je weblog met een link naar het vorige blog en laat het mij (Peter Pellenaars) weten (via een comment onder Weerzien 1 of via een mail aan peterpellenaars@me.com) zodat ik vanuit hier naar je blog kan linken.
Plaats zelf ook de oproep tot vervolg onder je blog en hopelijk wordt dit verhaal een vervolgserie die zal uitwaaieren over het internet.

Voorwaarde: je mag maar één keer een bijdrage per verhaallijn schrijven, maar het verhaal mag zich wel vertakken. Dus je mag best op bovenstaand verhaal een vervolg schrijven wanneer iemand anders dat ook al heeft gedaan. Het betekent gewoon dat het verhaal zich in meerdere richtingen kan opsplitsen. Zo ontstaan hopelijk meerdere parallelle verhalen die verschillend van genre kunnen zijn. Dit geldt ook voor elk vervolg dat verschijnt. Je kunt dus een bijdrage in elk van die opsplitsende verhalen leveren.
Heb je geen eigen weblog, dan kun je je vervolg natuurlijk ook altijd naar mij sturen (peterpellenaars@me.com) en dan plaats ik het hier.

Meer info en een overzicht van alle verhaallijnen is terug te vinden onder het menu Weerzien.

Ik ben benieuwd…

~ ~ ~

7 gedachten over “Weerzien(wekkend) 3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *